Κανένα ἱερατικὸ ἀξίωμα δὲν ἦταν ἔμμισθο δι α δι κα σί α τῆς ὀ νο μα το θε σί ας τῶν παι δι ῶν τους ἀ πασχο λεῖ σή με ρα πολ λοὺς Ἕλ λη νες, πρὸ πάν των ἐ κεί νους ποὺ δὲν ἀ σπά ζον ται τὴ λα τρευ τι κὴ καὶ ἱ ε ρουρ γι κὴ πρακτι κὴ τῆς Ὀρ θο δο ξί ας. Πολ λοὶ ἄν θρω ποι τη λε φω νοῦν στὸ «Δ» καὶ ζη τοῦν νὰ τοὺς ὑ πο δεί ξου με τρό πους, μὲ τοὺς ὁ ποί ους θὰ μπο ρέ σουν νὰ ἀ πο φύ γουν τὴν τε λε τὴ τοῦ χριστια νι κοῦ «βα πτί σμα τος», στὴν ὁ ποί α ὁ Ἑλ λη νι κὸς Πο λι τι σμὸς σα τα νο ποι εῖ ται καὶ ἀ πο τάσ σε ται στὸ πῦρ τὸ ἐ ξώ τε ρον. Φυ σι κὰ ἕ να πε ριο δι κὸ δὲν μπο ρεῖ νὰ δι α δρα μα τί σῃ ἄλ λο ρό λο ἐ πὶ τοῦ προ κει μέ νου, παρὰ μό νο νὰ δι α φω τί ζῃ καὶ νὰ πλη ρο φο ρῇ γιὰ ἄλ λους, ἐ κτὸς τῶν ἰ σχυ όντων στὴ ση με ρι νὴ Ρω μι ο σύ νη, τρόπους ἀ πό κτη σης ὀ νό μα τος ἀ πὸ τὰ νέ α Ἑλ λη νό που λα, ποὺ ἴ σχυ σαν, προ τοῦ ἡ ἑλ λη νι κὴ κοι νω νί α καὶ γε νι κώ τερα ἡ ζω ὴ τῶν Ἑλ λή νων ὑ πο δου λω θοῦν στὴν ἰ ου δαι ο χρι στι α νι κὴ πνευ ματι κὴ ἐ ξου σί α. Σήμερα ἡ νο μι μο ποί η ση τοῦ ὀ νό μα τος μπο ρεῖ νὰ γί νῃ στὸν δῆ μο ἢ τὴν κοι νό τητα, ὅ που κα τοι κεῖ ὁ ἐν δι α φε ρό με νος, μὲ κά ποι α δι α δι κα σί α, ποὺ μπο ρεῖ εὔ κο λα νὰ πλη ρο φο ρη θῇ ὁ ἐν δι α φε ρό με νος. Σ’ ὅ, τι ἀ φο ρᾷ στὸ ἀρχαιοελληνικὸ τε λε τουρ γι κὸ μέ ρος, ἀ πευ θυν θή κα με στὸν δρ Πα να γι ώ τη Κυ ρι α κό που λο, φι λό λο γο καὶ νο μι κό, κα θη γη τὴ τοῦ ΤΕΙ Πει ραι ᾶ καὶ συγ γρα φέ α πολ λῶν ἔρ γων, ποὺ ἅ πτον ται τοῦ ἀρ χαίου μας πο λι τι σμοῦ, μὲ ση μαν τι κώ τε ρο τὸ βι βλί ο του «Ἀρ χαῖ ο Ἑλ λη νι κὸ Δί και ο». Ç ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ê. Ð. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ Ὁ κ. Π.Κ. εὐ γε νῶς μᾶς ἀ νέ πτυ ξε τὰ δρώ με να τῆς οἰ κο γε νεια κῆς τε λε τῆς τῆς ὀ νομα το θε σί ας (Ἀμ φι δρό μια) στὴν Ἀρ χαι ό τη τα, ἀλ λὰ καὶ ἄλ λα θέ μα τα, ὅ πως ὁ θεσμὸς τῆς γυ ναί κας βα πτί στριας, ὑ δρανοῦ, ἱ ε ρα πό λου, ἱ έ ρειας, ἀρ χι έ ρειας κ.λπ. καὶ