ΜΙΑ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ αλαιότερα, προ σπα θῶντας νὰ κα τα νο ή σω τὴν βα θύ τε ρη αἰ τί α τῶν «ὁ ρα τῶν» καὶ τό τε συμ πτω μά των τῆς πνευ μα τικῆς, ψυ χι κῆς καὶ πολιτικο-κοινωνικῆς ἐ ξα θλί ω σης, ἐ ξα γρίω σης καὶ ἐ ξα χρεί ω σης τῆς ἀν θρώ πι νης ζω ῆς, κα τέ γρα ψα τὸν προ βλη μα τι σμό μου αὐ τὸν σ’ ἕ να σχε δί α σμα, τὸ ὁ ποῖ ο θὰ μπο ροῦ σε ἴ σως νὰ θε ω ρη θῇ ὡς μιὰ (προ σω πι κὴ βέ βαι α ἀλ λά) χρή σιμη καὶ σή με ρα ἀν τί λη ψη τῆς πραγ μα τι κό τη τας. Ἀ να δη μο σι εύ ω ἐ δῶ τὸ κεί με νο αὐ τό, παίρ νον τάς το ἀ πὸ τὸ βι βλί ο μου «Ἀ να ζή τη ση.–Δο κί μιο Ἑλ λη νι κῆς Ἰ δε ο λο γί ας», Ἀ θή να 1980, στὸ ὁ ποῖ ο ἀ πο τέ λε σε τὸν Ἐ πί λο γο (σσ. 235-238). * * * Ζη τεῖ ται τὸ ἀρ χι μή δει ο ση μεῖ ο Κα τὰ τὸν Πλού ταρ χο ὁ Ἕλ λη νας μη χα νι κὸς Ἀρ χι μή δης «εἰ γῆν εἶ χεν ἑ τέ ραν, ἐ κί νη σεν ἂν ταύ την με τα βὰς εἰς ἐ κεί νην» (=ἂν εἶ χε μί α ἄλ λη γῆ, πη γαί νον τας σ’ ἐ κεί νη θὰ με τα κι νοῦ σε ἐ τού τη).(α) Ἂν στὴ θέ ση τῆς ὑ λι κῆς Ὑ δρο γεί ου το πο θε τή σου με τὴν «ἰ δε ο λο γι κὴ Ὑ δρό γει ο», δη λα δὴ τὴν κα τε στη μέ νη τά ξη πραγ μά των καὶ ἀν τι λή ψε ων ποὺ ἰ σχύ ει στὸν σύγ χρο νο δογ μα το κρα τού με νο καὶ βου λη σι ο κρα τού μενο Κό σμο μας, τό τε ἡ «ἑ τέ ρα γῆ», ποὺ μᾶς χρει ά ζε ται, γιὰ νὰ ἀ να τρέψου με τὴν πα ροῦ σα ἄ θλια, ψεύ τι κη καὶ νο ση ρὴ ζω ὴ ποὺ μᾶς ἐ πέ βα λαν, (α) Κα τὰ τὸν Συ νέ σιο ὁ Ἀρ χι μή δης «ᾔτει χω ρί ον ὡς ἑ αυ τὸν ἀν τι τα λαν τεύ σειν ὅ λῃ τῇ γῆ» (=ἔ ψα χνε νὰ βρῇ θέ ση, γιὰ νὰ ἐ ξι σορ ρό πη σῃ μὲ τὸ δι κό του σῶ μα ὁ λό κληρη τὴ γῆ)· Ἄλ λοι συγ γρα φεῖς πα ρου σιά ζουν ἀλ λι ῶς τὴν πε ρί φη μη φρά ση, μὲ τὴν ὁ ποί α ὁ Ἀρ χι μή δης δι ε τύ πω νε τὸ αἴ τη μά του γιὰ ἀ πό κτη ση τοῦ ζη του μέ νου μη χα νι κοῦ ση μεί ου, ὅ πως «Πᾷ βῶ καὶ κι νῶ τὰν γᾶν» (Σιμ πλί κιος), «Δὸς μοι πᾷ στῶ καὶ τὰν γᾶν κι νά σω» ( Ἥ ρων καὶ Πάπ πος), «Ὅ πᾳ βῶ καὶ σα λεύ ω τὴν χθό να» (Τζέτ ζης). ‣