Μιὰ μά ται η ἀ πό πει ρα κα τὰ τοῦ Ἀ ρι στο τέ λη Φραγ κί σκος Βά κων (Fr. Bacon, 1561-1626), Ἄγ γλος βα ρῶνος, κα γκελ λά ριος καὶ φι λό σο φος. Σπού δα σε Νο μι κὰ καὶ συμ με τέ σχε ἐ νερ γὰ στὸ δη μό σιο βί ο. Τὸ 1593 ἐ κλέ χτη κε στὴν Βου λὴ τῶν Κοι νο τή των. Τὸ 1601 ὁ Βά κων ὡς δημό σιος κα τή γο ρος ἐ πέ τυ χε τὴν κα τα δί κη σὲ θά να το τοῦ προ στά τη του κό μη τα τοῦ Ἔσ σεξ. Στὴ συ νέ χεια ἀ πό κτη σε τὴν εὔ νοι α τοῦ Ἰ α κώ βου Α΄ καὶ τοῦ δοῦ κα τοῦ Μπά κιγ χαμ καὶ δι α δο χι κὰ ἔ γι νε ἔμμι σθος σύμ βου λος τοῦ Στέμ μα τος (1604), γε νι κὸς ἀν τει σαγ γε λέ ας (1607), γε νι κὸς εἰ σαγ γε λέ ας (1613), λόρ δος μέ γας σφρα γι δο φύ λα κας (1617), μέ γας καγ κελ λά ριος, βα ρῶ νος Βε ρου λὰμ (1618) καὶ ὑ πο κό μης τοῦ Σαὶντ Ἄλ μανς (1621). Κα τη γο ρή θη κε ἀ πὸ τὸ Κοι νο βού λιο γιὰ δω ρο λη ψί α καὶ ἀ πο φα σίσθη κε νὰ ἐκ πέ σῃ ἀ π’ ὅ λα τὰ ἀ ξι ώ μα τά του καὶ νὰ ἀ πο κλει σθῇ ἔ κτο τε τοῦ δη μό σιου βί ου. Τὸν ὑ πό λοι πο χρό νο του τὸν ἀ φι έ ρω σε στὴν Φι λο σο φί α καὶ τὴν Ἐ πι στή μη. Ἔρ γα του: «Δο κί μιο Ἠ θι κῆς καὶ Πο λι τι κῆς» (1597), «Πραγ μα τεί α πε ρὶ τῆς Ἀ ξί ας καὶ τῆς Προ ό δου τῶν Ἐ πι στη μῶν» (1605), «Σκέ ψεις καὶ Μέ θο δοι ἐ πὶ τῆς Ἑρ μη νεί ας τῆς Φύ σης» (1607), «Νέ ον Ὄργα νον τῶν Ἐ πι στη μῶν» (1620), «Ἱ στο ρί α τοῦ Ἐρ ρί κου Ζ΄» (1622). Ὁ Βά κων προ σπά θη σε, γρά φον τας τὸ «Νέ ο Ὄρ γα νο» (Novum Organum), νὰ ἀντι κα τα στή σῃ τὸ «Ὄρ γα νον Λο γι κῆς» τοῦ Ἀ ρι στο τέ λη. Φι λό δο ξη ὅ σο καὶ μά ται η προ σπά θεια, ποὺ θὰ πα ρα κο λου θή σω με μέ σα ἀ πὸ ἕ να «δι ά λο γο» τοῦ Βά κω να μὲ τὸν Ἀ ρι στο τέ λη, πα ρα θέ τον τας τὰ αὐ θεν τι κὰ κεί με νά τους, γιὰ νὰ δι α πι στω θῇ τὸ ἀ πο τέ λε σμα.