«Βυζαντινή» ἢ Ἑλληνική; ΕΙΣΑΓΩΓΗ. Οἱ ἀνέλληνες, κυρίως Εὐρωπαῖοι, συνήθως καθηγητές, οἱ λεγόμενοι ἑλληνιστές, ἐπε- τέθησαν –πλὴν φωτεινῶν ἐξαιρέσεων– ἀπὸ τὸν 18ο αἰ. καὶ συνεχίζουν νὰ ἐπιτίθενται κατὰ τοῦ Ἑλληνι- κοῦ Πολιτισμοῦ. Εἴτε χυδαῖα ὅπως ὁ Φαλμεράγιερ εἴτε ἐπιστημονικοφανῶς ὅπως ὁ F. Volf κ.ἄ.1 Γιατί αὐτό; Ὁ Ἐξουσιασμός, ἀφοῦ ἅλωσε τὴν Παιδεία διεθνῶς καὶ κυρίως τὰ πανεπιστήμια, ἔδωσε τὴ «γραμμή»: «Ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς εἶναι ἑτερόφωτος («ἐξ ἀνατολῶν τὸ φῶς»), οἱ δὲ τωρινοὶ κάτοι- κοι εἶναι μή-Ἕλληνες (Βαλκάνιοι, ρωμιοχριστιανοί), ἑπομένως εἶναι δικός μας καὶ τὸν στενεύουμε ὅσο θέλουμε.» Φωτ. 1. Φαγιοὺμ 1ου αἰ. π.Χ. Σὲ αὐτὴ τὴν βάση στηρίζεται ἡ «τεκμηρίωση» μὲ τὶς ἀναπόδεικτες θεωρίες, τὰ ἰδεολογήματα: Ἰνδογερμανισμὸς (Δύση), Φοινικισμὸς (Ἀνατολή), κάθοδος Δωριέ- ων (Βορρᾶς), ἀφελληνισμὸς (Σλαῦοι, Τοῦρκοι), Βυζαντινισμὸς (Volf), τέλος Ἀφρο- κεντρισμὸς (Νότος). Ἤτοι ἦλθε ἀπὸ τὰ 4 σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος καὶ δὲν εἶναι αὐ- τόχθων ὁ πολιτισμός μας! Συμπέρασμα; Οἱ καθ’ ὕλην ἁρμόδιοι Ἕλληνες νὰ εἶναι ἐκτὸς παιχνιδιοῦ, ἐκτὸς ἐρεύνης. Βέβαια οἱ νέες ἀνακαλύψεις θραύουν σὰν ὀγκόλιθοι τὰ ἰδεολογήματα αὐτά, μέ- χρι νὰ τὰ θάψουν. Παρέμεινε ὅμως γιὰ ἐγχώρια κατανάλωση ὁ Βυζαντινισμὸς ὡς κύριο στήριγμα τοῦ ἰδεολογήματος «Ἑλληνοχριστιανισμός». Ἀποδείξαμε σὲ προη- γούμενο ἄρθρο1 ὅτι ἡ ρωμιοχριστιανικὴ τέχνη εἶναι τέχνη τοῦ τρόμου, οὐδεμία δὲ σχέση ἔχει μὲ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ τοῦ Ὡραίου, τοῦ Χαριτωμένου· τὴν Τέχνη ποὺ ἐκφράζει τὸ Ἁπλοῦν, τὸ Ἀληθές, τὸ Ἐλεύθερον, τὸ Ἀναγκαῖον, νόμους δηλαδὴ συμ- παντικούς· τὴν Τέχνη ποὺ ταυτίζεται μὲ τὴν Φύση. Ç ËÁÚÊÇ ΤΕΧΝΗ. Ἡ ἑλληνικὴ λαϊκὴ τέχνη (Λ.Τ.) εἶναι «βυζαντινή» ἢ ἔστω «μετα-