Ὁ Ἰουστινιανὸς καὶ οἱ Ἕλληνες συμβολαιογράφοι τὶς 6, 7 καὶ 8 Ὀ κτω βρί ου 2005 πραγματοποιήθηκε τὸ Ζ΄ Πα νελ λή νιο Συ νέ δριο Συμ βο λαι ο γρά φων μὲ θέ μα «Ὁ συμ βο λαι ο γρά φος στὶς νέ ες οἰ κο νο μι κὲς καὶ κοινω νι κὲς συν θῆ κες». Στὴν ἀ φί σα ποὺ κυ κλο φό ρη σε, χρη σι μο ποι ή θη κε ἡ εἰ κό να τοῦ αὐ το κρά το ρος Ἰ ου στινια νοῦ. Για τί ὅ μως ἐ πε λέ γη ἕνας αὐ το κρά το ρας, ὁ ὁποῖ ος οὐ δέ πο τε ὑ πῆρ ξε νο μι κὸς καὶ ὄ χι ἕ νας Ἕλ λη νας νο μο θέ της ὅ πως ὁ Ζά λευ κος, ὁ Σό λων ἢ ὁ Λυ κοῦρ γος; Ἀ πάν τη ση στὴν ἐ πι λο γὴ τοῦ συγκε κρι μέ νου αὐ το κρά το ρος δί νει τὸ πνεῦ μα τοῦ Χρι στια νοβυζαντινισμοῦ, τὸ ὁ ποῖ ο ἀλ λοί ω σε τὴν ὀρ θὴ ἀν τί λη ψή μας γιὰ τὴν Ἱ στο ρί α, ποὺ θε ω ρεῖ τὸν νέ ο Ἑλ λη νι σμὸ ἀ πό γο νο τοῦ Βυ ζαν τί ου καὶ θέ λει νὰ τὸν ἀ πο κό ψῃ ἀπὸ τὶς ρί ζες του. «Ὁ Βυ ζαν τι νι σμὸς ἀ πέ θα νεν, ὁ δὲ Ἑλ λη νι σμὸς εἶ ναι ἀ θά να τος... ὁ πρῶ τος εἶ ναι (...) θά να τος ἐν τῇ ζω ῇ, ὁ δὲ δεύ τε ρος ἡ ἐν τῷ θα νά τῳ ζω ή. Βυ ζαν τι νι σμὸς ση μαί νει χριστι α νι κὴν ὑ πο κρι σί αν, ὁ δ’ Ἑλ λη νι σμὸς (...) εἶ ναι τὸ ἐν τῇ σκο τί ᾳ λάμ πον φῶς.» Αὐτὰ γρά φει ὁ ἀ πα γο ρευ μέ νος ἀ πὸ τὸ βυ ζαν τι νο-λά γνο κα τε στη μέ νο μας Κων σταν τῖ νος Σά θας στὸν 7ο τό μο τῆς «Με σαι ω νι κῆς Βι βλι ο θή κης», σελ. νβ΄. Ποι ός ὅ μως εἶ ναι ὁ Ἰ ουστι νια νός; Σύμ φω να μὲ τὸν ἱ στο ρι κὸ βι ο γρά φο του Προ κό πιο, στὸ ἔρ γο του «Ἀ πό κρυφη Ἱ στο ρί α», ὁ Πέ τρος Σαβ βά τιος, ποὺ ἀρ γό τε ρα πῆ ρε τὸ ὄ νο μα Flavius Justinianus, «ἦ ταν σὰν νὰ ποῦ με τό σο κα κοῦρ γος ὅ σο καὶ μω ρό πι στος, ὁ τύ πος τοῦ ἀν θρώ που ποὺ λέ γε ται κου το πό νη ρος» (στ΄), «Τὰ ἐγ κλή μα τα τοῦ Ἰ ου στι νια νοῦ εἶ ναι τό σο πολλά, ὥ στε οὔ τε ὁ λό κλη ρη ἡ αἰ ω νι ό τη τα δὲν θὰ ἔ φθα νε γιὰ τὴν ἐ ξι στό ρη σή τους» (κζ΄), «Χω ρὶς κα νέ να δι σταγ μὸ κλό νι ζε ἀ κό μη καὶ τοὺς νό μους, προ κει μέ νου νὰ ἀ πο κτήσῃ χρή μα τα» (κζ΄), «Οὔ τε Θε ὸ λο γά ρια ζε οὔ τε ἱ ε ρεῖς οὔ τε νό μο οὔ τε λα ό» (κζ΄), «ἦταν δι πρό σω πος καὶ ὑ πο κριτής» (κη΄) καὶ κα τέ στρε ψε τὸ σύ στη μα δι και ο σύ νης, ὥστε «μπο ροῦ σε κα νεὶς νὰ δῇ τὰ πε ρισ σό τε ρα δι κα στή ρια ἔ ρη μα καὶ στὴν βα σι λι κὴ Αὐ λὴ πλῆ θος κό σμου νὰ βρί ζε ται καὶ νὰ σπρώ χνε ται μὲ ὅ λη του τὴν δύ να μη καὶ νὰ συμ πε ρι φέ ρε ται συ νε χῶς μὲ κά θε εἴ δους δου λο πρέ πεια» (λ΄).