πως πλη ρο φο ρη θή κα με ἀ πὸ τὸ πε ρι ο δι κὸ «Time» (6.6.2005), ἡ ὁ μά δα τοῦ ἀρ χαι ο λό γου Γκε όρ γκι Κί τωφ, ἡ ὁ ποί α ἀ πὸ τὸ 1992 ἔ κα νε ἀ να σκα φὲς στὸ κεν τρι κὸ τμῆ μα τῆς Βουλ γα ρί ας (καὶ πιὸ συγ κε κρι μέ να στὴν «Κοι λά δα τῶν Βα σι λέ ων»), ἀ νε κά λυ ψε σὲ τύμ βο τοῦ 5ου αἰ. π.Χ. στὸ Κα ζαν λὰκ (170 χλμ. ἀ να το λι κὰ τῆς Σό φιας) ὑ πο λείμ μα τα τε μα χι σμέ νου ἀν θρώ που κα θὼς καὶ χρυ σῆ μά σκα, φυσι κοῦ με γέ θους, χρυ σὸ δα κτυ λί δι, πά νω στὸ ὁ ποῖ ο εἶ ναι χα ραγ μέ νη ἡ μορ φὴ ἑ νὸς ἀ θλη τῆ, πα νο πλί α, χάλ κι να βέ λη, αἰχ μὲς δό ρα τος, θώ ρα κες καὶ 130 κομμά τια ὑ πέ ρο χων κο σμη μά των. Προ φα νῶς ὁ νε κρὸς τοῦ Κα ζαν λὰκ ἦ ταν κά ποι ος Θρᾷξ ἡ γέ της καὶ πι θα νώ τα τα ὁ βασι λιᾶς Σεύ θης ΙΙΙ. Τὸ γλυ πτό του μοιά ζει ζων τα νό. Ἡ τε χνο τρο πί α του, ξε κά θα ρα ἑλ λη νική. Ὅ σο γιὰ τὴν χρυ σῆ μά σκα, πρό κει ται γιὰ ἀ ρι στούρ γη μα. Ζυ γί ζει 672 γραμ μά ρια, εἶναι 23,5 κα ρα τί ων καὶ εἶ ναι σκα λι σμέ νη μὲ λε πτο μέ ρει ες. Ὁ Βούλ γα ρος ἀρ χαι ο λό γος κ. Κί τωφ εἶ πε ὅ τι: «τέ τοι ου εἴ δους μά σκες εἶ ναι ἄ γνω στες». Κι ὅ μως ἡ ὁ μοι ό τη τά της μὲ τὴν μά σκα τοῦ βα σι λέ ως τῶν Μυ κη νῶν Ἀ γα μέ μνο να εἶ ναι ἐκ πλη κτι κή. Ἀ κό μη κι ἕ νας μα θητὴς τοῦ δη μο τι κοῦ τὸ ἀν τι λαμ βά νε ται. O Σεύ θης ἦ ταν βα σι λιᾶς τῶν Ὀ δρυ σῶν (Θρα κικὴ φυ λή, ἡ ὁ ποί α κα τοι κοῦ σε ἀ πὸ τὸν Ἔ βρο ὥς τὴν Ὀ δησ σὸ καὶ ἀ νῆ κε στὴν Πε λα σγικὴ φυ λὴ τοῦ Δια κοῦ γέ νους. Ἡ στρα τη γί α τῶν Ὀ δρυ σῶν εἶ χε πρω τεύ ου σα τὴν Φι λιπ πούπο λη ἢ Τρι μον τί α. Στρά βων: «Ὀ δρύ σας δὲ κα λοῦ σιν ἔ νιοι πάν τας τοὺς ἀ πὸ Ἔβρου καὶ Κυ ψε λῶν μέ χρι Ὀ δησ σοῦ τῆς πα ρα λί ας ὑ πε ροι κοῦν τας.» Ἀ πὸ τοὺς Ὀ δρύ σες στρα το λόγη σε τοὺς το ξό τες του ὁ Μέ γας Ἀλέ ξαν δρος. Ὁ βα σι λεὺς τῶν Ὀ δρυσ ῶν Σεύ θης Β΄ (338335 π.Χ.) ἔ λε γε: «Οὐ δε νὶ ἂν ἀ πι στή σει εν Ἀ θη ναί ων· καὶ γὰρ ὅ τι συγ γε νεῖς εἶ εν εἰ δέ ναι καὶ φί λους εὔ νους.»). Στὴν πε ρι ο χὴ κυ ρι αρ χοῦ σε ἡ Ἑλ λη νι κὴ Γλῶσ σα, ὅ πως πλεῖ στες ἐ πι γρα φές, δρο μο δεῖκτες, ὀ νό μα τα πό λε ων, ἐ πι γρα φῶν καὶ νο μί σμα τα κα τα μαρτυ ροῦν. [Οἱ Ρω μαῖ οι δέ χθη καν ὡς ἐ πί ση μη γλῶσ σα τῆς ρω μα ϊ κῆς ἐ παρ χί ας τῆς Θρᾴ κης τὴν Ἑλ λη νι κὴ Γλῶσ σα καὶ ὁ αὐτο κρά το ρας Αὔ γου στος (27 π.Χ. - 14 μ.Χ.) στὰ πλαί σια τῶν Ἑλ λη νι κῶν «Κοι νῶν» ἐν τάσσει καὶ τὴν νο τι ώ τε ρη τοῦ Αἵ μου πε ρι ο χή, ὁ ρί ζον τας ὡς ἐ πι κε φα λῆς των τὸν «Θρᾳ κάρχη» στὴν Φι λιπ πού πο λη. Ἰ ου λια νὸς (332 μ.Χ. - 363 μ.Χ. ): «οἱ πε ρὶ τὴν Θρᾴ κην… οἰ κοῦντες Ἑλ λά δος ἐ σμὲν ἔκ γο νοι». Ση μει ω τέ ον, ὅ τι κα τὰ τὴν διά ρκεια τῆς Ρω μα ϊ κῆς κα το χῆς, πα ρὰ τὴν προ σπά θεια τῶν Ρω μαί ων νὰ ἐ κρω μα ΐ σουν τὴν πε ρι ο χή, ἡ Θρᾴ κη κα τά φε ρε νὰ δι α τη ρή σῃ τοὺς ἑλ λη νι κοὺς πο λι τι κοὺς θε σμούς της καὶ τὸ ἑλ λη νι κὸ δι οι κη τι κὸ σύ στη μα, δηλ. ὀρ γά νω ση σὲ πό λεις, κῶ μες, κω μαρ χί ες, γέ νη, φυ λές, στρα τη γί ες, δή μους, βου λές, γερου σί ες, συμ πο λι τεῖ ες, κοι νά.]