Ἡ Βίβλος δὲν ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸ Θεό... «Καὶ τί θὰ κάνετε φέτος στὸ Ραμαζάνι;» Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐρώτηση ποὺ θέτω συχνὰ στοὺς φίλους μου, ὅταν μὲ ρωτοῦν, γιατί μποϋκοτάρω τὰ Χριστούγεννα. Σὲ περίπτωση ποὺ ὁ συνομιλητής μου δὲν εἶναι μουσουλμάνος, ἢ δὲν ἔχει φίλους μουσουλμάνους ἡ ἀπάντηση εἶναι σχεδὸν πάντα ἡ ἴδια: «Ἔε, τίποτε.» «Ἐνδιαφέρον» ἀπαντῶ. «Γιατί τίποτε;» «Μά, γιατί νὰ γιορτάσω τὸ Ραμαζάνι; Δὲν εἶναι ἡ θρησκεία μου.» «Ἀκριβῶς. Γι’ αὐτὸ δὲν γιορτάζω κι ἐγὼ τὰ Χριστούγεννα.» Ἐδῶ καὶ εἴκοσι χρόνια ἔχω σταματήσει –καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ προσωπικὴ ἀπόφαση– νὰ συμμετέχω στὴν θρησκευτικὴ φαντασίωση, στὴν ὁποία ἔχει βουλιάξει ἡ Ἀμερικὴ κι ἐδῶ καὶ δύο δεκαετίες ἔχω ἀπορρίψει τὰ Χριστούγεννα. Βεβαίως δὲν συμμερίζονται ὅλοι οἱ οὐμανιστὲς τὶς ἀπόψεις μου οὔτε ἀποκηρύσσουν τόσο πρόθυμα τοὺς ἑορτασμοὺς αὐτῆς τῆς ἐποχῆς τοῦ χρόνου. Ἀντιθέτως οἱ μὴ θρησκευόμενοι Ἀμερικανοὶ λαμβάνουν μέρος σὲ χριστιανικές, ἰουδαϊκὲς ἢ ἄλλες θρησκευτικὲς γιορτές, ὅσο ἀποστασιοποιημένοι κι ἂν αἰσθάνωνται ἀπέναντι στὶς κοσμοθεωρίες ποὺ τὶς δημιούργησαν. Ὡστόσο στὸ παραδοσιακὸ παραμύθι τῶν Χριστουγέννων βρίσκονται οἱ ρίζες τῶν χριστιανικῶν ἀντιλήψεων, δόγματος καὶ πρακτικῆς, δηλαδὴ ὅλα ἐκεῖνα μὲ τὰ ὁποῖα οἱ οὐμανιστὲς ἔχουν βαθειὲς καὶ ἀρθρωμένες διαφωνίες. Πεποιθήσεις, ὅπως ὅτι ὁ Θεὸς ἐνσαρκώθηκε στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ, ὅτι τὰ Εὐαγγέλια ἔχουν κρυμμένα μηνύματα, ποὺ μόνο λίγοι μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ἢ ὅτι ἡ λύτρωση ποὺ προσφέρει ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι μοναδικὴ καὶ δὲν ἔχει ἀνάλογο προηγούμενο, ἔχουν μὲν ἐνεργοποιήσει αἰσθήματα συμπόνιας πρὸς τὸν πλησίον, ἔχουν ὅμως προκαλέσει καὶ τρομερὲς ἐνέργειες ἀπανθρωπιᾶς καὶ μὴ ἀνοχῆς. Ἴσως θὰ ἔπρεπε, ἐμεῖς, ποὺ ζοῦμε σ’ ἕνα περιβάλλον σαφέστατα χριστιανικὸ (καὶ ἐνίοτε ἄκρως δογματικό), νὰ ρίξουμε λίγο φῶς στοὺς μύθους τῶν Χριστουγέννων καθὼς καὶ τὴν ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ, ὅπως τὴν παρουσιάζουν τὰ Εὐαγγέλια. Στὸ ἄρθρο «Ματθαῖος ἐναντίον Λουκᾶ» γίνεται ἀνακεφαλαίωση τῶν ἀντιθέσεων ποὺ ὑπάρχουν στὰ δύο Εὐαγγέλια σχετικὰ μὲ τὸν μύθο τῶν Χριστουγέννων. Ὅσον ἀφορᾷ στὴν ὑποτιθέμενη δημόσια