Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Μ. ΜΠΕΖΓΟΣ - Ι. ΠΛΕΞΙΔΑΣ, Λόγοι χριστιανῶν κατὰ ἐθνικῶν Κυκλοφόρησε ἕνας τόμος, ὁ ὁποῖος περιλαμβάνει κείμενα τῶν ἐπιφανῶν καθοδηγητῶν καὶ ἀπολογητῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ Ἀθανάσιου, Ἀθηναγόρα καὶ Τατιανοῦ. Ὁ προλογίζων Μάριος Μπέζγος καὶ ὁ ἐπιμελητὴς τῆς ἐκδόσεως Ἰωάννης Πλεξίδας δὲν κρύβουν τὴν προσήλωσή τους στὴν χριστιανικὴ πίστη, παρ’ ὅλο ποὺ προσπαθοῦν νὰ κρατήσουν κάποιες ἀποστάσεις στὶς εἰσηγήσεις τους ἀπὸ τὴν διαμάχη Ἑλλήνων καὶ χριστιανῶν. Ὡστόσο, ὅπως καὶ ὁ τίτλος τοῦ ἔργου τους δηλώ- νει, πρόκειται γιὰ τὴν ἐπιθετικὴ διαμάχη ποὺ ἐνέτειναν οἱ ἰδεολογικοὶ ὀπαδοὶ τῆς θεοκρατικῆς ἰουδαιοχριστιανικῆς ἀντίληψης ἀπέναντι στοὺς ὑπερασπιστὲς τῶν ἑλληνικῶν ἐθνικῶν παραδόσε- ων. Οἱ τρεῖς χριστιανοὶ θεολόγοι, καθὼς εὔκολα ἀντιλαμβάνεται κανείς, εἶναι δριμεῖς στὴν κριτικὴ ποὺ ἐπιχειροῦν ἀπέναντι στὸ ἀρχαῖο πνεῦμα. Καταφεύγουν στὴν ὑπερβολή, τὴ διαστρέβλωση καὶ τὴν παραχάραξη τοῦ προτέρου τους πολιτισμοῦ, διότι ἀποβλέπουν μὲ φανατισμὸ στὴν ἀμαύρωση τοῦ ἐθνικοῦ ἱστορικοῦ παρελθόντος τῶν λαῶν καὶ κυρίως τῶν Ἑλλήνων. Οἱ διαθέσεις τῶν τοποθε- τήσεών τους εἶναι ξεκάθαρα ἀντεθνικὲς καὶ μισαλλόδοξες, γεγονός, ποὺ καθόλου δὲν προσπαθοῦν νὰ κρύψουν. Ἀντιθέτως εἶναι σίγουροι καὶ ἀπόλυτοι στὴν ἀνθελληνική τους στάση. Ἴσως οἱ ἀναγνῶστες ἀναρωτηθοῦν, γιατί νὰ προτείνεται πρὸς ἀνάγνωση καὶ μελέτη μία συλλο- γὴ τέτοιων μεροληπτικῶν κειμένων. Καὶ ὅμως! Μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιχειρηματολογία τῶν χριστιανῶν αὐτῶν θεολόγων καταδεικνύεται ὁλοφάνερα ἡ ἀσυμβατότητα Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ, διότι εἶναι δύο τελείως διαφορετικὲς καὶ ἐν πολλοῖς διαμετρικὰ ἀντίθετες κοσμοθεάσεις. Χαρακτη- ριστικὰ λέει ὁ Ἀθανάσιος: «Ὅταν λοιπὸν αὐτὰ ἀποδεικνύωνται μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἀποδεικνύε- ται καὶ ὅτι ἡ εἰδωλολατρία τῶν Ἑλλήνων εἶναι γεμάτη ἀπὸ κάθε ἀθεΐα καὶ ἔχει μπεῖ στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων ὄχι γιὰ ὠφέλεια ἀλλὰ γιὰ κακό...». Ἐπίσης μέσα ἀπὸ τοὺς ἀντεθνικοὺς αὐτοὺς λόγους μπορεῖ νὰ συλλάβῃ ὁ ἀναγνώστης τὶς αἰτίες, γιὰ τὶς ὁποῖες διώχθηκαν ἀπηνῶς οἱ ἐθνικὲς πατροπα- ράδοτες λατρεῖες ἀπὸ τοὺς ὁλοκληρωτιστὲς τῆς νέας θρησκείας. Ἡ ἀπανθρωπιά, ὁ φανατισμός, ΑΤΥΧΗΜΑ ¹ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ; ιὰ ἄτυχη περίσταση μᾶς φέρνει μπροστὰ σὲ μιὰ συμφορά, ὅπου δύο αὐτο- κίνητα συγκρούονται, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔχουμε ἕνα θάνατο. Ποιό εἶναι τὸ ἀτύχημα καὶ ποιό τὸ δυστύχημα; Τὸ δεύτερο συνθετικὸ καὶ στὶς δύο λέξεις εἶναι ἡ τύχη. Προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα τυχαίνω ἢ τὸ πιὸ ἀρχαιοπρεπὲς τυγ- χάνω. Εἶναι ἕνα σημαντικὸ ρῆμα στὴ γλῶσσα μας. Ἡ τύχη ἔχει μία ἀμφίρροπη δύναμη καὶ καλὴ καὶ κακὴ καὶ γι’ αὐτὸ ἔχουμε τόσες ἐκφράσεις γιὰ τὴν εὐτυχῆ ἔκβαση τῶν πραγμάτων ἢ τὴν ἀτυχία: Ἂν ἔχῃς τύχη διάβαινε, τύχη βουνό. Ἀλλὰ καὶ ἀντίθετες: Ποῦ τέτοια τύχη!, δυστυχία μου:Ἔτσι κάναμε καὶ τὶς πολλὲς λέξεις μας: τυχερός, ἄτυχος, ἀτυχής, εὐτυχὴς καὶ δυστυχής. Ἡ ἴδια ἡ τύχη μας γέννησε τὸ ἀτύχημα καὶ τὸ δυστύχη- μα, μὲ κάποια συνδετικὴ ἀπόχρωση. Ὅταν δὲν ἔχῃς τὴν εὔνοια τῆς τύχης, εἶναι ἀτύχημα. Ἄρα ἔχεις κακὴ τύχη, δὲν ἔχεις τύχη. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ τὸ δυστύχημα μᾶς φέρνει τὴν κακὴ ἰδιότητα τοῦ β΄ συνθετι- κοῦ ἤ τῆς τύχης. Δυστύχημα =κακὴ τύχη, ὅπως δυσαρμονία =κακὴ ἁρμονία, δυσοσμία =κακὴ ὀσμή. Τὸ δυστύχημα εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς προκαλεῖ σωματικὲς ἢ ὑλικὲς βλάβες. Σ’ ἕνα δυστύχημα π.χ. σ’ ἕνα τροχαῖο συμβὰν μπορεῖ νὰ προκληθοῦν σοβαρὰ τραύμα- τα ἀκόμη καὶ ὁ θάνατος. Τὸ ἀτύχημα εἶναι λιγώτερο σοβαρό. Στὸ ἀτύχημα μπορεῖς νὰ ‣