ΜΕ ΑΚΤΙΝΕΣ × ΕΜΦΑΝΙΖΟΥΝ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΝΤΟΣ τὸ τεῦ χος 283 εἴ χα με πα ρου σιά σει τὸ ἐγ χεί ρη μα ἐ πι στη μο νι κῆς ὁ μάδας ἀ πο τε λού με νης ἀ πὸ ἐ ρευ νη τὲς πα νε πι στη μί ων καὶ τε χνο λο γικῶν ἱ δρυ μά των τοῦ ἐ ξω τε ρι κοῦ, νὰ ἀ πο κρυ πτο γρα φή σουν μὲ ἐ πι τυχί α τὰ «πα λίμ ψη στα», ὅ που εἶ ναι κα τα γε γραμ μέ να κά τω ἀ πὸ βυ ζαντι νὲς προ σευ χὲς ἔρ γα τοῦ ἀρ χαί ου Ἕλ λη να μα θη μα τι κοῦ-φυ σι κοῦ Ἀρ χι μή δη, ἐ φαρ μό ζον τας πυ ρη νι κὴ μέ θο δο ποὺ βα σί ζε ται στὴν ἀ κτί να “Σύγ χροτρον”. Αὐ τὴν τὴ φο ρὰ μί α ἄλ λη ὁ μά δα ἐ πι στη μό νων ἀ πὸ τὸ Πα νε πι στή μιο Κορ νὲλ τῆς Νέ ας Ὑ όρ κης θὰ ἐ πι χει ρή σῃ νὰ ἀ πο κρυ πτο γρα φή σῃ τὸ χα μέ νο κεί με νο τοῦ νό μου πε ρὶ Ἀν θρω πο κτο νί ας τοῦ νο μο θέ τη τῆς ἀρ χαί ας Ἀ θή νας Δρά κον τος, ποὺ βρί σκε ται χα ραγ μέ νο σὲ ἐ πι γρα φὴ τοῦ 5ου π.Χ. αἰ ῶ να. Ἡ ἀ πο κρυ πτο γρά φη ση θὰ γί νῃ μὲ τὴ χρή ση τῆς ἀ κτί νας Χ καὶ ἠ λε κτρο νί ων. Ὁ φθο ρι σμὸς τῆς ἀ κτί νας Χ ἔ χει τὴ δυ να τό τη τα νὰ ἀ πο μο νώ νῃ τὰ πρὸς ἀ νά γνω ση στοι χεῖ α, χω ρὶς νὰ ἀλ λοι ώ νε ται ἡ σύ στα σή τους. Ἡ συγ κε κρι μέ νη τε χνι κὴ δο κι μά στη κε μὲ ἐ πι τυ χί α ἀρ χι κὰ σὲ μι κρό τε ρης ἀ ξί ας σβη σμέ νες λί θι νες ἐ πι γρα φὲς τῆς Ἀρ χαί ας Ἑλ λά δας, ἐμ φα νί ζοντας τὰ χα μέ να γράμ μα τα καὶ ἴ χνη τοῦ χρώ μα τος ποὺ εἶ χε χρη σι μο ποι η θῆ. Ὅ πως ἀ να φέ ρουν οἱ ἐ πι στή μο νες τοῦ Πα νε πι στη μί ου τοῦ Κορ νέλ, μὲ τὴν ἐ φαρ μο γὴ τῆς με θό δου στὰ σβη σμέ να ση μεῖ α τοῦ νό μου πε ρὶ Ἀν θρω πο κτο νί ας τοῦ Δρά κον τος θὰ προ στε θῇ ἕ να ση μαν τι κὸ κε φά λαι ο στὴ γνώ ση γιὰ τοὺς ἀρ χαί ους νό μους καὶ τὴν Ἀ θη να ϊ κὴ ἱ στο ρί α. Μὲ τὸν φθο ρι σμὸ τῆς ἀ κτί νας Χ μπο ρεῖ ἐ πί σης νὰ ἀ να γνωρι σθῇ μὲ εὐ κο λί α ὁ τι δή πο τε ἀ πο τε λεῖ ἀν τί γρα φο ἐ πι γρα φῆς, ποὺ πα ρα πλα νη τι κὰ προ ω θεῖ ται ὡς αὐ θεν τι κό. Ἡ ἐ φαρ μο γὴ τῆς με θό δου δια ρκεῖ λί γο, κα θὼς ὁ λό κληρες λέ ξεις μπο ροῦν νὰ ἀ να γνω ρι σθοῦν σὲ λι γώ τε ρο ἀ πὸ μί α ὥ ρα. Στὴν φω το γρα φί α: «Σά ρω ση» ὁ μά δας γραμ μά των μὲ ἀκτίνες Χ. Τὸ πά νω μέρος ἀ πο τε λεῖ μί α φω το γρα φι κὴ ἀ πεικό νι ση, ὅ που τὰ γράμ μα τα δὲν εἶ ναι ἐμ φα νῆ. Στὸ με σαῖ ο μέ ρος, μέ σῳ τοῦ φθο ρι σμοῦ ποὺ προ κα λεῖ ἡ ἀ κτί να Χ στὰ ἠ λε κτρό νια τοῦ σι δή ρου, στα δια κὰ ἐμ φα νί ζον ται τὰ γράμ μα τα. Στὸ κά τω μέ ρος εἶ ναι πλέ ον ἐ φι κτὴ ἡ ἀ νά γνω ση τοῦ κει μέ νου μὲ τὸν φθο ρι σμό, ποὺ προκα λεῖ ἡ ἀ κτί να Χ στὰ ἠ λε κτρό νια τοῦ μο λύ βδου. Τα ξι αρ χού λα Λα δᾶ