ΔΑΥΛΟΣ/288, Φεβρουάριος 2006 19443 Τὰ «Παράδοξα» τοῦ Ζήνωνος καὶ οἱ ἀγκυλώσεις τῶν ἐπιστημόνων Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο βρίσκω καταπληκτικὸ στὰ «Παράδοξα» τοῦ Ζήνωνος εἶναι, ὅτι πολλὲς ἀπὸ τὶς θέσεις ποὺ ἀνέγραψα ἤδη στὸ ξεκίνημα τῆς συγγραφῆς τῆς μελέτης (βλ. «Δ», τεύχη 281 καὶ 282) καὶ οἱ ὁποῖες δὲν φαίνονταν νὰ τεκμηριώνωνται ἱκανοποιητικά, τώρα ἔχουν ἀποκτήσει μία ἐντυπωσιακὴ ἀποδεικτικὴ βάση. Ἀναφέρομαι εἰδικὰ στὴν ἀνάδειξη τοῦ τρόπου δημιουργίας τῆς παραδοξότητας στὸ «Βέλος» καὶ στὸν «Ἀχιλλέα», ἀλλὰ καὶ στὴν ἀνάδυση τῶν ἀπαντήσεων τῆς ὑφῆς τοῦ χώρου, τοῦ χρόνου, τῆς πραγματικότητας, τῆς θεωρητικῆς δυνατότητας ταξιδιῶν στὸ χωροχρόνο καὶ τῆς αἰτιοκρατίας. Μάλιστα βλέπω πολλὰ πράγματα ἀκόμη σὲ πολὺ βαθύτερο ἐπίπεδο, ποὺ μποροῦν καὶ πρέπει ἐπίσης νὰ συσχετισθοῦν, ἀλλὰ θὰ τὰ ἀφήσω γιὰ ἀργότερα, ἀφοῦ ἤδη αὐτὰ ποὺ γράφω προκαλοῦν ἀρκετὰ προβλήματα κατανόησης. Θεωρῶ ἐπίσης ἐντυπωσιακὸ τὸ πόσο ἁρμονικὰ δένουν οἱ ἑρμηνεῖες ὅλων αὐτῶν τῶν θεμελιωδῶν ἰδεῶν. Σὰν τὰ γρανάζια ἑνὸς καλοκουρδισμένου ρολογιοῦ. Συγχωρήστε με, ἂν μιλάω σὲ ὑπερθετικὸ βαθμὸ γι’ αὐτὴ τὴν ἐργασία, ἀλλὰ ἐδῶ καὶ ὀκτὼ μῆνες νιώθω συγκλονισμένος ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὶς καταπληκτικὲς ἰδέες τοῦ Ζήνωνος. Ποιός θὰ μποροῦσε νὰ φανταστῇ, ὅτι ἕνας ἄνθρωπος μιᾶς τόσο μακρινῆς ἐποχῆς μέσα ἀπὸ αὐτὰ τὰ αἰνίγματα κρατοῦσε στὰ χέρια του τὸ κλειδὶ τοῦ ἀπείρου, ἀλλὰ προφανῶς τοῦ ἔλειπαν οἱ λίγες ἀπαραίτητες συμπληρωματικὲς γνώσεις Φυσικῆς, γιὰ νὰ τὸ χρησιμοποιήσῃ!; Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ μοῦ κάνει ἐντύπωση, ὅτι μέχρι σήμερα (ἐκτὸς ἀπὸ ἐσᾶς) μόνο τρεῖς φυσικοὶ ἔδειξαν ἐνδιαφέρον καὶ ἐξεφράσθησαν θετικά. Ὅπως διαπιστώνω, οἱ περισσότεροι ἐγκέφαλοι εἶναι ἀπίστευτα ἀγκυλωμένοι. Φαίνεται παράδοξο, ἀλλὰ ἔχω τὴν ἐντύπωση, ὅτι σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἡ συσσώρευση γνώσεων μπορεῖ νὰ ἀποτελῇ ἀσήκωτο βαρίδιο. Καὶ κάτι ἀκόμα, ποὺ μὲ ἐντυπωσιάζει προσωπικά, εἶναι ἡ ἄρνηση τῶν περισσοτέρων ἀνθρώπων, μὲ τοὺς ὁποίους τυχαίνει νὰ μιλήσω, νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ δεχτοῦν τέτοιες ἰδέες. Συναντῶ παντοῦ ὦτα μὴ ἀκουόντων. Μία παράξενη πνευματικὴ στρέβλωση. Μὲ φιλικοὺς χαιρετισμοὺς Βασίλης Σταμούλης Ἀρχιτέκτων, Ἀθήνα Σημ. «Δ»: Ἡ συνέχεια τῆς πρωτότυπης ἔρευνας τοῦ κ. Β. Σταμούλη δημοσιεύεται στὸ παρὸν τεῦχος στὶς σσ. 19507-19521. αὐτὸ θὰ εἶναι ἀσφαλῶς καὶ ἰδιαίτερα δύσκολη. Ἴσως ὅμως αὐτὸ νὰ τὴν κάνῃ ταυτοχρόνως ἰδιαίτερα ὡραία, προκλητική, ἑλκυστική, ἐρεθιστική, διεγερτική, μέχρι καὶ σαγηνευτικὴ ἀκόμα θὰ ἔλεγα, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν πρέπει νὰ λείψῃ κανεὶς ἀπὸ τὴ μάχη αὐτή. Μὲ τὸ σύνθημα «νῦν ὑπὲρ πάντων ὁ ἀγών» θὰ πρέπει νὰ δώσουμε ὅλοι τὴ ψυχή μας. Καὶ νὰ ἔχουμε στὸ νοῦ μας, πὼς αὐτὸς ὁ ἀγῶνας εἶναι ὁ δεύτερος «ἀπελευθερωτικός» ἐθνικὸς ἀγῶνας (μετὰ ἐκεῖνον τοῦ 1821), ποὺ θὰ δώσῃ τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα, γιὰ νὰ σπάσῃ καὶ νὰ ἀπαλλαγῇ ἐπὶ τέλους ἀπὸ τὰ καταναγκαστικὰ δεσμά, ποὺ κάποιοι τῆς φόρεσαν, ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ τὸ κράτος ἀπαλλάχτηκε ἀπὸ τὴν τουρκοκρατία. Αὐτὰ τὰ ἄθλια «δεσμά» καλούμαστε τώρα ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ νὰ ἐπιχειρήσουμε νὰ σπάσουμε, δίνοντας ὅλοι μαζί, ἀπὸ ὅπου κι ἂν βρισκώμαστε, μιὰ μεγάλη μάχη, τὴν ὡραιότερη καὶ πολυτιμότερη ἴσως μάχη τῆς ζωῆς μας. Μὲ τιμὴ Κώστας Σπανὸς Φιλιατρά, Μεσσηνίας