ΕΝΑ «ΚΤΙΣΜΑ» ΧΩΡΙΣ «ΚΤΙΣΤΗ»: ΑΥΤΟΔΙΑΨΕΥΔΟΥΣΑ ΔΩΡΕΑ ΠΕΤΡΩΜΑΤΟΣ ὴν στιγμὴ ποὺ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἰσχυρίζεται, ὅτι ὁ Για- χβὲ ἔφτειαξε τὸν κόσμο τὸ 5.508 π.Χ. (βλ. «Δ», τ. 283), ὁ οἰκουμε- νικὸς πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος δωρίζει πέτρωμα ἡλικίας 1,8 ἑκατομμυρίων ἐτῶν σὲ ἑλληνικὸ μουσεῖο. [Διαφωτιστικὴ παρένθεση: Οἱ ὑπολογισμοὶ τῶν θεοκρατῶν βασίζονται σὲ προσθέσεις ἡλικιῶν, ποὺ ἀναφέρονται στὴν Βίβλο («Γένεσις», κεφ. ε΄ κ.ἑ.), ὅπου ἀναγράφονται κα- τὰ σειρὰν ὅλοι οἱ «προπάτορές μας», ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸν Ἀδάμ, ἀναλυτικὰ τὰ χρό- νια ποὺ ἔζησαν, καθὼς κι οἱ ἡλικίες ποὺ εἶχαν, ὅταν τεκνοποίησαν. Γιὰ παράδειγμα ὁ Ἀ- δὰμ γέννησε τὸν Σὴθ σὲ ἡλικία 130 ἐτῶν κι ἔζησε συνολικὰ 930 ἔτη (ε΄ 3-5), ὁ Σὴθ γέννη- σε τὸν Ἐνὼχ σὲ ἡλικία 105 ἐτῶν κι ἔζησε 912 ἔτη (ε΄ 6-8), ὁ Μαθουσάλας ἔζησε 969 ἔτη (ε΄ 27), ὁ Νῶε 950 (θ΄ 29) κ.τ.λ.. Στὴν προσπάθειά τους νὰ δικαιολογήσουν τὶς τερατολογίες τῶν πολλῶν ἐτῶν, πού, ὑποτίθεται, ἔζησαν οἱ «προπάτορές» τους, οἱ χριστιανοὶ ὑποστη- ρίζουν, ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ ἡλιακὰ ἔτη, ὅπως μετροῦνται στὴν ἐποχή μας, ἀλλὰ γιὰ σε- ληνιακά, δηλαδὴ κάθε χρόνος τῆς Βίβλου ἰσοδυναμεῖ μὲ ἕνα περίπου σημερινὸ μῆνα. Πρό- κειται ἐπίσης γιὰ φαιδρότητες, διότι στὸ κεφάλαιο κα΄ τῆς «Γένεσης» ἀναφέρεται: «Συ- νέλαβε ἡ Σάρρα καὶ ἐγέννησε εἰς τὸν Ἀβραὰμ υἱὸν ἐν τῷ γήρατι αὐτοῦ… Ἦτο δὲ Ἀβρα- ὰμ ἑκατὸν ἐτῶν, ὅτε ἐγεννήθη εἰς αὐτὸν Ἰσαάκ, ὁ υἱὸς αὐτοῦ. Καὶ εἶπεν ἡ Σάρρα, ὁ Θε- ὸς μὲ ἔκαμε νὰ γελῶ· ὅστις ἀκούσῃ θέλει γελᾷ μετ’ ἐμοῦ. Καὶ εἶπε, τίς ἤθελεν εἰπεῖ πρὸς τὸν Ἀβραάμ, ὅτι ἤθελε θηλάσει τέκνα ἡ Σάρρα; Ἐπειδὴ ἐγέννησα υἱὸν ἐν τῷ γήρατι αὐ- τοῦ» (κα΄ 1-7). Εἴτε τότε εἴτε σήμερα θεωρεῖται γέρος ἕνας ἄνδρας 100 ἐτῶν, συνεπῶς τὰ 100 χρόνια τοῦ Ἀβραὰμ τῆς Βίβλου δὲν εἶναι μῆνες, ἀλλὰ ἀκριβῶς ἴδια μὲ τὰ σημερινά.] Στὸ Μουσεῖο Φυσικῆς Ἱστορίας Ἀπολιθωμένου Δάσους στὸ Σίγρι τῆς Λέσβου ὑπάρ- χει τὸ εἰκονιζόμενο στὴν ἔναντι σελίδα ἔκθεμα. Πρόκειται γιὰ κλαδίσκους καὶ φύλλα φυτῶν ἀπὸ τὴν περιοχὴ Ἁγίας Παρασκευῆς Χαλκιδικῆς, τὰ ὁποῖα ἔχουν διατηρηθῆ χάρη στὸ φαινόμενο τῆς περιασβέστωσης, τῆς διαδικασίας δηλαδὴ κατὰ τὴν ὁποία μόρια ἀνθρακικοῦ ἀσβεστίου ἐπικάθηνται ἐπάνω σὲ τμήματα φυτῶν μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀπομόνωσή τους ἀπὸ τὶς ἀτμοσφαιρικὲς συνθῆκες καὶ τὴν διατήρηση τῶν ἐξωτε- ρικῶν μορφολογικῶν γνωρισμάτων τους. Τὸ φαινόμενο παρατηρεῖται στὰ σημεῖα ἀ- νάβλυσης θερμῶν πηγῶν μὲ ἀπόθεση ἀνθρακικοῦ ἀσβεστίου, ποὺ περιέχεται στὰ γε- ωθερμικὰ ρευστὰ καὶ προέρχεται ἀπὸ τὴν διάλυση τῶν πετρωμάτων τοῦ ὑπεδάφους, ποὺ διαρρέουν. Ἡ πινακίδα στὴ σχετικὴ προθήκη ἀναγράφει: «Ἡλικία τοῦ ἐκθέματος: Τεταρτογενές. Δωρεὰ τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου (Ἰούνιος 2001).» Πέραν τοῦ εὐλόγου ἐρωτήματος, πῶς νομιμοποιεῖται νὰ ἔχῃ στὴν κατοχή του ἕνα τέ- τοιο σπάνιο γεωλογικὸ εὕρημα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικράτειας ἕνας Τοῦρκος ὑπήκοος (ὁ ὁποῖος ἐπὶ πλέον ἑορτάζει τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ ὡς «Ἡμέρα Νίκης»: βλ. «Δ», τ. 282), δημιουργεῖται ἕνα ἀκόμα ἐρώτημα: Ποῦ βρισκόταν «ὁ Κτίστης τοῦ Κόσμου» Για- χβέ, ὅταν τὴν τεταρτογενῆ περίοδο (πρὶν ἀπὸ 1,8 ἑκατομμύρια χρόνια) δημιουργήθηκε τὸ ὑπ’ ὄψη πέτρωμα; Ἰωάννης Λάζαρης