Ï ΓΛΑΥΚΟΣ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ί πο τε πιὸ ἐν δει κτι κὸ ἀπὸ τὰ πολλὰ συμπτώματα τῆς ἔ σχα της πνευμα τι κῆς καὶ ἠ θι κῆς κα τά πτω σης τῆς Ρω μι ο σύ νης, ποὺ ζοῦμε στὶς μέρες μας, ἀ πὸ τὸ εὑρισκόμενο σὲ πλήρη ἔξαρση σύνδρομο «Ἑλ ληνο χριστιανισμός». Ὅ ταν τὸν Ἰ α νουά ριο τοῦ 1982 ξε κι νού σα με τὴν προ σπά θεια τοῦ «Δ», κα νεὶς δὲν μπο ροῦ σε νὰ προ βλέ ψῃ, ὅ τι, μέ σα στὸ 1/4 αἰ ῶ να ποὺ θὰ ἀ κο λου θοῦ σε, θὰ προ έ κυ πταν ὅ λα αὐ τὰ τὰ τε ρα τουρ γή ματα λό γου, ἰ δε ο λο γί ας καὶ ἤ θους, ποὺ σή με ρα ἔ χουν πά ρει δι α στά σεις παν δη μί ας· κα νεὶς δὲν μπο ροῦ σε νὰ προ βλέ ψῃ, ὅ τι στὴν Ἑλ λά δα τοῦ 2005 θὰ ὑ πῆρ χαν πληθώ ρα ἐν τύ πων, ἐκ πομ πῶν, βι βλί ων, ὁ μά δων, ἐκ δη λώ σε ων, τά σε ων καὶ πε ποι θή σεων (ἀκόμη καὶ «θρησκείας»!), μὲ τὰ ὁ ποῖ α νὰ ἐκ φρά ζε ται ἡ ψυ χο λο γί α ἑνὸς τε ράστιου φά σμα τος σύγ χυ σης, μα νια κοῦ πά θους, διαφθορᾶς, πα ρά νοι ας, μί σους, χυδαι ό τη τας, βλα κεί ας, ἀ γραμ μα το σύ νης καὶ ἄλ λων νο ση ρῶν φαι νο μέ νων, τὰ ὁ ποῖ α ἀ νε βά ζουν στὴν ἐ πι φά νεια βα θιὰ θαμ μέ νες ἱ στο ρι κὲς ἀγκυλώσεις, παρῳχημένες ἰδεολογικὲς φαν τα σι ώ σεις καὶ πρὸ πολ λοῦ ἀ πω θη μέ να κοι νω νι κὰ συμ πλέγ μα τα, ποὺ προ κα λοῦν φρί κη. Οἱ κρατιστικὲς ἰ δε ο λη ψί ες ἀ να μι γνύ ον ται μὲ ἱ στο ρι κὰ γε γο νό τα, οἱ με σαι ω νικοῦ τύ που πί στεις συγ χέ ον ται μὲ τὴν ἔ ρευ να, τὰ ἑ βρα ϊ κὰ ἐ ξου σι α στι κὰ εὑ ρή ματα ἑλ λη νο ποι οῦν ται, ἡ κερ δο σκο πί α ἐμ φα νί ζε ται ὡς προ σφο ρὰ στὴν ἑλ λη νι κό τητα καὶ τὸν πο λι τι σμό, οἱ κρυ φὲς ἐ ξου σι α στι κὲς φι λο δο ξί ες ἐ πεν δύ ον ται μὲ δι α βεβαι ώ σεις ἀ φι λο κερ δοῦς αὐ το θυ σί ας ὑ πὲρ τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ, οἱ ἀ σι α τι κὲς με τα φυσι κὲς πα ρα κρού σεις ἀποκτοῦν ἄλλοθι μὲ τὸ τέχνασμα τῆς «χρέωσής» τους στοὺς με γά λους Ἕλ λη νες δι α νο η τές. Θὰ ἔ λε γε κα νεὶς ὅ τι ἡ Ρω μι ο σύ νη, μέ νον τας κλεισμέ νη στὸν ἰ δε ο λο γι κὸ νάρ θη κα τῆς Ἀ σι α τι κῆς Ἀ λο γί ας ἐ πὶ 16 1/2 αἰ ῶ νες, εἶ χε πά θει γε νι κὴ πνευ μα τι κὴ ἀ τρο φί α καί, τώ ρα ποὺ ὁ νάρ θη κάς της σπά ζει, σὰν παρά λυ τη πα ρα παί ει, σκον τά φτει, τρέ μει, βου λιά ζει, πα ρα λη ρεῖ. * * * ὴν ἴ δια στιγ μὴ οἱ πα ρα δο σια κοὶ ἀ ναι σθη σι ο λό γοι της, αὐ τοὶ ποὺ τῆς προ κά λε σαν τὴν χρο νί α ἀ φα σί α καὶ τῆς συν τή ρη σαν τὸν μακραί ω να ὕ πνο της, πα ρα τη ροῦν μὲ προ σο χὴ τὸ φαι νό με νο κι ἐ πεμβαί νουν ἐ νι σχύ ον τας πάν το τε τὰ νο ση ρὰ συμ πτώ μα τα καὶ κα τα στέλλον τας ὅ,τι ὑ γι ὲς μπο ρεῖ νὰ προ κύ ψῃ ἀ π’ αὐ τὴν τὴν ἔ κρη ξη. Τὸ τε ρατούρ γη μα «ἑλ λη νο χρι στι α νι σμός» πρι μο δο τεῖ ται πο λι τι κὰ μὲ τὴν με γα λύ τε ρη δυ νατὴ ἁ πλο χε ριά, ἰ δε ο λο γι κοὶ βρυ κό λα κες θαμ μέ νοι πρὸ πολ λοῦ νεκρα να στέ νον ται, γιὰ νὰ πιοῦν τὸ ζων τα νὸ αἷ μα τῶν ὑ γι έ στε ρων κυτ τά ρων τοῦ ἀ φυ πνι ζό με νου Ἑλλη νι σμοῦ, ἄνθρωποι τοῦ κατεστημένου, ποὺ τολμοῦν νὰ ψιθυρίσουν μιὰ ἑλληνικὴ ἄποψη (π.χ. ὅτι καλῶς οἱ Σκοπιανοὶ δίνουν στὰ παι διά τους ὀνόματα ὅπως