Ὁ κ. Ν. Πουλιανὸς ἀφηγεῖται τὶς ἀπίστευτες περιπέτειες τοῦ κρανίου τῶν Πετραλώνων λει σμέ νος ἑρ μη τι κὰ μέ σα σὲ ἕ να χαρ τό κου το, μὲ ἐμ φα νῆ τὰ ση μά δια ἀ πὸ τὶς κα τα στρο φι κὲς ἐπεμ βά σεις, ἀ πο τέ λε σμα τῶν ἀ δέ ξι ων δι α δι κα σι ῶν συν τή ρη σης, ποὺ ἐκτε λοῦν ται –ἂν εἶ ναι δυ να τόν– ἐ δῶ καὶ 45 χρό νια, πα ρα μέ νει τὴν τε λευ ταί α δε κα ετί α ὁ ἀρ χάν θρω πος τῶν Πε τρα λώ νων. Ὅ σοι δη μο σι ο γρά φοι ἐ πι χεί ρη σαν νὰ φω το γρα φή σουν τὸ κρα νί ο, ποὺ ἔ χει χρο νο λο γη θῆ ὡς 700 χι λιά δων ἐ τῶν, ἀ πο τε λῶν τας μί α ἀ πὸ τὶς ση μαν τι κώ τε ρες ἀν θρω πο λο γι κὲς ἀ να κα λύ ψεις παγ κο σμί ως, σκόν τα ψαν σὲ ἕ να ἀ προ σπέ λα στο τεῖ χος, ποὺ γεν νᾷ πλῆ θος ἐ ρω τη μα τι κῶν καὶ προ βλη μα τι σμῶν ὡς πρὸς τὸ ποι ό εἶ ναι τελι κῶς τὸ πραγ μα τι κὸ μέ γε θος τῶν ἀ νε πα νόρ θω των βλα βῶν ποὺ αὐ τὸ ἔ χει ὑ πο στῆ. Βα θειὰ σι ω πὴ ἐ πι κρα τεῖ καὶ στὸ Ὑ πουρ γεῖ ο Πο λι τι σμοῦ, ποὺ δὲν υἱ ο θε τεῖ μί α ξε κά θα ρη θέ ση καὶ κυ ρί ως δὲν ἀ να λαμ βά νει τὶς εὐ θύ νες του γιὰ τὴν κω λυ σι ερ γί α τῶν 45 ἐ τῶν ὡς πρὸς τὴν συν τή ρη ση τοῦ ἀρ χαν θρώ που τῶν Πε τρα λώ νων. Ἦ ταν στὰ 1997, ὅ ταν ὁ τό τε Ὑ πουρ γὸς Πο λι τι σμοῦ Εὐ άγ γε λος Βε νι ζέ λος δή λω νε πὼς τὸ κρα νί ο ἔ χει κα θα ρι στῆ μὲ «ὑ πο δειγ μα τι κὸ τρό πο», ἀλ λὰ πα ρ’ ὅ λα αὐ τὰ πα ρέ με νε, ὅ πως καὶ ἐ ξα κο λου θεῖ νὰ πα ρα μέ νῃ, μέ σα σὲ ἕ να χαρ τό κου το, τὴν ἴ δια στιγ μὴ ποὺ ἐ πι στή μο νες ἀ νὰ τὸν κό σμο, δι α τυ πώ νουν μὲ τε κμη ρι ω μέ νες με λέ τες, ποὺ δη μο σι εύ τη καν σὲ ἑλ λη νι κὰ καὶ ξε νό γλωσ σα ἔγ κρι τα ἔν τυ πα, τὴν δυ σα να σχέ τη σή τους ἀ πὸ τὴν ἀλ λοί ω ση ποὺ ὑ πέ στη τὸ κρα νί ο, τμή μα τα τοῦ ὁ ποί ου ἔ χουν ἀ δι και ο λό γη τα ἀ πο σπα στῆ καὶ κα τα στρα φῆ. Χωρὶς τελειωμὸ οἱ ἀπίστευτες περιπέτειες τοῦ κρανίου πως εἶ ναι γνω στό, τὸ ἀν θρώ πι νο κρα νί ο τοῦ σπη λαί ου Πε τρα λώ νων βρέ θη κε ἐξ ὁ λο κλή ρου κα λυμ μέ νο μὲ στα λαγ μι τι κὸ ὑ λι κὸ στὶς 16 Σε πτεμ βρί ου 1960. Λίγες ἡ μέ ρες ἀρ γό τε ρα τὸ πα ρέ λα βαν ἀ πὸ τὸ γρα φεῖ ο τῆς Κοι νό τη τας Πε τρα λώνων μα ζὶ μὲ ἄλ λα ἀ πο λι θώ μα τα, προ κει μέ νου ὅ λα μα ζὶ νὰ δι α φυ λα χθοῦν, οἱ ἐ κλι πόν τες κα θη γη τὲς τοῦ Πα νε πι στη μί ου Θεσ σα λο νί κης Π. Κόκ κο ρος καὶ Α. Κα νέλ λης. Στὸ εἰ δι κὸ πρω τό κολ λο πα ρά δο σης καὶ πα ρα λα βῆς ποὺ συν τά χθη κε, συμ πε ριελή φθη καὶ γρα πτὴ συμ φω νί α, ποὺ προέβλεπε νὰ ἐ πι στρα φοῦν ὅ λα τὰ εὑ ρή μα τα στὴν πε ρί πτω ση