ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἡ παγκόσμια εἰρήνη, ὁ Ἀδάμ, ἡ Εὔα καὶ τὸ Εὐρωσύνταγμα Κύριε διευθυντά, Πρὶν ἀπὸ μερικὲς ἑβδομάδες παρευρέθηκα στὴν ἐκδήλωση τῶν ἐγκαινίων τῆς «Ὁμοσπον- δίας τῆς Παγκόσμιας Εἰρήνης», ποὺ ἔλαβε χώ- ρα στὴν Σόφια τῆς Βουλγαρίας. Ὁ ἱδρυθεὶς σχε- τικὰ πρόσφατα ὀργανισμὸς εἶναι ἕνα παρακλά- δι τοῦ ΟΗΕ, ποὺ ἔχει σὰν στόχο αὐτὸ ποὺ δὲν ἔ- χει καταφέρει νὰ φέρῃ σὲ πέρας ὁ ΟΗΕ στὰ 50 καὶ πλέον χρόνια λειτουργίας του, τὴν εἰρήνη. Ὁ τίτλος τοῦ σεμιναρίου καὶ τῆς ἐκδήλωσης ἦ- ταν : «Ἡ Ἰδανικὴ Οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ – Τὸ Πρότυπο τῆς Παγκόσμιας Εἰρήνης». Ἱδρυτὴς τοῦ Ὀργανισμοῦ εἶναι ὁ αἰδεσιμότα- τος Σὰν Μιὰνγκ Μούν, Κορεατικῆς καταγωγῆς, χριστιανὸς στὸ θρήσκευμα καὶ πάμπλουτος, ὁ ὁποῖος θὰ ἦταν καὶ ὁ κύριος ὁμιλητὴς τῆς ἐκδή- λωσης. Ὁ αἰδεσιμότατος Μιὰνγκ Μοὺν δὲν δί- στασε νὰ δηλώσῃ τὴν πίστη του, ὅτι τὸ ἀνθρώ- πινο γένος ξεκίνησε ἀπὸ ἕνα ζευγάρι, τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα. Τὴν ἴδια ἀντίληψη μοιραζόταν καὶ ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς ἑλληνικῆς ἀποστολῆς, ὁ ὁποῖ- ος πρόσθεσε πὼς εἶναι ἱεροσυλία νὰ μὴν ὑπάρ- χῃ ἰδιαίτερη μνεία γιὰ τὸ Χριστιανισμὸ στὸ Εὐ- ρωπαϊκὸ Σύνταγμα. Μετὰ τιμῆς Δημήτριος Καϊμάκης Στρατιωτικὸς Ἡ χρονολόγηση τῶν μετὰ Χριστὸν Ὀλυμπιάδων Κύριε διευθυντά, Μὲ ἀφορμὴ τὴν δημοσίευση τοῦ εὑρήματος τοῦ ἀναθηματικοῦ δίσκου τῶν ΥΝΣΤ΄ Ὀλυμ- πιακῶν Ἀγώνων τῆς Ἀρχαιότητος («Δαυλός», τ. 284, Ὀκτ. 2005), παραθέτω μερικὰ στοιχεῖα σχε- τικὰ μὲ τὴν ἀκριβῆ χρονολόγησή τους. Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες Προχριστιανικῆς Χρονολογήσεως. Οἱ Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες τῆς Ἀρχαιότητος δι- εξήγοντο κάθε 4 χρόνια μὲ ἡμερομηνία ἐκκίνη- ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΝΕΙ Ï ΑΣΙΑΤΙΣΜΟΣ Κύριε διευθυντά, Ἐν σχέσει πρὸς τὴν δημοσιευθεῖσα στὸ τεῦχος 284 τοῦ περιοδικοῦ «Δαυλός» τοῦ μηνὸς Ὀκτωβρίου 2005 ἐπιστολὴ τοῦ κ. Κώστα Σπανοῦ, ἀπευθυνόμενη πρὸς τὸν κ. Χριστόδου- λον, ἔχω νὰ προσθέσω τὰ κάτωθι: Ἡ Ἀνατολή, ἡ ὁποία ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ξέρξη εἶχε στραμμένο τὸ βλέμμα της πρὸς τοὺς Ἕλληνες, εἰσήγαγε τὴν ἀναβίωση τοῦ ἀσιατικοῦ πνεύματος, καὶ δὴ τοῦ πνεύματος τῆς Ἐρήμου ὡς θέση της περὶ Κόσμου, στὴν Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία σὲ ἐποχή, ποὺ ἡ αὐτοκρα- τορία διήρχετο ἐσωτερικὴ κρίση καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν ἀντελήφθη τὸ ἐγχείρημα. Ἄρχισε τότε νὰ δημιουργῆται ἕνας νέος τύπος ἀνθρώπου, ἄγνωστος μέχρι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης στὸν ἑλληνικὸ χῶρο· ἦταν ὁ ἄνθρωπος ὁ ταπεινός, ὁ ἀπρόσωπος, ὁ ἁμαρτωλός, ὁ δοῦλος τοῦ... Θεοῦ. Καὶ ἰδού: ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔρχεται καὶ καταλαμβάνει θέση στὴν εὐρύτερη κοινω- νία καὶ ὀλίγον κατ’ ὀλίγον ἐκτοπίζει τὸν ἑλληνικῶς σκεπτόμενον ἄνθρωπο. Ἐκτοπίζει τὸν ἄνθρωπο, ποὺ θεωροῦσε ὅτι εἶναι προτέρημα ἡ εὐψυχία, τὸ σθένος, ἡ ἀνδρεία ἀκόμη καὶ ἡ αὐτοπροβολὴ ἑνὸς ἑκάστου ἀνθρώπου, ἐφ’ ὅσον αὐτὴ δὲν ὁδηγεῖ σὲ ὑπερφίαλες καταστά- σεις. Ὅλα αὐτὰ καταγγέλονται πλέον ὡς θανάσιμα ἁμαρτήματα ἀπὸ τὴν ἐπίμονη ἀφανῆ ἡγεσία τοῦ νέου τούτου ἀνθρώπου καὶ τὰ πάντα βαίνουν ἐπὶ τὰ χείρω. ‣