ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Στὸ Κατηχητικό: Ἀγόρια-Κορίτσια 4-1 Ἀγαπητοὶ φίλοι, Παραλάβαμε μὲ τὸν γυμνασιόπαιδα γυιό μου ἀπὸ συνοικιακὸ βιβλιοπωλεῖο πρόγραμμα μα- θημάτων μαζὶ μὲ τὰ ὑλικά, ποὺ ἀγοράσαμε. Πρώτη φορὰ εἶδα μεταξὺ τῶν ἐντύπων τούτων νὰ διαφημίζεται κάποιος ἐνοριακὸς ναὸς καὶ τὸ κατηχητικό του. Αὐτὴ ἡ ἔκπληξη προσπερά- στηκε σχετικὰ σύντομα. Διαβάζοντας τὸ ἀναλυ- τικὸ πρόγραμμα τοῦ Κατηχητικοῦ διαπίστωσα (αὐτὸ ἦταν ἔκπληξη), ὅτι οἱ ἀνάγκες του ἦταν μεγαλύτερες σὲ ἀγόρια ἀπ’ ὅ,τι σὲ κορίτσια. Τέσ- σερα (4) διαφορετικὰ προγράμματα γιὰ ἀγόρια καὶ μόλις ἕνα (1) γιὰ κορίτσια. Φταίω ἐγὼ ἆρα- γε, ποὺ κάνω συνειρμοὺς ἀκατάλληλους πρὸς δημοσίευση; Ὑποθέτω πὼς ὑπάρχει πληρότητα ἀπὸ ὑπηρε- τικὸ προσωπικὸ (συνήθως γυναῖκες). Ὑπολείπε- ται μᾶλλον ἡ ἐπάνδρωση (;) ἄλλων τομέων. Μὲ ἐκτίμηση (Μητέρα γυμνασιόπαιδος) Πολίχνη Θεσσαλονίκης Στὰ ἴχνη τῆς συμπαντικῆς μουσικῆς τοῦ Πυθαγόρα Ἀγαπητὲ κύριε ἐκδότα, Συγχαρητήρια γιὰ τὸ ἀξιέπαινο ἔργο ποὺ καταβάλλετε μὲ τὸν «Δαυλό». Θεωρῶ ὅτι οἱ ἀκό- λουθες πληροφορίες τῆς ἐν λόγῳ ἔκθεσης ἐνδια- φέρουν τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ Περιοδικοῦ. Στὸ Κέντρο Εὐαγόρα Λανίτη στὴ Λεμεσὸ λει- τούργησε ἡ ἔκθεση «Τέρπανδρος», στὴν ὁποία ὁ καθηγητὴς Μιχάλης Γεωργίου παρουσίασε ἀνακατασκευασμένα ἀρχαῖα ἑλληνικὰ μουσι- κὰ ὄργανα ἀπὸ τὶς 28 Ὀκτωβρίου μέχρι τὶς 20 Νοεμβρίου. Ἡ εἴσοδος ἦταν ἐλεύθερη. Ὁ καθηγητὴς Μουσικῆς, ἐπιστήμονας καὶ ἐρευνητὴς Μιχάλης Γεωργίου μετὰ ἀπὸ ἐμπερι- στατωμένη ἔρευνα καὶ μελέτη παραστάσεων ἀπὸ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἀγγεῖα καὶ πληροφοριῶν ἀπὸ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ συγγράμματα πέτυχε τὴν ἀνακατασκευὴ τῶν ἐγχόρδων, πνευστῶν καὶ κρουστῶν μουσικῶν ὀργάνων τῆς Κλασικῆς Ἀρ- χαιότητας. Ὁ Πυθαγόρας χρησιμοποιῶντας τὴ μαθηματικὴ σκέψη μποροῦσε νὰ ἀποδείξῃ ὅτι ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΘΕΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ Κύριε διευθυντά, Τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Γ. Παπαμιχαὴλ στὸ τεῦχος 284 τοῦ «Δ» μὲ τίτλο «2005: Ἔτος Ἀινστάιν.-100 χρόνια στὰ δίχτυα τῆς ἀράχνης», ὑπῆρξε ἀφορμὴ γιὰ τὶς ἀκόλουθες ἀπόψεις μου. Ἡ ἀντίληψη τῆς πραγματικότητας μὲ μοναδικὸ ὁδηγὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο λειτουργεῖ ἡ Φύση, ἐρχόμενη ἀπὸ τὸν Ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ καὶ τὶς προκατακλυσμιαῖες ρίζες του, μέσα ἀπὸ γίγαντες τοῦ Πνεύματος καὶ τῆς Τέχνης (σὲ ἕνωση), δέχεται λυσσώδη ἐπίθεση ἀπὸ τὸν θεοκεντρισμό, ὁ ὁποῖος μὲ ρεσάλτο στὴν Ἱστορία μέσῳ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ (Γιαχβέ) εἶναι πλανητάρχης. Ὁ θεοκεντρισμός, ὡς εἶναι φυσικὸ λόγῳ τοῦ ἀνθρωποκατασκευασμένου τοῦ Γιαχβὲ (ἀλλὰ καὶ κάθε ἄλλου ἀνθρώπινου θεοῦ σήμερα στὸν Πλανήτη), δὲν εἶναι δυνατὸν διὰ τῆς ἐντελῶς αὐθαίρετης καὶ πονηρὰ κατασκευασμένης μεταφυσικῆς τοῦ ὑπερπέραν κ.λπ. νὰ ὁριοθετήσῃ τὸ Σύμπαν. Γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς πρῶτα καπηλεύονται ὅ,τι ὑπέροχο κατέ- κτησε ὁ ἄνθρωπος καὶ μετὰ διαστρέφουν, ὑπονομεύουν, προπαγανδίζουν, ὥστε νὰ ἀναπληρώ- σουν τὰ παράγωγά τους (Μεσαίωνας, Καπιταλισμός, Μαρξισμός, Φασισμός, Σοσιαλισμός, ‣