Τὸ DNA στὴν Ἑλ λη νι κὴ Μυθολογία ὸ DNA εἶ ναι ὁ κώ δι κας τῆς ζω ῆς, ἀ πο τε λεῖ τὸ συ στα τι κὸ τῶν χρω μο σω μά των καὶ τῶν γο νι δί ων καὶ βρί σκε ται στὸν πυ ρῆνα τοῦ κυτ τά ρου. Πε ρι έ χει κω δι κο ποι η μέ νες πλη ρο φο ρί ες γιὰ τὴ με τα βί βα ση τῶν γε νε τι κῶν χα ρα κτη ρι στι κῶν ἀ πὸ τὴ μί α γε νιὰ στὴν ἑ πο μέ νη, κα θὼς ἐ πί σης γιὰ τὸ σχη μα τι σμὸ μο ρί ων, ποὺ εἶ ναι ἀ πα ραί τη τα γιὰ τὴν ἀ νά πτυ ξη τοῦ ὀρ γα νι σμοῦ. Μοιά ζει μὲ δι πλῆ ἕ λι κα, ποὺ σχη μα τί ζε ται ἀ πὸ δύο μα κρὰ σπει ρο ει δῆ νή μα τα (κλώνους), πλεγ μέ να τὸ ἕ να γύ ρω ἀ πὸ τὸ ἄλ λο κι ἀ πο τε λεῖ ται ἀ πὸ τέσ σε ρις ἀ ζω τοῦ χες βά σεις. Στὸν πυ ρῆ να τῶν σω μα τι κῶν κυτ τά ρων τοῦ ἀν θρώ που ὑ πάρ χουν 23 ζεύ γη χρω μο σω μά των. Σύμ φω να μὲ τὸν Ἀ πολ λό δω ρο τὸ Κη ρύ κει ο τοῦ Ἑρ μοῦ εἶ χε ἐ πι νο η θῆ ἀ πὸ τὸ μάν τη Τει ρε σί α, ὅ ταν βρῆ κε στὴν Κυλ λή νη δύο φί δια ζευ γα ρω μέ να καί, ἐ πει δὴ τὰ πλή γω σε, ἔ γι νε γυ ναῖ κα. Ὕ στε ρα ἀ πὸ λί γο και ρὸ ξα να βρῆ κε τὰ ἴ δια φί δια ζευ γα ρω μέ να καὶ ξα νά γι νε ἄν δρας. ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΤΟΥ ΕΡΜΗ ύμ φω να μὲ τὴ Μυ θο λο γί α ὁ Ἀ σκλη πιὸς δι δά χθη κε τὴν ἐ πι στή μη τῆς Ἰ α τρικῆς ἀ πὸ τὸ Χεί ρω να, ἔ γι νε δὲ τό σο δι ά ση μος ἰα τρός, ποὺ ὄ χι μό νο βο η θοῦ σε τοὺς ἀν θρώ πους ν’ ἀ πο φύ γουν τὸν θά να το, ἀλ λὰ τόλ μη σε ν’ ἀ να στή σῃ μὲ τὴν ἐ πι στή μη του καὶ νε κροὺς (Ἀ πολ λό δω ρος, «Βι βλι ο θή κη», Γ 118-120). Κα τό πιν αὐ τοῦ ὁ θε ὸς τοῦ ᾍδη Πλού των θύ μω σε καὶ εἰ δο ποί η σε τὸν ἀ δελ φό του Δί α, ὅ τι ὑ πάρ χει κίν δυ νος νὰ ξε φύ γουν οἱ ἄν θρω ποι ἀ πὸ τὸν φυ σι κὸ νό μο τοῦ θα νά του. Ἔ πει τα ἀ π’ αὐ τὸ ὁ Ζεὺς κα τα κε ραύ νω σε τὸν Ἀ σκλη πιὸ καὶ τὸν θα νά τω σε. Στὴ ρα ψῳ δί α κ τῆς «Ὀ δύσ σειας», ὅ που πε ρι γρά φε ται ἡ πε ρι πέ τεια τοῦ Ὀ δυσ σέ α καὶ ἡ με τα μόρ φω ση τῶν συν τρό φων του σὲ χοί ρους στὸ νη σὶ τῆς Κίρ κης, ὑ πάρ χουν