ΕΝΑ «ΚΤΙΣΜΑ» ΧΩΡΙΣ «ΚΤΙΣΤΗ»: ΑΥΤΟΔΙΑΨΕΥΔΟΥΣΑ ΔΩΡΕΑ ΠΕΤΡΩΜΑΤΟΣ ὴν στιγ μὴ ποὺ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἰ σχυ ρί ζε ται, ὅ τι ὁ Γιαχβὲ ἔ φτεια ξε τὸν κό σμο τὸ 5.508 π.Χ. (βλ. «Δ», τ. 283), ὁ οἰ κου μενι κὸς πα τριά ρχης κ. Βαρ θο λο μαῖ ος δω ρί ζει πέ τρω μα ἡλικίας 1,8 ἑ κα τομ μυ ρί ων ἐ τῶν σὲ ἑλ λη νι κὸ μου σεῖ ο. [Διαφωτιστικὴ πα ρέν θε ση: Οἱ ὑ πο λο γι σμοὶ τῶν θε ο κρα τῶν βα σί ζον ται σὲ προ σθέ σεις ἡ λι κι ῶν, ποὺ ἀ να φέ ρον ται στὴν Βί βλο («Γέ νε σις», κεφ. ε΄ κ.ἑ.), ὅ που ἀ να γρά φον ται κατὰ σει ρὰν ὅ λοι οἱ «προ πά το ρές μας», ἀρ χῆς γε νο μέ νης ἀ πὸ τὸν Ἀ δάμ, ἀ να λυ τι κὰ τὰ χρόνια ποὺ ἔ ζη σαν, κα θὼς κι οἱ ἡ λι κί ες ποὺ εἶ χαν, ὅ ταν τε κνο ποί η σαν. Γιὰ πα ρά δειγ μα ὁ Ἀδὰμ γέν νη σε τὸν Σὴθ σὲ ἡ λι κί α 130 ἐ τῶν κι ἔ ζη σε συ νο λι κὰ 930 ἔ τη (ε΄ 3-5), ὁ Σὴθ γέν νησε τὸν Ἐ νὼχ σὲ ἡ λι κί α 105 ἐ τῶν κι ἔ ζη σε 912 ἔ τη (ε΄ 6-8), ὁ Μα θου σά λας ἔ ζη σε 969 ἔ τη (ε΄ 27), ὁ Νῶ ε 950 (θ΄ 29) κ.τ.λ.. Στὴν προ σπά θειά τους νὰ δι και ο λο γή σουν τὶς τερατολογίες τῶν πολ λῶν ἐ τῶν, πού, ὑ πο τί θε ται, ἔ ζη σαν οἱ «προ πά το ρές» τους, οἱ χρι στια νοὶ ὑ πο στηρί ζουν, ὅ τι δὲν πρό κει ται γιὰ ἡ λια κὰ ἔ τη, ὅ πως με τροῦν ται στὴν ἐ πο χή μας, ἀλ λὰ γιὰ σελη νια κά, δη λα δὴ κά θε χρό νος τῆς Βί βλου ἰ σο δυ να μεῖ μὲ ἕ να πε ρί που ση με ρι νὸ μῆ να. Πρόκει ται ἐ πί σης γιὰ φαι δρό τη τες, δι ό τι στὸ κε φά λαι ο κα΄ τῆς «Γέ νε σης» ἀ να φέ ρε ται: «Συνέ λα βε ἡ Σάρ ρα καὶ ἐ γέν νη σε εἰς τὸν Ἀ βρα ὰμ υἱ ὸν ἐν τῷ γή ρα τι αὐ τοῦ… Ἦ το δὲ Ἀ βραὰμ ἑ κα τὸν ἐ τῶν, ὅτε ἐ γεν νή θη εἰς αὐ τὸν Ἰ σα άκ, ὁ υἱ ὸς αὐ τοῦ. Καὶ εἶ πεν ἡ Σάρ ρα, ὁ Θεὸς μὲ ἔ κα με νὰ γε λῶ· ὅ στις ἀ κού σῃ θέ λει γε λᾷ με τ’ ἐ μοῦ. Καὶ εἶ πε, τίς ἤ θε λεν εἰ πεῖ πρὸς τὸν Ἀ βρα άμ, ὅ τι ἤ θε λε θη λά σει τέ κνα ἡ Σάρ ρα; Ἐ πει δὴ ἐ γέν νη