Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Μ. ΜΠΕΖΓΟΣ - Ι. ΠΛΕΞΙΔΑΣ, Λό γοι χρι στια νῶν κα τὰ ἐ θνι κῶν Κυ κλο φό ρη σε ἕ νας τό μος, ὁ ὁ ποῖ ος πε ρι λαμ βά νει κεί με να τῶν ἐ πι φα νῶν κα θο δη γη τῶν καὶ ἀ πο λο γη τῶν τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ Ἀ θα νά σιου, Ἀ θη να γό ρα καὶ Τα τια νοῦ. Ὁ προ λο γί ζων Μά ριος Μπέζ γος καὶ ὁ ἐ πι με λη τὴς τῆς ἐκ δό σε ως Ἰ ω άν νης Πλε ξί δας δὲν κρύ βουν τὴν προ σή λω σή τους στὴν χρι στι α νι κὴ πί στη, πα ρ’ ὅ λο ποὺ προ σπα θοῦν νὰ κρα τή σουν κά ποι ες ἀ πο στά σεις στὶς εἰ ση γή σεις τους ἀ πὸ τὴν δι α μά χη Ἑλ λή νων καὶ χρι στια νῶν. Ὡ στό σο, ὅ πως καὶ ὁ τίτ λος τοῦ ἔρ γου τους δη λώνει, πρό κει ται γιὰ τὴν ἐ πι θε τι κὴ δι α μά χη ποὺ ἐ νέ τει ναν οἱ ἰ δε ο λο γι κοὶ ὀ πα δοὶ τῆς θε ο κρα τι κῆς ἰ ου δαι ο χρι στι α νι κῆς ἀν τί λη ψης ἀ πέ ναν τι στοὺς ὑ πε ρα σπι στὲς τῶν ἑλ λη νι κῶν ἐ θνι κῶν πα ρα δό σεων. Οἱ τρεῖς χρι στια νοὶ θε ο λό γοι, κα θὼς εὔ κο λα ἀν τι λαμ βά νε ται κα νείς, εἶ ναι δρι μεῖς στὴν κρι τι κὴ ποὺ ἐ πι χει ροῦν ἀ πέ ναν τι στὸ ἀρ χαῖ ο πνεῦ μα. Κα τα φεύ γουν στὴν ὑ περ βο λή, τὴ δι α στρέ βλω ση καὶ τὴν πα ρα χά ρα ξη τοῦ προ τέ ρου τους πο λι τι σμοῦ, δι ό τι ἀ πο βλέ πουν μὲ φα να τι σμὸ στὴν ἀ μαύ ρω ση τοῦ ἐ θνι κοῦ ἱ στο ρι κοῦ πα ρελ θόν τος τῶν λα ῶν καὶ κυ ρί ως τῶν Ἑλ λή νων. Οἱ δι α θέ σεις τῶν το πο θετή σε ών τους εἶ ναι ξε κά θα ρα ἀν τε θνι κὲς καὶ μι σαλ λό δο ξες, γε γο νός, ποὺ κα θό λου δὲν προ σπα θοῦν νὰ κρύ ψουν. Ἀν τι θέ τως εἶ ναι σί γου ροι καὶ ἀ πό λυ τοι στὴν ἀν θελ λη νι κή τους στά ση. Ἴ σως οἱ ἀ να γνῶ στες ἀ να ρω τη θοῦν, για τί νὰ προ τεί νε ται πρὸς ἀ νά γνω ση καὶ με λέ τη μί α συλ λογὴ τέ τοι ων με ρο λη πτι κῶν κει μέ νων. Καὶ ὅ μως! Μέ σα ἀ πὸ τὴν ἐ πι χει ρη μα το λο γί α τῶν χρι στια νῶν αὐ τῶν θε ο λό γων κα τα δει κνύ ε ται ὁ λο φά νε ρα ἡ ἀ συμ βα τό τη τα Ἑλ λη νι σμοῦ καὶ Χρι στι α νι σμοῦ, δι ό τι εἶ ναι δύο τε λεί ως δι α φο ρε τι κὲς καὶ ἐν πολ λοῖς δι α με τρι κὰ ἀν τί θε τες κο σμο θε ά σεις. Χα ρα κτηρι στι κὰ λέ ει