«Βυ ζαν τι νή» ἢ Ἑλ λη νι κή; ΕΙΣΑΓΩΓΗ. Οἱ ἀ νέλ λη νες, κυ ρί ως Εὐ ρω παῖ οι, συ νή θως κα θη γη τές, οἱ λε γό με νοι ἑλ λη νι στές, ἐ πετέ θη σαν –πλὴν φω τει νῶν ἐ ξαι ρέ σε ων– ἀ πὸ τὸν 18ο αἰ. καὶ συ νε χί ζουν νὰ ἐπιτίθενται κα τὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πο λι τι σμοῦ. Εἴ τε χυ δαῖ α ὅ πως ὁ Φαλ με ρά γι ερ εἴ τε ἐ πι στη μο νι κο φα νῶς ὅ πως ὁ F. Volf κ.ἄ.1 Για τί Φωτ. 1. Φα γιοὺμ 1ου αἰ. π.Χ. αὐ τό; Ὁ Ἐ ξου σια σμός, ἀ φοῦ ἅλω σε τὴν Παι δεί α δι ε θνῶς καὶ κυ ρί ως τὰ πα νε πι στή μια, ἔ δω σε τὴ «γραμ μή»: «Ὁ Ἑλληνικὸς Πο λι τι σμὸς εἶ ναι ἑ τε ρό φω τος («ἐξ ἀ να το λῶν τὸ φῶς»), οἱ δὲ τω ρι νοὶ κά τοικοι εἶ ναι μή-Ἕλ λη νες (Βαλ κά νιοι, ρω μι ο χρι στια νοί), ἑ πο μέ νως εἶ ναι δι κός μας καὶ τὸν στε νεύ ου με ὅ σο θέ λου με.» Σὲ αὐ τὴ τὴν βά ση στη ρί ζε ται ἡ «τεκμη ρί ω ση» μὲ τὶς ἀ να πό δει κτες θε ω ρί ες, τὰ ἰ δε ο λο γή μα τα: Ἰν δο γερ μα νι σμὸς (Δύ ση), Φοι νι κι σμὸς (Ἀ να το λή), κά θο δος Δω ρι έων (Βορ ρᾶς), ἀ φελ λη νι σμὸς (Σλαῦ οι, Τοῦρ κοι), Βυ ζαν τι νι σμὸς (Volf), τέ λος Ἀ φροκεν τρι σμὸς (Νό τος). Ἤ τοι ἦλθε ἀ πὸ τὰ 4 ση μεῖ α τοῦ ὁρίζοντος καὶ δὲν εἶναι αὐτό χθων ὁ πο λι τι σμός μας! Συμ πέ ρα σμα; Οἱ κα θ’ ὕ λην ἁρ μό διοι Ἕλ λη νες νὰ εἶ ναι ἐ κτὸς παι χνι διοῦ, ἐ κτὸς ἐ ρεύ νης. Βέ βαι α οἱ νέ ες ἀ να κα λύ ψεις θραύ ουν σὰν ὀγ κό λι θοι τὰ ἰ δε ο λο γή μα τα αὐ τά, μέχρι νὰ τὰ θά ψουν. Πα ρέ μει νε ὅ μως γιὰ ἐγ χώ ρια κα τα νά λω ση ὁ Βυ ζαν τι νι σμὸς ὡς κύ ριο στή ριγ μα τοῦ ἰ δε ο λο γή μα τος «Ἑλ λη νο χρι στι α νι σμός». Ἀ πο δεί ξα με σὲ προ ηγού με νο ἄρ θρο1 ὅ τι ἡ ρω μι ο χρι στι α νι κὴ τέ χνη εἶ ναι τέ χνη τοῦ τρό μου, οὐ δε μί α δὲ σχέ ση ἔ χει μὲ τὴν ἀρ χαι ο ελ λη νι κὴ τοῦ Ὡ ραί ου, τοῦ Χα ρι τω μέ νου· τὴν Τέ χνη ποὺ ἐκ φρά ζει τὸ Ἁ πλοῦν, τὸ Ἀ λη θές, τὸ Ἐ λεύ θε ρον, τὸ Ἀ ναγ καῖ ον, νό μους δη λα δὴ συμπαν τι κούς· τὴν Τέχνη ποὺ ταυ τί ζε ται μὲ τὴν Φύ ση. Ç ËÁÚÊÇ ΤΕΧΝΗ. Ἡ ἑλ λη νι κὴ λα ϊ κὴ τέ χνη (Λ.Τ.) εἶ ναι «βυ ζαν τι νή» ἢ ἔ στω «με τα-