Ἐ πι στη μο νι κὴ προ σέγ γι ση ἑνὸς Πλα τω νι κοῦ «μύ θου» Σω κρά της δι η γεῖ ται σὲ ἕ ναν φί λο του ὅ τι ὁ Ἀλ κί νο ος τοῦ Ἠ ρὸς τοῦ Ἀρ με νί ου, τὸ γέ νος Παμ φύ λου, σκο τώ θη κε στὸν πό λε μο καὶ με τὰ δέ κα ἡ μέ ρες τὸ πτῶ μα του βρέ θη κε ἀ ναλλοί ω το στὸ πε δί ο τῆς μά χης, ἐ νῷ οἱ ἄλ λοι νε κροὶ ἦ σαν ἀ πο συν τε θει μέ νοι. Με τὰ δώ δε κα ἡ μέ ρες ὁ Ἀλ κί νο ος ἀ ναστή θη κε καὶ ἀ φη γή θη κε ὅ σα εἶ δε ἡ ψυ χή του στὸν ᾍδη κα τὰ τὶς 12 ἡ μέ ρες τοῦ σω μα τι κοῦ θα νά του του. Αὐ τὰ ποὺ εἶ δε εἶ χαν συμ βῆ κα τὰ τὴν προ-Ὀρφι κὴ πα ναρ χαι ό τη τα. Δι ε ρευ νή σα με τὴν πε ρί πτω ση τοῦ Ἀλ κί νου σὰν ἕ να φυ σι κὸ φαι νό με νο καὶ ἐ πι ση μά να με, ὅ τι δὲν ἐ πρό κει το πε ρὶ θα νά του ἀλ λὰ πε ρὶ κώ μα τος καί, ὅ τι τὰ ὅ σα ἀ φη γή θη κε ὁ πα θὼν πε ρὶ ᾍδου ἀ πο τε λοῦ σαν ἕ να ὀ νει ρι κό του «βί ω μα» ἐ πὶ τῆς Γῆς, κα τὰ τὶς στιγ μὲς ποὺ ἀ να κτοῦ σε τὴν συ νεί δη σή του ἐ ξερ χό με νος ἐκ τοῦ κώ μα τος. Ὁ Σω κρά της δι η γή θη κε τὸ γε γο νὸς αὐ τὸ πρὸς τὸν Γ λαύ κω να σύμ φω να μὲ τὸν Πλάτω να1 (427-347 π.Χ.). Ἡ πε ρί πτω ση εἶ ναι ἰ δι ά ζου σα, δι ό τι ὁ ὑ πο τι θέ με νος νε κρός, ἐ νῷ ἐ πρό κει το νὰ κη δευ θῇ διὰ καύ σε ως, ἀ νέ νη ψε αἰφ νι δί ως ἐ πὶ τῆς πυ ρᾶς καὶ δι η γή θη κε μὲ πολ λὲς λε πτο μέ ρει ες τὰ ὅ σα «ἔ ζη σε» κα τὰ τὶς ἡ μέ ρες τοῦ «θα νά του» του. Ἀλ λ’ ἂς δι α βάσω με, τί εἶ πε ὁ φι λό σο φος ἀ πευ θυ νό με νος στὸν συ νο μι λη τή του, τὸν ἕ να ἀ πὸ τοὺς πέν τε τῆς πα ρέ ας, μὲ τοὺς ὁ ποί ους γύ ρι ζε στὴν Ἀ θή να ἀ πὸ τὸν Πει ραι ᾶ, ὅ που εἶ χε πά ει νὰ προ σευ χη θῇ καὶ νὰ πα ρα κο λου θή σῃ τὴν ἱ ε ρὰ πομ πὴ μιᾶς θε ᾶς. ΣΩ: «...Ἀλ κί νου γε ἀ πό λο γον ἐ ρῶ, ἀλ λ’ ἀλ κί μου μὲν ἀν δρός, Ἠ ρὸς τοῦ Ἀρ με νί ου, τὸ γέ νος Παμ φύ λου· ὃς πο τε ἐν πο λέ μῳ τε λευ τή σας...». Σω κρά της: «Θὰ σοῦ πῶ τὴν ἀ φή γη ση (ἑ νός) γεν ναί ου ἀν δρός, τοῦ Ἀλ κί νου, τοῦ Ἠ ρὸς τοῦ Ἀρ με νί ου, τὸ γέ νος Παμ φύ λου· κά πο τε πέ θα νε στὸν πό λε μο καί, ὅ ταν με τὰ δέ κα