ΑΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΑΝ ΑΚΑΚΟΠΟΙΗΤΟ... οι μᾶ ται ὁ κό σμος: ἡ συν τρι πτι κὴ με ρί δα του ἀ γνο εῖ τὴν πα ρα πλη ρο φόρη ση, δι α στρο φή, ὑ πο κρι σί α κ.λπ. τοῦ Ἰ ου δα ϊ σμοῦ μὲ τὰ πα ρα κλά δια του: Για χβέ, Ἑ βραι ο χρι στι α νι σμὸ καὶ τὰ πο λι τεύ μα τα τῶν τελευταίων 2.000 ἐ τῶν σὺν τὸν Μω α με θα νι σμό. Ἀ πὸ λυσ σώ δη ἄρ νη ση καὶ πα ρα ποίη ση ἡ ἀν θρω πό της εἶ ναι ἀ νυ ποψί α στη γιὰ τοὺς θη σαυ ροὺς τοῦ Ἀρ χαίου Ἑλ λη νι κοῦ Πνεύ μα τος, ἐ νῷ πά νω του πα τοῦν καὶ στη ρί ζον ται τὰ πάν τα. Τὰ δόγ μα τα τῶν θρη σκει ῶν εὐ θέ ως τὸ ἀ πο κη ρύτ τουν μὲ ἐ πι κε φα λῆς τοὺς Ἕλ λη νες πι στοὺς τοῦ Για χβὲ καὶ τῆς ἐ πί ση μης θρη σκεί ας, ἐ νῷ ἀ κο λου θοῦν καὶ οἱ ἄλ λες τοῦ Πλα νή τη. Φυ σι κὰ πρόκειται γιὰ ἀ στει ό τητα τῶν θρη σκει ῶν μπρὸς στὴν Ἐ πι στή μη καὶ Τέ χνη, ποὺ θε με λί ω σαν ἀ ξε πέ ρα στα οἱ Ἕλ λη νες, για τὶ μό νον αὐ τοὶ μὲ τοὺς ἀν τίστοι χους γί γαν τες συ νέ λα βαν τοὺς ὅ σους μᾶς ἐ πι τρέ πε ται νὰ γνωρίζουμε κω δι κοὺς τῆς Φύ σης. Ὁ θε ο κεν τρι σμὸς τοῦ Ἀ σι α τι σμοῦ οὔ τε στὸν ὕ πνο του τέ τοι α πράγ μα τα. Ἄλ λω στε ἡ μα νί α μὲ τὴν ὁποία τὰ ἔ σπα σαν καὶ τὰ πα ρα μέ ρι σαν, τὰ λέ ει ὅ λα. Ἂς πά ρω με γιὰ πα ρά δειγ μα τὸν Ἔ ρω τα, τὸ ὕ ψι στο ἰ δα νι κὸ τοῦ ἀν θρώ που, τὸ ὁ ποῖ ο ἔ συ ραν στὸν βόρ βο ρο τοῦ Με σαί ω να, ὅ που πί σω ἀ πὸ τὴν ἀ πα γό ρευ ση στη νόταν τὸ φο βε ρώ τε ρο ὄρ γιο. Γνω ρί ζον τας, ὅ τι χω ρὶς ἔ ρω τα δὲν ὑ πάρ χει ἐ λευ θε ρί α, εἶ ναι «δικαιολογημένες» οἱ ἁ λυ σί δες ποὺ τὸν ἔ δε σαν. Ἕ ως ὅτου φθά νω με στὶς μέ ρες μας, δι α δο χι κὰ προ σαρ μο ζό με νοι στὶς συν θῆ κες, τη ροῦν τὴν ἴ δια τα κτι κή, ἐ κμε ταλ λευ ό μενοι τὸν φό βο τοῦ θα νά του καὶ τὶς γε νε τή σι ες ἀρ ρώ στι ες, γιὰ κα ταρ ρά κω σή του. Ἔ τσι ἐν τὸς τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ ὁ ἔ ρω τας