ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Στὸ Κατηχητικό: Ἀγόρια-Κορίτσια 4-1 Ἀγαπητοὶ φίλοι, σερα (4) διαφορετικὰ προγράμματα γιὰ ἀγόρια Παραλάβαμε μὲ τὸν γυμνασιόπαιδα γυιό μου καὶ μόλις ἕνα (1) γιὰ κορίτσια. Φταίω ἐγὼ ἆραἀπὸ συνοικιακὸ βιβλιοπωλεῖο πρόγραμμα μαγε, ποὺ κάνω συνειρμοὺς ἀκατάλληλους πρὸς θημάτων μαζὶ μὲ τὰ ὑλικά, ποὺ ἀγοράσαμε. δημοσίευση; Πρώτη φορὰ εἶδα μεταξὺ τῶν ἐντύπων τούτων Ὑποθέτω πὼς ὑπάρχει πληρότητα ἀπὸ ὑπηρενὰ διαφημίζεται κάποιος ἐνοριακὸς ναὸς καὶ τικὸ προσωπικὸ (συνήθως γυναῖκες). Ὑπολείπετὸ κατηχητικό του. Αὐτὴ ἡ ἔκπληξη προσπεράται μᾶλλον ἡ ἐπάνδρωση (;) ἄλλων τομέων. στηκε σχετικὰ σύντομα. Διαβάζοντας τὸ ἀναλυ- Μὲ ἐκτίμηση τικὸ πρόγραμμα τοῦ Κατηχητικοῦ διαπίστωσα (Μητέρα γυμνασιόπαιδος) (αὐτὸ ἦταν ἔκπληξη), ὅτι οἱ ἀνάγκες του ἦταν Πολίχνη Θεσσαλονίκης μεγαλύτερες σὲ ἀγόρια ἀπ’ ὅ,τι σὲ κορίτσια. ΤέσΣτὰ ἴχνη τῆς συμπαντικῆς μουσικῆς τοῦ Πυθαγόρα Ἀγαπητὲ κύριε ἐκδότα, Νοεμβρίου. Ἡ εἴσοδος ἦταν ἐλεύθερη. Συγχαρητήρια γιὰ τὸ ἀξιέπαινο ἔργο ποὺ Ὁ καθηγητὴς Μουσικῆς, ἐπιστήμονας καὶ καταβάλλετε μὲ τὸν «Δαυλό». Θεωρῶ ὅτι οἱ ἀκόἐρευνητὴς Μιχάλης Γεωργίου μετὰ ἀπὸ ἐμπεριλουθες πληροφορίες τῆς ἐν λόγῳ ἔκθεσης ἐνδιαστατωμένη ἔρευνα καὶ μελέτη παραστάσεων φέρουν τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ Περιοδικοῦ. ἀπὸ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἀγγεῖα καὶ πληροφοριῶν Στὸ Κέντρο Εὐαγόρα Λανίτη στὴ Λεμεσὸ λειἀπὸ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ συγγράμματα πέτυχε τὴν τούργησε ἡ ἔκθεση «Τέρπανδρος», στὴν ὁποία ἀνακατασκευὴ τῶν ἐγχόρδων, πνευστῶν καὶ ὁ καθηγητὴς Μιχάλης Γεωργίου παρουσίασε κρουστῶν μουσικῶν ὀργάνων τῆς Κλασικῆς Ἀρἀνακατασκευασμένα ἀρχαῖα ἑλληνικὰ μουσιχαιότητας. Ὁ Πυθαγόρας χρησιμοποιῶντας τὴ κὰ ὄργανα ἀπὸ τὶς 28 Ὀκτωβρίου μέχρι τὶς 20 μαθηματικὴ σκέψη μποροῦσε νὰ ἀποδείξῃ ὅτι ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΘΕΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ Κύριε διευθυντά, Τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Γ. Παπαμιχαὴλ στὸ τεῦχος 284 τοῦ «Δ» μὲ τίτλο «2005: Ἔτος Ἀινστάιν.-100 χρόνια στὰ δίχτυα τῆς ἀράχνης», ὑπῆρξε ἀφορμὴ γιὰ τὶς ἀκόλουθες ἀπόψεις μου. Ἡ ἀντίληψη τῆς πραγματικότητας μὲ μοναδικὸ ὁδηγὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο λειτουργεῖ ἡ Φύση, ἐρχόμενη ἀπὸ τὸν Ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ καὶ τὶς προκατακλυσμιαῖες ρίζες του, μέσα ἀπὸ γίγαντες τοῦ Πνεύματος καὶ τῆς Τέχνης (σὲ ἕνωση), δέχεται λυσσώδη ἐπίθεση ἀπὸ τὸν θεοκεντρισμό, ὁ ὁποῖος μὲ ρεσάλτο στὴν Ἱστορία μέσῳ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ (Γιαχβέ) εἶναι πλανητάρχης. Ὁ θεοκεντρισμός, ὡς εἶναι φυσικὸ λόγῳ τοῦ ἀνθρωποκατασκευασμένου τοῦ Γιαχβὲ (ἀλλὰ καὶ κάθε ἄλλου ἀνθρώπινου θεοῦ σήμερα στὸν Πλανήτη), δὲν εἶναι δυνατὸν διὰ τῆς ἐντελῶς αὐθαίρετης καὶ πονηρὰ κατασκευασμένης μεταφυσικῆς τοῦ ὑπερπέραν κ.λπ. νὰ ὁριοθετήσῃ τὸ Σύμπαν. Γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς πρῶτα καπηλεύονται ὅ,τι ὑπέροχο κατέκτησε ὁ ἄνθρωπος καὶ μετὰ διαστρέφουν, ὑπονομεύουν, προπαγανδίζουν, ὥστε νὰ ἀναπληρώσουν τὰ παράγωγά τους (Μεσαίωνας, Καπιταλισμός, Μαρξισμός, Φασισμός, Σοσιαλισμός, ‣