ὁ Ἀ θα νά σιος: «Ὅ ταν λοι πὸν αὐ τὰ ἀ πο δει κνύ ων ται μὲ αὐ τὸν τὸν τρό πο, ἀ πο δει κνύ εται καὶ ὅ τι ἡ εἰ δω λο λα τρί α τῶν Ἑλ λή νων εἶ ναι γε μά τη ἀ πὸ κά θε ἀ θε ΐ α καὶ ἔ χει μπεῖ στὴ ζω ὴ τῶν ἀν θρώ πων ὄ χι γιὰ ὠ φέ λεια ἀλ λὰ γιὰ κα κό...». Ἐ πί σης μέ σα ἀ πὸ τοὺς ἀν τε θνι κοὺς αὐ τοὺς λό γους μπο ρεῖ νὰ συλ λά βῃ ὁ ἀ να γνώ στης τὶς αἰ τί ες, γιὰ τὶς ὁ ποῖ ες δι ώ χθη καν ἀ πη νῶς οἱ ἐ θνι κὲς πα τρο παρά δο τες λα τρεῖ ες ἀ πὸ τοὺς ὁ λο κλη ρω τι στὲς τῆς νέ ας θρη σκεί ας. Ἡ ἀ παν θρω πιά, ὁ φα να τι σμός, ΑΤΥΧΗΜΑ ¹ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ; ιὰ ἄ τυ χη περίσταση μᾶς φέρ νει μπρο στὰ σὲ μιὰ συμ φο ρά, ὅ που δύο αὐ τοκί νη τα συγ κρού ον ται, μὲ ἀ πο τέ λε σμα νὰ ἔ χου με ἕ να θά να το. Ποι ό εἶ ναι τὸ ἀ τύ χη μα καὶ ποι ό τὸ δυ στύ χη μα; Τὸ δεύ τε ρο συν θε τι κὸ καὶ στὶς δύο λέ ξεις εἶ ναι ἡ τύ χη. Προ έρ χε ται ἀ πὸ τὸ ρῆ μα τυ χαί νω ἢ τὸ πιὸ ἀρ χαι ο πρε πὲς τυγχά νω. Εἶ ναι ἕ να ση μαν τι κὸ ρῆ μα στὴ γλῶσ σα μας. Ἡ τύ χη ἔ χει μί α ἀμ φίρ ρο πη δύ να μη καὶ κα λὴ καὶ κα κὴ καὶ γι’ αὐ τὸ ἔ χου με τό σες ἐκ φρά σεις γιὰ τὴν εὐτυχῆ ἔκβαση τῶν πραγμάτων ἢ τὴν ἀ τυ χί α: Ἂν ἔ χῃς τύ χη δι ά βαι νε, τύ χη βου νό. Ἀλ λὰ καὶ ἀν τί θε τες: Ποῦ τέ τοι α τύ χη!, δυ στυ χί α μου:Ἔ τσι κά να με καὶ τὶς πολ λὲς λέ ξεις μας: τυ χε ρός, ἄ τυ χος, ἀ τυ χής, εὐ τυ χὴς καὶ δυ στυ χής. Ἡ ἴ δια ἡ τύ χη μας γέν νη σε τὸ ἀ τύ χη μα καὶ τὸ δυ στύ χημα, μὲ κά ποι α συν δε τι κὴ ἀ πό χρω ση. Ὅ ταν δὲν ἔ χῃς τὴν εὔ νοι α τῆς τύ χης, εἶ ναι ἀ τύ χη μα. Ἄ ρα ἔ χεις κα κὴ τύ χη, δὲν ἔ χεις τύ χη. Ἀ πὸ τὴν ἄλ λη με ριὰ τὸ δυ στύ χη μα μᾶς φέρ νει τὴν κα κὴ ἰ δι ό τη τα τοῦ β΄ συν θε τικοῦ ἤ τῆς τύ χης. Δυ στύ χη μα =κα κὴ τύ χη, ὅ πως δυ σαρ μο νί α =κα κὴ ἁρ μο νί α, δυ σο σμί α =κα κὴ ὀ σμή. Τὸ δυ στύ χη μα εἶ ναι αὐ τὸ ποὺ μᾶς προ κα λεῖ σω μα τι κὲς ἢ ὑ λι κὲς βλά βες. Σ’ ἕ να δυ στύ χη μα π.χ. σ’ ἕ να τρο χαῖ ο συμ βὰν μπο ρεῖ νὰ προ κλη θοῦν σο βα ρὰ τραύ ματα ἀ κό μη καὶ ὁ θά να τος. Τὸ ἀ τύ χη μα εἶ ναι λι γώ τε ρο σο βα ρό. Στὸ ἀ τύ χη μα μπο ρεῖς νὰ ‣