παίρ νει τὶς πιὸ σκο τει νὲς μορ φές του: ὁ μο φυ λο φιλί α, παι δο φι λί α, σα δι σμός, μα ζο χι σμός, κο προ λα γνί α, νε κρο φι λί α, ζῳ ο φι λί α, ἔγ κλημα σε ξου α λι κό, αἱ μο μι ξί α καὶ ὅ,τι ἄλ λο μπο ρεῖ νὰ σκε φτῇ ὁ πει να σμέ νος (ὅ πως εἶ πε καὶ ὁ δι κός τους Φρό υντ, «θέ λο με γιὰ ἐ ρω μέ νη τὴ μά να μας»!). Βε βαί ως, για τί, ὅ πως τὸν ἔ φτεια ξαν ψο φο δε ῆ, τυ πτό με νο, ἔ νο χο, προ πα το ρι κό, εἶ ναι ἁ μαρ τί α. Ἂν τὸν ἄ φη ναν τέτοιον, δὲν θὰ ἄ φη νε τί πο τε ἐμ πρός του ὄρ θιο, συμπι έ ζον τας ἀ συγ χώ ρη τα τὴν Φύ ση, τὸ ὑ πέ ρο χο «ἐ λα τή ριο» ποὺ τοῦ ἔ δω σε πέ ραν τῶν φυ σι κῶν ὁ ρί ων. Καὶ φυ σι κὰ ὅ ρια εἶ ναι ἡ εὐ γέ νεια τοῦ Ἑρ μῆ τοῦ Πρα ξι τέ λη, ἡ πε ρί σκε ψη τοῦ Ἡ νί ο χου τῶν Δελ φῶν, ἡ ἁρμονία τῆς Ἀ φρο δί της τῆς Μή λου... καὶ τό σα ἄλ λα ὑ πέ ρο χα τοῦ πο λι τι σμοῦ τους. Βε βαί ως ὁ Χρι στι α νι σμὸς εἶ ναι ὑ πεύ θυ νος (καὶ οἱ ἄλ λες θρη σκεῖ ες ἀ πὸ κον τά), γιατί, πέ φτον τας κυ νη γη μέ νος χω ρὶς δύ να μη, μό νον τό τε εἶ ναι δυ να τὸν νὰ ἀ να ζη τή σῃ σὰν κα τα φύ γιο τὸν μα ζο χι σμὸ καὶ σα δι σμό, ποὺ ξε κι νᾷ κα τ’ εὐ θεῖ αν ἀ πὸ τὸ Χρι στι α νι κὸ Πο λί τευ μα, ὅ ταν ἔ χα σε τὰ φυ σι ο λο γι κὰ μέ σα ἐ ρε θι σμοῦ. Καὶ ἔρ χον ται οἱ ἀ να χω ρη τές, οἱ στυ λί τες καὶ τό σοι ἄλ λοι τοῦ μο να στι κοῦ πα ρα δεί σου νά... ἀ πα γο ρεύ σουν τὸν ἔ ρωτα... Οἱ θρη σκεῖ ες, ἐ πει δὴ δὲν δη μι ουρ γοῦν, τὸ μό νο ποὺ ἔ χουν εἶ ναι ἡ ἀ πα γό ρευ ση. Σή με ρα ἡ Διεθνὴς Ἐξουσία, τὸ τε λευ ταῖ ο πα ρα κλά δι τους, ἔ πε σε μὲ τὰ μοῦ τρα στὴν οἰ κο νο μι κο ποί η ση τοῦ ἔ ρω τα καὶ στὴν... χα σι σο ποί η ση (ὅ ταν ἐμ πο ρεύ ων ται αὐ τοὶ καὶ μό νον τὰ ναρ κω τι κά!). Ὕ πο πτη ἡ ὕ παρ ξη τοῦ AIDS, ποι ός τὸ ἀ μό λυ σε; Καὶ ποι ός ἔ ρωτας, μὲ τὸ τό σο ἄγ χος, ποὺ καλ λι ε γοῦν σκό πι μα... Παν τε λῆς Γλά ρος Τα ξί αρ χος (ἱ πτ.) Πο λεμ. Ἀ ε ρο πο ρί ας