Οἱ σιωνιστικὲς δοξολογίες, τὰ κηρύγματα μίσους, οἱ ἀνθελληνικοὶ λειτουργικοὶ ὕμνοι ποὺ ψάλλονται στοὺς ναοὺς τὰ Χριστούγεννα κι οἱ ἀντιφάσεις τῶν Εὐαγγελίων γ γε λοι, φάτ νη, πρό βα τα, βο σκοί, μά γοι, κ.ἄ. συν θέ τουν τὸ σκη νι κὸ τῆς ἑ ορ τα ζό με νης ἀ πὸ τοὺς χρι στια νοὺς ἐ πετεί ου τῆς γέν νη σης τοῦ Ἰ η σοῦ, ὅ πως πε ρι γρά φε ται στὰ Εὐ αγ γέ λια, τὰ ὁ ποῖ α ὅ μως πα ρου σιά ζουν πλή ρως ἀν τικρου ό με νες πε ρι γρα φές, ποὺ δὲν ἀν τέ χουν στὸ φῶς τῆς κρι τι κῆς. Χρι στια νοὶ ἀ πο λο γη τὲς μὲ δι ά φο ρους συ νο δοι πό ρους τους, προ πα γαν δί ζουν ἐ πὶ πλέ ον, ὅ τι τὸ μή νυ μα ποὺ στέλ νει στὸν κό σμο ἡ γέν νη ση τοῦ Χρι στοῦ εἶ ναι ἡ ἀ γά πη. Με λε τῶν τας ὅ μως –ὄ χι μό νον τὴν Ἁ γί α Γρα φή– ἀλ λὰ καὶ τοὺς χρι στου γεν νι ά τι κους λει τουρ γι κοὺς ὕ μνους τῆς Ἐκ κλη σί ας δι α πι στώ νο με, ὅ τι διὰ τῆς ὑ πο τι θέ με νης γεν νή σε ως τοῦ Ἰ η σοῦ ὄ χι μό νον δὲν κη ρύ χθη κε ἡ ἀ γά πη στὸν κό σμο ἀλ λὰ τὸ μί σος, ὁ ρα τσι σμὸς κι ὁ σι ω νι σμός. Πλη ρο φο ρί ες γιὰ τὴ ζω ὴ τοῦ Ἰ η σοῦ –ἂν καὶ ἡ ἐ πο χή του ἦ ταν μί α ἀ πὸ τὶς κα λύ τε ρα τε κμη ρι ω μέ νες ἱ στο ρι κά– δὲν ἔ χου με ἄλ λες, ἐ κτὸς ἀ πὸ ἐ κεῖ νες ποὺ πε ρι έ χον ται στὰ Εὐ αγ γέ λια. Γιὰ τὴ γέν νη σή του πλη ρο φο ρί ες πε ρι έ χουν μό νο τὸ «Κα τὰ Ματ θαῖ ον» καὶ τὸ «Κα τὰ Λου κᾶν»· κι αὐ τὰ ὅ μως δὲν συμ φω νοῦν με τα ξύ τους, αὐ το α ναι ροῦν ται, ἀλ λη λο α ναι ροῦν ται κι ἔ χουν πλεῖ στες ἀν τι φά σεις. Ἂς ἐ ξε τά σου με με ρι κὲς χα ρα κτηρι στι κές: Τὸ γε νεα λο γι κὸ δέν δρο τοῦ Ἰ η σοῦ. Στὸ «Κα τὰ Ματ θαῖ ον» πα ρα τί θεν ται 41 γε νι ές, ἐ νῷ στὸ «Κα τὰ Λου κᾶν» 78, οἱ ὁ ποῖ ες δὲν συμ φω νοῦν οὔ τε στὸ ὄ νο μα τοῦ πα τέ ρα του Ἰ ω σήφ. (Βλ. Ἰ. Δη μό φι λου, «Τὸ γε νεα λο γι κὸ δέν δρο τοῦ Ἰ η σοῦ», «Δ», τ. 275.)