Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ, Ἱπ πῆς Ὁ Ἀ θη ναῖ ος δε ξι ο τέ χνης κω μῳ δι ο γρά φος δι δά σκει δια ρκῶς στὴν ἀν θρω πό τη τα, πῶς μπο ρεῖς μὲ ὅ πλο τὸ γέ λιο καὶ τὴν χα ρὰ νὰ δί νῃς πο λι τι κὸ ἀ γῶ να ἐ νάν τια στὴν δι α φθο ρά, τὴν ὑ πο κρι σί α καὶ τὴν ἐ ξα πά τη ση, ποὺ ὑ πο μέ νει μί α κοι νω νί α ἐ ξαι τί ας τῆς ἐ ξου σί ας τῶν ἐ κμε ταλ λευ τῶν καὶ τῶν και ρο σκό πων. Δι ό τι στὴν ἐ πο χή του ὁ Ἀ ρι στο φά νης κα τήγ γει λε, μὲ πρό φα ση τὴν εὐ θυ μί α, τὴν κα τα στρο φι κό τη τα τοῦ λα ϊ κι σμοῦ καὶ τῆς κα τα στρα τή γησης τῶν θε σμῶν. Ἀν τι τά χθη κε μὲ καυ στι κὸ ἕ ως χυ δαῖ ο τρό πο στὴν κο ρο ϊ δί α ὅ σων μι λοῦσαν γιὰ δη μο κρα τί α, προ κα λῶν τας ἀ συ δο σί α ποὺ τε λι κὰ ἐ ξυ πη ρε τοῦ σε τὴν οἰ κο νο μι κὴ ὀλι γαρ χί α τους, καὶ στὴν ἀ νεν τι μό τη τα ὅ σων δη μη γο ροῦ σαν γιὰ τὸ ἐ θνι κὸ συμ φέ ρον, προβάλ λον τας ἕ ναν κί βδη λο πα τρι ω τι σμό, ποὺ στὴν πραγ μα τι κό τη τα κα τέ στρε φε πρα κτι κὰ καὶ ἠ θι κὰ τὴν Ἀ θή να τῆς ἐ πο χῆς του, ὁ δη γῶν τας την στα δια κὰ στὸν μα ρα σμό, στὸν ἐκ φυλι σμὸ καὶ στὴν πα ρα κμή. Οἱ «Ἱπ πῆς» εἶ ναι ἕ να θαυ μά σιο κεί με νο μὲ ἔ ξυ πνο χι οῦ μορ καὶ πο λι τι κὸ ἀν τι ε ξου σιασμό. Θε ω ρεῖ ται τὸ πιὸ πο λι τι κο ποι η μέ νο ἀ ρι στο φα νι κὸ ἔρ γο καὶ πα ρὰ τὴν ὑ περ βο λι κὴ πε ρι γρα φή, στὴν ὁ ποί α κα τα φεύ γει ὁ συγ γρα φέ ας του, γιὰ νὰ πλή ξῃ στὴν συ νεί δη ση τοῦ κοι νοῦ τὴν πο λι τι κὴ ἡ γε σί α τῆς πό λης τους, ἔ χει ἀρ κε τὰ ἐ πί και ρο χα ρα κτῆ ρα καὶ γιὰ τὴν ση με ρι νὴ πο λι τι κὴ πραγματι κό τη τα. Δι α βά στε το καὶ θὰ κα τα λά βε τε. Τέ λος αὐ τὸ ποὺ πρέπει νὰ κα τα νο ή σου με εἶ ναι, πὼς πα ρὰ τὴν προ σβλη τι κό τη τά του ὁ Ἀ ρι στο φά νης μπο ροῦσε ἐ λεύ θε ρα καὶ μὲ τὸν πιὸ ἀ προ κά λυ πτο τρό πο νὰ προ βάλ λῃ τὶς ἀ πό ψεις του κα τὰ τῆς Ἀθη να ϊ κῆς ἡ γε σί ας. Ἐ κεῖ ἔγ κει το τὸ με γα λεῖ ο τῆς –ἔ στω ἀ τε λοῦς– Ἀθη να ϊ κῆς Δη μο κρα τίας: στὸ ὅ τι εἶ χε σφυ ρη λα τή σει μί α ἐ λεύ θε ρη κοι νω νί α πο λι τῶν. Τὸ βι βλί ο ἦρ θε πά λι στὸ προ σκή νιο χά ρη στὴν νε ο ελ λη νι κὴ ἀ πό δο ση, τὴν ἐ κτε νῆ εἰ σαγω γὴ καὶ τὸν προ σε κτι κὸ σχο λια σμὸ τοῦ Ἠ λί α Σπυ ρό που λου. Πα ρὰ τὶς πρό σφα τες ἀν- ΑΠΟ ΤΟΝ «ΤΟΡΝΟ» ΣΤΟΝ «ΤΟΥΡΙΣΜΟ» ρὶν ἀ πὸ τὸ τέ λος τοῦ 18ου αἰ ῶ να οἱ λέ ξεις του ρι σμὸς καὶ του ρί στας ἦ ταν ἀ νύ παρ κτες, για τὶ δὲν ὑ πῆρ χαν οὔ τε του ρι σμὸς οὔ τε του ρί στες. Ὅ ταν ὅ μως τὰ με τα φο ρι κὰ μέ σα ἀ να πτύ χθη καν καὶ τὸ βι ο τι κὸ ἐ πί πε δο ἀ νυ ψώ θη κε, τότε κα θι ε ρώ θη καν οἱ ἐ τή σι ες ἄ δει ες τῶν ἐρ γα ζο μέ νων καὶ πα ρου σιάσθηκε μί α ση μαν τι κὴ κί νη ση τῶν ἀν θρώ πων, οἱ ὁ ποῖ οι ἄρ χι σαν νὰ ἐ πι σκέ πτων ται ὡς πε ρι η γη τὲς τὰ δι ά φο ρα ἀ ξι ο θέ α τα τῶν χω ρῶν τους ἀλ λὰ καὶ ἄλ λων κρα τῶν. Ἔ τσι δη μι ουρ γή θη κε ἡ ἀ νάγ κη νὰ πε ρι γρά ψου με τὴν κα τηγο ρί α αὐ τῶν τῶν ἀν θρώ πων, ἀλ λὰ καὶ τὸν σκο πὸ τῶν πε ρι η γή σε ών τους. Τό τε ἐ πιστρα τεύ τη κε τὸ ἑλ λη νι κὸ δη μι ουρ γι κὸ καὶ ξυ λουρ γι κὸ μηχάνημα, ποὺ δι α μορ φώ νει τὶς κυ λιν δρι κὲς ἢ καμ πύ λες ἐ πι φά νει ες, ὁ τόρνος, καὶ τέ θη κε σὲ λει τουρ γί α, γιὰ νὰ γο νι μο ποι ή σῃ ὅ λες τὶς γλῶσ σες τοῦ κό σμου. Γέν νη σε πρῶ τα νέ ες εὐ ρω πα ϊ κὲς λέ ξεις μὲ πολ λὲς ἀν θρώ πι νες γλωσσικὲς καμ πύ λες: τὸν του ρι σμό, τὸν του ρί στα, τὴν του ρίστρια καὶ τὸ πε ρι γρα φι κώ τα το ἐ πί θε το του ρι στι κός. ‣