Μιὰ μάταιη ἀπόπειρα κατὰ τοῦ Ἀριστοτέλη συμμετέσχε ἐνεργὰ στὸ δημόσιο βίο. Τὸ 1593 ἐκλέχτηκε νος, καγκελλάριος καὶ φιλόσοφος. Σπούδασε Νομικὰ καὶ Φραγκίσκος Βάκων (Fr. Bacon, 1561-1626), Ἄγγλος βαρῶ- στὴν Βουλὴ τῶν Κοινοτήτων. Τὸ 1601 ὁ Βάκων ὡς δη- μόσιος κατήγορος ἐπέτυχε τὴν καταδίκη σὲ θάνατο τοῦ προστάτη του κόμητα τοῦ Ἔσσεξ. Στὴ συνέχεια ἀπόκτησε τὴν εὔνοια τοῦ Ἰακώβου Α΄ καὶ τοῦ δοῦκα τοῦ Μπάκιγχαμ καὶ διαδοχικὰ ἔγινε ἔμ- μισθος σύμβουλος τοῦ Στέμματος (1604), γενικὸς ἀντεισαγγελέας (1607), γενικὸς εἰσαγγελέας (1613), λόρδος μέγας σφραγιδοφύλακας (1617), μέγας καγκελλάριος, βαρῶνος Βερουλὰμ (1618) καὶ ὑποκόμης τοῦ Σαὶντ Ἄλμανς (1621). Κατηγορήθηκε ἀπὸ τὸ Κοινοβούλιο γιὰ δωροληψία καὶ ἀποφασί- σθηκε νὰ ἐκπέσῃ ἀπ’ ὅλα τὰ ἀξιώματά του καὶ νὰ ἀποκλεισθῇ ἔκτοτε τοῦ δημόσιου βίου. Τὸν ὑπόλοιπο χρόνο του τὸν ἀφιέρωσε στὴν Φιλοσοφία καὶ τὴν Ἐπιστήμη. Ἔργα του: «Δοκίμιο Ἠθικῆς καὶ Πολιτικῆς» (1597), «Πραγματεία περὶ τῆς Ἀξίας καὶ τῆς Προόδου τῶν Ἐπιστημῶν» (1605), «Σκέψεις καὶ Μέθοδοι ἐπὶ τῆς Ἑρμηνείας τῆς Φύσης» (1607), «Νέον Ὄρ- γανον τῶν Ἐπιστημῶν» (1620), «Ἱστορία τοῦ Ἐρρίκου Ζ΄» (1622). Ὁ Βάκων προσπάθησε, γράφοντας τὸ «Νέο Ὄργανο» (Novum Organum), νὰ ἀν- τικαταστήσῃ τὸ «Ὄργανον Λογικῆς» τοῦ Ἀριστοτέλη. Φιλόδοξη ὅσο καὶ μάταιη προσπάθεια, ποὺ θὰ παρακολουθήσωμε μέσα ἀπὸ ἕνα «διάλογο» τοῦ Βάκωνα μὲ τὸν Ἀριστοτέλη, παραθέτοντας τὰ αὐθεντικὰ κείμενά τους, γιὰ νὰ διαπιστωθῇ τὸ ἀποτέλεσμα.