ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ᾶ με κα τὰ δι α βό λου ἢ μᾶλ λον κα τὰ Ἰσ ρα ὴλ σύμ φω να μὲ τὸν κ. Χρι στό δου λο, ἐ νῷ οἱ συ νερ γά τες του (Κ. Χο λέ βας, Σαράν τος Καρ γά κος, Α. Μα ρῖ νος, Κ. Πυ λα ρι νός, Κ. Δρα κό πουλος καὶ ἀρ χι μαν δρί της Ἐ πι φά νει ος Οἰ κο νό μου) ἐ ξη γοῦν στὸ «ΒΗΜΑ», ὅ τι ἡ «δι ε θνὴς Σι ών» κρύ βε ται πί σω ἀ πὸ τὸν δι ά βολο ἢ τὸν Ἰσ ρα ήλ, πρὸς τοὺς ὁ ποί ους κα τευ θυ νό μα στε. Ἀλ λὰ ποῦ βρί σκε ται τώ ρα ὁ ἀρ χι ε πί σκοπος, γιὰ νὰ πά ῃ στὸ μέλ λον ἐ κεῖ ποὺ λέ ει ὅτι θὰ πάῃ; Ποῦ εἶ ναι ὁ «δι ά βο λος», ὁ «Ἰσ ρα ήλ» καὶ ἡ «Σι ών»; Πόσες φο ρὲς τὴν ἑβδομάδα ὁ κ. Χρι στό δου λος καὶ ἡ λοι πὴ Ὀρ θο δο ξί α ψάλ λουν τὶς τρεῖς αὐ τὲς λέ ξεις, ὑ μνο λο γῶν τας, εὐ λο γῶν τας καὶ δο ξο λο γῶν τας τὸν «λαὸν Ἰσ ρα ήλ» καὶ τὴν «Σι ών» καὶ ἀ πο τασ σό με νοι τῷ δι α βό λῳ (Ἑλ λη νι κῷ Πολι τι σμῷ*); Ἀπὸ ποῦ φο βᾶ ται ὅ τι θὰ ἀπομακρυνθῇ ὁ κ. Χρι στό δου λος; Ἀ πὸ τὸν Ἰσ ραήλ, ποὺ χθὲς δό ξα ζε καὶ τὴν Σι ών, ποὺ ὑ μνοῦ σε, στὸν Ἰσ ρα ὴλ καὶ τὴν Σιών, ποὺ τώ ρα ἐ ξορ κί ζει ἀ φ’ ἑνὸς καὶ στὸν δι ά βο λο, ποὺ καὶ πρὶν καὶ τώρα ἀπο τάσ σε ται ἀ φ’ ἑ τέ ρου; Τρο με ρὴ πα ρά κρου ση λό γου μέ σα σ’ ἕ ναν ἀνθρώ πι νο ἐγ κέ φα λο –μὰ τὴν ἀ λή θεια! Ἐ πέ πρω το μετὰ ἀ πὸ τό σους αἰ ῶ νες τερα τώ δους πνευ μα τι κῆς τυ ραν νί ας τοῦ ἑ βραι ο χρι στι α νι κοῦ ἰ δε ο λο γή μα τος ὁ «εὐ λο γη μέ νος Ἰσ ρα ήλ» νὰ γί νῃ τρι σκα τά ρα τος καὶ ἡ πολυαγαπημένη «θυ γάτηρ Σι ών» νὰ μετα βλη θῇ σὲ καταδιώκουσα λά μια, ποὺ ἑ τοι μά ζε ται νὰ κα ταπι ῇ τὸν κ. Χρι στό δου λο. Σ’ ἕ να λοιπὸν εἶ ναι συ νε πὴς ὁ ἀρ χι ε πί σκο πος: στὸν ἀ πο τρο πια σμό του κατὰ τοῦ δι α βό λου, πρὸς τὸν ὁ ποῖ ο ἐ νέ πτυ ε πάν το τε καὶ ἐμ πτύ ει καὶ τώ ρα, ἀπο κη ρύσ σον τάς τον ὡς ἀ πευ κταῖ ον προ ο ρι σμόν, πρὸς τὸν ὁ ποῖ ον δὲν θέ λει νὰ πο ρεύ ε ται. Ἔ τσι στὴν τρα γι κὰ πα ρα λη ρη μα τι κὴ ἔ κρη ξή του ἀκούσια (;) ἀ πο κά λυ ψε, ὅτι ὁ σκλη ρό τε ρος πυ ρῆ νας τῆς Ὀρ θο δο ξί ας εἶ ναι ἡ ἀ με τά κλητη, ἡ ἀ κλό νη τη, ἡ ἀ δι ά σει στη ἐ χθρό τη τα κα τὰ «παν τὸς εἰ δω λο λα τρι κοῦ δι αβο λι κοῦ δαι μο νίου», ἤ ἀλλιῶς κα τὰ παν τὸς Σα τα νᾶ στὴν ἑ βραι ο χρι στι α νι κὴ γλῶσ σα (κατὰ παν τὸς Ἑλ λη νι κοῦ στὴν δι κή μας γλῶσ σα). Ὅ λα τ’ ἄλ λα ἀλ λά- * Ὑ πάρ χουν πολ λὲς ἔ ρευ νες στὸν «Δ», ποὺ ἀ πο δει κνύ ουν, ὅ τι μὲ τὸν ὅρο δι ά βο λος (σα τανᾶς) στὴν ἑ βραι ο χρι στι α νι κὴ γλῶσ σα ὑποδηλώνεται ὁ «εἰ δω λο λα τρι κός» Ἑλ λη νι κὸς Πολι τι σμός. Ἡ ταύ τι ση αὐ τὴ εἶ ναι πλήρως ἀ ποκα λυ πτι κὴ στὴν τελετὴ τοῦ Βα πτί σμα τος.