σα υἱ ὸν ἐν τῷ γή ρα τι αὐτοῦ» (κα΄ 1-7). Εἴ τε τό τε εἴ τε σή με ρα θε ω ρεῖ ται γέ ρος ἕ νας ἄν δρας 100 ἐ τῶν, συνεπῶς τὰ 100 χρό νια τοῦ Ἀ βρα ὰμ τῆς Βί βλου δὲν εἶ ναι μῆ νες, ἀλ λὰ ἀ κρι βῶς ἴ δια μὲ τὰ ση με ρι νά.] Στὸ Μου σεῖ ο Φυ σι κῆς Ἱ στο ρί ας Ἀ πο λι θω μέ νου Δά σους στὸ Σί γρι τῆς Λέ σβου ὑ πάρχει τὸ εἰ κο νι ζό με νο στὴν ἔναντι σελίδα ἔκ θε μα. Πρό κει ται γιὰ κλα δί σκους καὶ φύλ λα φυ τῶν ἀ πὸ τὴν πε ρι ο χὴ Ἁ γί ας Πα ρα σκευ ῆς Χαλ κι δι κῆς, τὰ ὁ ποῖ α ἔ χουν δι α τη ρη θῆ χά ρη στὸ φαι νό με νο τῆς πε ρι α σβέ στω σης, τῆς δι α δι κα σί ας δη λα δὴ κα τὰ τὴν ὁ ποί α μό ρια ἀν θρα κι κοῦ ἀ σβε στί ου ἐ πι κά θην ται ἐ πά νω σὲ τμή μα τα φυ τῶν μὲ ἀ πο τέ λε σμα τὴν ἀ πο μό νω σή τους ἀ πὸ τὶς ἀ τμο σφαι ρι κὲς συν θῆ κες καὶ τὴν δι α τή ρη ση τῶν ἐ ξω τερι κῶν μορ φο λο γι κῶν γνω ρι σμά των τους. Τὸ φαι νό με νο πα ρα τη ρεῖ ται στὰ ση μεῖ α ἀνά βλυ σης θερ μῶν πη γῶν μὲ ἀ πό θε ση ἀν θρα κι κοῦ ἀ σβε στί ου, ποὺ πε ρι έ χε ται στὰ γεω θερ μι κὰ ρευ στὰ καὶ προ έρ χε ται ἀ πὸ τὴν δι ά λυ ση τῶν πε τρω μά των τοῦ ὑ πε δά φους, ποὺ δι αρ ρέ ουν. Ἡ πι να κί δα στὴ σχε τι κὴ προ θή κη ἀ να γρά φει: «Ἡλι κί α τοῦ ἐκ θέ μα τος: Τε ταρ το γε νές. Δω ρε ὰ τοῦ οἰ κου με νι κοῦ πα τριά ρχη Βαρ θο λο μαί ου (Ἰ ού νιος 2001).» Πέ ραν τοῦ εὐ λό γου ἐ ρω τή μα τος, πῶς νο μι μο ποι εῖ ται νὰ ἔ χῃ στὴν κα το χή του ἕ να τέτοι ο σπά νιο γε ω λο γι κὸ εὕ ρη μα τῆς Ἑλ λη νι κῆς Ἐ πι κρά τειας ἕ νας Τοῦρ κος ὑ πή κο ος (ὁ ὁ ποῖ ος ἐ πὶ πλέ ον ἑ ορ τά ζει τὴν Μι κρα σι α τι κὴ Κα τα στρο φὴ ὡς «Ἡ μέ ρα Νί κης»: βλ. «Δ», τ. 282), δη μι ουρ γεῖ ται ἕ να ἀ κό μα ἐ ρώ τη μα: Ποῦ βρι σκό ταν «ὁ Κτί στης τοῦ Κό σμου» Γιαχβέ, ὅ ταν τὴν τε ταρ το γε νῆ πε ρί ο δο (πρὶν ἀ πὸ 1,8 ἑ κα τομ μύ ρια χρό νια) δη μι ουρ γή θη κε τὸ ὑ π’ ὄ ψη πέ τρω μα; Ἰ ω άν νης Λά ζα ρης