ΜΙΑ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ αλαιότερα, προσπαθῶντας νὰ κατανοήσω τὴν βαθύτερη αἰτία τῶν «ὁρατῶν» καὶ τότε συμπτωμάτων τῆς πνευματι- κῆς, ψυχικῆς καὶ πολιτικο-κοινωνικῆς ἐξαθλίωσης, ἐξαγρί- ωσης καὶ ἐξαχρείωσης τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, κατέγραψα τὸν προβληματισμό μου αὐτὸν σ’ ἕνα σχεδίασμα, τὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσε ἴσως νὰ θεωρηθῇ ὡς μιὰ (προσωπικὴ βέβαια ἀλλά) χρήσι- μη καὶ σήμερα ἀντίληψη τῆς πραγματικότητας. Ἀναδημοσιεύω ἐδῶ τὸ κείμενο αὐτό, παίρνοντάς το ἀπὸ τὸ βιβλίο μου «Ἀναζήτηση.–Δοκίμιο Ἑλληνικῆς Ἰδεολογίας», Ἀθήνα 1980, στὸ ὁποῖο ἀποτέλεσε τὸν Ἐπίλογο (σσ. 235-238). * * * Ζητεῖται τὸ ἀρχιμήδειο σημεῖο Κατὰ τὸν Πλούταρχο ὁ Ἕλληνας μηχανικὸς Ἀρχιμήδης «εἰ γῆν εἶχεν ἑτέραν, ἐκίνησεν ἂν ταύτην μεταβὰς εἰς ἐκείνην» (=ἂν εἶχε μία ἄλλη γῆ, πηγαίνοντας σ’ ἐκείνη θὰ μετακινοῦσε ἐτούτη).(α) Ἂν στὴ θέση τῆς ὑλικῆς Ὑδρογείου τοποθετήσουμε τὴν «ἰδεολογικὴ Ὑδρόγειο», δηλαδὴ τὴν κατεστημένη τάξη πραγμάτων καὶ ἀντιλήψεων ποὺ ἰσχύει στὸν σύγχρονο δογματοκρατούμενο καὶ βουλησιοκρατούμε- νο Κόσμο μας, τότε ἡ «ἑτέρα γῆ», ποὺ μᾶς χρειάζεται, γιὰ νὰ ἀνατρέ- ψουμε τὴν παροῦσα ἄθλια, ψεύτικη καὶ νοσηρὴ ζωὴ ποὺ μᾶς ἐπέβαλαν, (α) Κατὰ τὸν Συνέσιο ὁ Ἀρχιμήδης «ᾔτει χωρίον ὡς ἑαυτὸν ἀντιταλαντεύσειν ὅλῃ τῇ γῆ» (=ἔψαχνε νὰ βρῇ θέση, γιὰ νὰ ἐξισορρόπησῃ μὲ τὸ δικό του σῶμα ὁλόκλη- ρη τὴ γῆ)· Ἄλλοι συγγραφεῖς παρουσιάζουν ἀλλιῶς τὴν περίφημη φράση, μὲ τὴν ὁποία ὁ Ἀρχιμήδης διετύπωνε τὸ αἴτημά του γιὰ ἀπόκτηση τοῦ ζητουμένου μηχανικοῦ σημείου, ὅπως «Πᾷ βῶ καὶ κινῶ τὰν γᾶν» (Σιμπλίκιος), «Δὸς μοι πᾷ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω» ( Ἥρων καὶ Πάππος), «Ὅπᾳ βῶ καὶ σαλεύω τὴν χθόνα» (Τζέτζης). ‣