19338 ΔΑΥΛΟΣ/287, Ἰανουάριος 2006 Μιὰ ἑλληνικοῦ ρυθμοῦ τελευταία κατοικία Κύριε διευθυντά, Ὁ τάφος τῆς φωτογραφίας, ποὺ σᾶς ἀποστέλ- λω, βρίσκεται στὸ παλιὸ νεκροταφεῖο τῆς πό- λεως Κόνκορντ, πρωτεύουσας τοῦ Νιοὺ Χαμ- σάιρ. Στὸ ἴδιο μέρος εἶναι θαμμένος καὶ ὁ 14ος πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Franklin Pierce. Φιλικὰ Στέργιος Μανάκος Νιοὺ Χαμσάιρ, ΗΠΑ Μαθητὴς περιγράφει μία «ὥρα» Θρησκευτικῶν Κύριε διευθυντά, Ἡ αἰτία ποὺ γράφω σήμερα εἶναι ἕνα συμ- βὰν στὸ σχολεῖο ποὺ πάω. Στὸ μάθημα τῶν Θρη- σκευτικῶν ἔκανα τὸ λάθος ἢ τὸ τόλμημα νὰ ἐ- πέμβω κάποια στιγμὴ καὶ νὰ διακόψω τὸν κα- θηγητή, ποὺ μᾶς διαβεβαίωνε ὅτι ἡ Βίβλος εἶ- ναι θεόπνευστη καὶ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες εἰδω- λολάτρες. Στὸ ἐρώτημά μου, ἀπὸ ποὺ βγῆκε τὸ συμπέρασμα ὅτι ἦταν εἰδωλολάτρες, μοῦ ἀπάν- τησε, ὅτι εἶχαν ἀγάλματα τῶν θεῶν τους, τὰ ὁ- ποῖα προσκυνοῦσαν. Τοῦ ἀπάντησα καὶ ἐγὼ μὲ παρόμοια ἐρώτηση: «καὶ οἱ εἰκόνες, ποὺ φιλᾶ- με καὶ κάνουν θαύματα, τί εἶναι; Ἐκείνη τὴν ὥ- ρα ὅλη ἡ τάξη ἄρχισε νὰ μὲ ἀντικρούῃ μὲ παρα- δείγματα, καὶ ὁ καθηγητὴς βρῆκε εὐκαιρία νὰ «κρυφτῇ» πίσω ἀπὸ τὴν ὀχλαγωγία. Μία συμ- μαθήτριά μου, μεγάλη κάπως σὲ ἡλικία, μοῦ ἀ- νέφερε πάλι τὴν θεοπνευστία τῆς Βίβλου σὲ σχέ- ση μὲ τὴν Μυθολογία ΜΑΣ. Τὴν ρωτῶ λοιπόν: «Τί θεὸς εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος δίνει διαταγὲς σὲ ἕναν λαὸ νὰ σκοτώσῃ ἀνθρώπους (ἀκόμα καὶ παιδιά, γυναῖκες καὶ ζῷα); Τί θεὸς εἶναι αὐ- τός, ποὺ ξεχωρίζει τοὺς ἀνθρώπους σὲ «ἐκλε- κτούς» καὶ «ἐχθρούς»;» Δὲν ξέρω κανέναν πα- τέρα ποὺ νὰ ξεχωρίζῃ τὰ παιδιά του. Ἡ ἀπάντη- ση ἦταν αὐτὴ ἀκριβῶς ποὺ περίμενα: «Τὴν γρά- του τέχνης –τῆς ἀρχιτεκτονικῆς καὶ τῆς γλυπτικῆς– ἐδιώχθησαν καὶ τὰ ἔργα τοῦ λόγου, τοῦ ἁπλοῦ καὶ μεστοῦ ἑλληνικοῦ λόγου, τὰ γραπτά, ἐδιώχθησαν καὶ αὐτὰ παντοιοτρόπως καὶ οἱ ἑλληνικὲς πόλεις, ὅλες οἱ ἑλληνικὲς πόλεις, μετεβλήθησαν σὲ σωροὺς ἐντὸς σαράντα περίπου ἐτῶν (379-420). Μέσα δὲ ἀπὸ τὰ ἐρείπια αὐτά, ὅπου μαζὶ μὲ τοὺς ἀρχαίους θεοὺς ἦσαν θαμμένα τὰ ἱερὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων ὕστερα ἀπὸ τὴν γενοκτονία τους, ἡ ὁποία ἔλαβε χώρα κατὰ τὰ ἔτη 395-398, ὁπότε ἐσφάγησαν ἀπὸ τὸν Ἀλάριχο ὅλοι οἱ Ἕλληνες τῆς Νοτίου Ἑλλάδος, βγῆκε κατὰ τὸν ποιητή, ἡ ἐλευθερία, καὶ ὁ ποιητὴς ἀπευθυνόμενος σ’ αὐτὴν λέγει: Ἐκεῖ μέσα ἐκατοικοῦσες πικραμένη, ἐντροπαλή... Κι ἔλεες, ἄ, πότε θὰ βγάνω τὸ κεφάλι ἀπὸ τὶς ἐρμιές; Κι ἀποκρίνοντο ἀπὸ πάνω κλάψες, ἅλυσες, φωνές. Θὰ ποῦμε λοιπὸν πρὸς τὸν κ. Χριστόδουλο ὅτι ἡ Ἡμέρα ποὺ ἡ ἐλευθερία θὰ βγάλῃ τὸ κεφάλι ἀπὸ τὶς ἐρμιὲς ἐξ ἴσου βέβαια δὲν ἦλθε, ἀλλὰ θὰ ἔλθῃ. Μετὰ τιμῆς Πᾶνος Τσίνᾳς Ὁμότιμος δ/ντὴς Ἐθν. Βιβλιοθήκης