Σ.Γ. Τ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΠΟΠΑΛ 37 Ἢ χρεωκοπία τῆς οἰκουμενικῆς σκέψης... Στὴν πόλι Μποπὰλ τῶν Ἰνδιῶν, στὸ κρατίδιον Μάντια Πράντες, ἀπὸ ἐργοστά- σιον διέρρευσε ποσότης ἰσοκυανιούχου µεθυλίου: Δυόμισυ χιλιάδες (2.500) νεκροί, τριάντα πέντε χιλιάδες (35.000) τυφλοί, διακόσιες χιλιάδες (200.000) ὀνάπηροι --λοιποί. Καὶ ὁ Θεὸς ξέρει πόσοι µελλοθάνατοι ἀπὸ εὐλογητικὸ καρκῖνον --μ᾽ ἑνάμισυ κιλὸ μορφίνη ἀνὰ δίλεπτον δὲν πονάει πολύ... Λέγεται πὼς θὰ ὑπάρξουν καὶ σηµαντι- κότατες µακροπρόθεσµες συνέπειες --βρὲς ἄκρη!.. Τελικὰ οἱ Μποπαλέζοι θὰ μποροῦσαν νὰ θεωροῦνται καί... τυχεροί: Τὸ ἴσοκυα- νιοῦχο μεθύλιο, συγκρινόµενο μὲ ἄλλα ἀέρια, μοιάζει ἀνάσα ἀγγέλων... Φθάνει νὰ θυ- μηθοῦμε τὴ φοβερὴ διοξίνη, τὸ τραγικὸ Σοβέζο! [Παρεμπιπτόντως: Ἔχουμε κι ἐμεῖς ἐ- δῷ τὶς δικές µας, σχετικὰ ἀνάλογες, περιπέτειες, ἀλλὰ πληροφοροῦμαι πὼς μεσιτεύει προσωπικὰ στὴν Πλατυτέρα ἡ "Αγία Νάνσυ τοῦ Αἰγάλεω --τὸ µετάλλιον τῆς κ. Βε- ρούλη διατηρεῖται ὡς χρυσῆ ἐφεδρεία...]. Ἐν πάση περιπτώσει, σημασία ἔχει πὼς ἡ ἀν- θρωπότητα πῆρε τὴν πρώτη ἐμπράγματη γεῦσι τῆς Αὐριανῆς Συμφορᾶς... «Ἡ Ζωὴ ΕΞΑΝΤΗΕΙΤΑΙ», ἔγραφε τὸ Νοέμβριο μόλις, ὁ Συντάκτης τακτικῆς Στήλης αὐτοῦ τοῦ ἐντύπου. «Ο ΠΟΝΟΣ ΠΟΥ ΜΕΛΛΕΤΑΙ στὴν ἀνθρωπότητα θὰ ναι Α- ΠΕΙΡΩΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΥΡΗΝΙΚΗ καταστροφή». Ἔξ ἄλλου ἡ συμ- φορὰ τῆς Μποπὰλ δὲν εἶναι ἡ μόνη µέσα σ᾽ ἐλάχιστο χρόνο" µόνο ποὺ ἡ ἀνθρωπότης ἕ- φερε... ἑξάρες ---τὴ γλύτωσε «παρὰ τρίχα» χωρὶς νὰ ὑποψιασθεῖ τί ἄβυσσος κρύβον- ταν κάτω ἀπ᾿ τὸ τσιγαρόχαρτο ποὺ εἶχε πατήσει μὲ τὸ μισὸ πέλμα της... "Οχι, δὲν θὰ τελειώσει ἐδῶ ἡ εὐθύνη τοῦ γράφοντος. Θὰ φθάνει πάντα ἐκεῖ ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο «πίσω ἀπ᾽ τὸ βουνό», στὸ «τέρμα ποὺ δὲν ἔχει παρακάτω» ---γιὰ νὰ θυμηθοῦ- με καὶ τὸν παλιὸ φίλο ᾿Ὀρέστη Λάσκο. Θ᾽ ἀκολουθεῖ συνεπὴς τὸ ἀπὸ φαρμάκι κόµπρα ἀστέρι του, εἰς συνεχῆ ἐπαλήθευσιν τοῦ ἀκριβοῦς: ᾿Εδῶ, πὼς γιὰ τὶς ἑβδομήντα χιλιά- δες τυφλὰ μάτια ἐνέχεται ὄχι αὐτὸς ἤ ἐκεῖνος, ἀλλ᾽ ὁ ἄνθρωπος γενικά. "Οτι αὐτός, τὸ ἄτομοί), ἐνῶ ὡς πνεῦμα γνωρίζει σωστή, ὠφέλιμη, συμφέρουσα, τελεσφόρον τὴν ἀρετὴ (μὴ βιασθῆτε νὰ καγχάσετε: σᾶς τὴν ἔχει στηµένη ὑποσημείωσις -σεισμός)(2, ὡς συμ- πνευματικὴ σύστασις τὴν ἀπορρίπτει κατὰ κανόνα - τὴν ἴδια του πνευματικὴ διαστρο- φὴ ἐπιλέγων! Είναι κοινὴ (κι ἄν λανθάνουσα) ἡ ὑποψία πὼς ὁ ἄνθρωπος, ἐνῶ θέλει πάντα τὴν ᾿Αρετή, τὴν ἀπορρίπτει γιά... μιὰ μόνο στιγμήν: τὴν βιούμενη!.. Μὲ τὰ ἄνω ὑπ᾽ ὄψιν δὲν θὰ δυσκολευθοῦμε νὰ παραδεχθοῦμε πὼς πίσω ἀπὸ μιλι- ταριστές, ἰέρακες, φασιστές, «καρχαρίες», ἐπαναστάτες, νομενκλατοῦρες, κομισσά- ριους, «ἔννομες τάξεις», τρελοκομεῖα... ὑπάρχει πάντα ἡ οἰκουμενικὴ εὐθύνη... Τὸ σύ- νολο, παναπεῖ, τῶν ἀνθρώπων --ἐξαιρουμένων τῶν ἐναρέτων ὃ καὶ τῶν ἐν ἐκστάσει ἤ ἐν διαστροφῆ-νοσηρότητι (τῶν τελευταίων μόνο στὸ μέτρο ποὺ δὲν εὐθύνονται οἱ ἴδιοι γιὰ τὴν ἔκστασι ἤ διαστροφὴ-νοσηρότητά τους). Τί μένει; Νὰ ἐπισημάνουμε πὼς σ᾽ ὅ,τι ἀφορᾶ σὲ μᾶς ἐδῶ, στὸ χῶρο μας, στὸ χῶρο γιὰ τὸν ὁποῖο βγήκαμε νὰ κοποῦμε στὰ μαρμαρένια ἁλώνια, σ᾽ αὐτὴ τὴν Ὀλύμπια Ἔπαλξι, ἡ Μείζων Εὐθύνη βαρύνει, δυ- νάμει: 1) τὸν διανοούμενο-λογοτέχνη (ὦ. "Οτι ὅπως δὲν γίνεται νὰ εἶναι κανεὶς ψηλὸς τὴ Δευτέρα καὶ κοντὸς τὴν Τρίτη, στοχαστικὸς - ἔμφρων τὴ μιά, ἄκριτος-ἄφρων τὴν ἄλ- λη, ἔτσι καὶ ὁ διανοούμενος εἶναι ἤ δὲν εἶναι, δὲν γίνεται νὰ ᾽ναι διανοούμενος σήμερα καὶ μὴ διανοούμενος αὔριο. ᾿Απότοκη λοιπόν, συνακόλουθη αὐτῆς τῆς Συνέχειας ποὺ