ύμφωνα μὲ τὴ Μυθολογία ἡ Λέσβος κατοικεῖτο πρῶτα ἀπὸ τοὺς Πελασγοὺς κι ἀργότερα ἀπὸ τοὺς Λέλεγες καὶ τοὺς Ἀχαιούς. Ἀρχικὰ ἡ νῆσος ὠνομάσθηκε Πελασγία, ἐνῷ κα- τὰ τὴ διάρκεια τῆς προϊστορικῆς ἐποχῆς πῆρε διάφορα ὀνό- ματα, ὅπως Μακαρία, Λασσία, Αἰολίς, Αἰθιόπη κ.ἄ.. Τὸ ση- μερινό της ὄνομα προέρχεται ἀπὸ τὸν Λέσβο, γυιὸ τοῦ Θεσσαλοῦ ἥρωα Λαπίθου. Ἀκόμα καὶ σήμερα ἐπιβιώνουν τοπωνύμια μὲ μυθολογικὴ προ- έλευση, ὅπως Μυτιλήνη, Μήθυμνα, Ἐρεσός, Ἄντισσα καὶ πλεῖστα ἄλλα. Στὰ Ὁμηρικὰ Ἔπη ἡ Λέσβος ἀναφέρεται 25 φορὲς (βλ. «Δ», τ. 285). Τὰ πλούσια ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα, παρὰ τὴ συστηματικὴ ἀδιαφορία τῆς Ἀρ- χαιολογικῆς Ὑπηρεσίας, ἀποδεικνύουν τὴν πρωταγωνιστικὴ πολιτιστικὴ παρουσία τῆς νήσου σὲ προϊστορικὲς –καὶ σὲ προκατακλυσμιαῖες ἀκόμη– ἐποχές. Ὑπῆρξε γε- νέτειρα: • τῶν δημιουργῶν τῆς Λυρικῆς Ποίησης Ἀλκαίου καὶ Σαπφοῦς, • τοῦ νομοθέτη Πιττακοῦ – ἑνὸς ἐκ τῶν Ἑπτὰ Σοφῶν, • τῶν κορυφαίων μουσικῶν τῆς ἀρχαιότητας Ἀρίωνα τοῦ Μηθυμναίου καὶ Τερ- πάνδρου τοῦ Ἀντισσαίου, • τοῦ –συγγραφέα καὶ μαθητῆ τοῦ Ἀριστοτέλη– Φανία καὶ • τοῦ φιλοσόφου Θεοφράστου –συνεχιστῆ τοῦ ἔργου τοῦ Ἀριστοτέλη, τὸν ὁποῖο διαδέχθηκε στὴ διεύθυνση τῆς Περιπατητικῆς Σχολῆς του– καὶ ἄλλων. Τὸ ἀρχαῖο θέατρο τῆς Μυτιλήνης εἶναι τὸ μεγαλύτερο τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Κόσμου: ἔχει χωρητικότητα 32.000 θέσεων. Ἡ παραγωγική, οἰκονομική, ἐμπορικὴ καὶ πολιτιστικὴ ἄνθιση τῆς Λέσβου συνεχίσθηκε ἀμείωτη καὶ κατὰ τοὺς Ρωμαϊκοὺς χρόνους μέχρι τὴν ἐμφάνιση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὁπότε γιὰ κάθε στοιχεῖο τοῦ Ἑλλη- νικοῦ Πολιτισμοῦ ἔγινε συστηματικὴ προσπάθεια προκειμένου νὰ «ριφθῇ στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον». Ἀπὸ τὸ τεράστιο συγγραφικὸ ἔργο τοῦ Θεόφραστου –τοῦ ἀποδίδονται 240 περί- Συνέχεια στὴ σελίδα 19319 ‣