19338 ΔΑΥΛΟΣ/287, Ἰανουάριος 2006 Μιὰ ἑλληνικοῦ ρυθμοῦ τελευταία κατοικία Κύριε διευθυντά, Ὁ τάφος τῆς φωτογραφίας, ποὺ σᾶς ἀποστέλλω, βρίσκεται στὸ παλιὸ νεκροταφεῖο τῆς πόλεως Κόνκορντ, πρωτεύουσας τοῦ Νιοὺ Χαμσάιρ. Στὸ ἴδιο μέρος εἶναι θαμμένος καὶ ὁ 14ος πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Franklin Pierce. Φιλικὰ Στέργιος Μανάκος Νιοὺ Χαμσάιρ, ΗΠΑ Μαθητὴς περιγράφει μία «ὥρα» Θρησκευτικῶν Κύριε διευθυντά, Ἡ αἰτία ποὺ γράφω σήμερα εἶναι ἕνα συμβὰν στὸ σχολεῖο ποὺ πάω. Στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἔκανα τὸ λάθος ἢ τὸ τόλμημα νὰ ἐπέμβω κάποια στιγμὴ καὶ νὰ διακόψω τὸν καθηγητή, ποὺ μᾶς διαβεβαίωνε ὅτι ἡ Βίβλος εἶναι θεόπνευστη καὶ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες εἰδωλολάτρες. Στὸ ἐρώτημά μου, ἀπὸ ποὺ βγῆκε τὸ συμπέρασμα ὅτι ἦταν εἰδωλολάτρες, μοῦ ἀπάντησε, ὅτι εἶχαν ἀγάλματα τῶν θεῶν τους, τὰ ὁποῖα προσκυνοῦσαν. Τοῦ ἀπάντησα καὶ ἐγὼ μὲ παρόμοια ἐρώτηση: «καὶ οἱ εἰκόνες, ποὺ φιλᾶμε καὶ κάνουν θαύματα, τί εἶναι; Ἐκείνη τὴν ὥ- ρα ὅλη ἡ τάξη ἄρχισε νὰ μὲ ἀντικρούῃ μὲ παραδείγματα, καὶ ὁ καθηγητὴς βρῆκε εὐκαιρία νὰ «κρυφτῇ» πίσω ἀπὸ τὴν ὀχλαγωγία. Μία συμμαθήτριά μου, μεγάλη κάπως σὲ ἡλικία, μοῦ ἀνέφερε πάλι τὴν θεοπνευστία τῆς Βίβλου σὲ σχέση μὲ τὴν Μυθολογία ΜΑΣ. Τὴν ρωτῶ λοιπόν: «Τί θεὸς εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος δίνει διαταγὲς σὲ ἕναν λαὸ νὰ σκοτώσῃ ἀνθρώπους (ἀκόμα καὶ παιδιά, γυναῖκες καὶ ζῷα); Τί θεὸς εἶναι αὐτός, ποὺ ξεχωρίζει τοὺς ἀνθρώπους σὲ «ἐκλεκτούς» καὶ «ἐχθρούς»;» Δὲν ξέρω κανέναν πατέρα ποὺ νὰ ξεχωρίζῃ τὰ παιδιά του. Ἡ ἀπάντηση ἦταν αὐτὴ ἀκριβῶς ποὺ περίμενα: «Τὴν γρά- του τέχνης –τῆς ἀρχιτεκτονικῆς καὶ τῆς γλυπτικῆς– ἐδιώχθησαν καὶ τὰ ἔργα τοῦ λόγου, τοῦ ἁπλοῦ καὶ μεστοῦ ἑλληνικοῦ λόγου, τὰ γραπτά, ἐδιώχθησαν καὶ αὐτὰ παντοιοτρόπως καὶ οἱ ἑλληνικὲς πόλεις, ὅλες οἱ ἑλληνικὲς πόλεις, μετεβλήθησαν σὲ σωροὺς ἐντὸς σαράντα περίπου ἐτῶν (379-420). Μέσα δὲ ἀπὸ τὰ ἐρείπια αὐτά, ὅπου μαζὶ μὲ τοὺς ἀρχαίους θεοὺς ἦσαν θαμμένα τὰ ἱερὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων ὕστερα ἀπὸ τὴν γενοκτονία τους, ἡ ὁποία ἔλαβε χώρα κατὰ τὰ ἔτη 395-398, ὁπότε ἐσφάγησαν ἀπὸ τὸν Ἀλάριχο ὅλοι οἱ Ἕλληνες τῆς Νοτίου Ἑλλάδος, βγῆκε κατὰ τὸν ποιητή, ἡ ἐλευθερία, καὶ ὁ ποιητὴς ἀπευθυνόμενος σ’ αὐτὴν λέγει: Ἐκεῖ μέσα ἐκατοικοῦσες τὸ κεφάλι ἀπὸ τὶς ἐρμιές; πικραμένη, ἐντροπαλή... Κι ἀποκρίνοντο ἀπὸ πάνω Κι ἔλεες, ἄ, πότε θὰ βγάνω κλάψες, ἅλυσες, φωνές. Θὰ ποῦμε λοιπὸν πρὸς τὸν κ. Χριστόδουλο ὅτι ἡ Ἡμέρα ποὺ ἡ ἐλευθερία θὰ βγάλῃ τὸ κεφάλι ἀπὸ τὶς ἐρμιὲς ἐξ ἴσου βέβαια δὲν ἦλθε, ἀλλὰ θὰ ἔλθῃ. Μετὰ τιμῆς Πᾶνος Τσίνᾳς Ὁμότιμος δ/ντὴς Ἐθν. Βιβλιοθήκης