Κάποτε τόπος δημιουργίας, τώρα τόπος σκουπιδιῶν να κα λύ φθη κε πρό σφα τα στὴ Σαλα μῖ να ὁ χῶ ρος, ὅ που δη μι ουργοῦ σε ὁ Εὐ ρι πί δης· μιὰ σπη λιά. Πα ρ’ ὅ λη τὴ ση μα σί α τῆς ἀ να κάλυ ψης τοῦ ἀρ χαι ο λό γου κα θη γητοῦ, κ. Γ. Λώ λου, ὁ χῶ ρος ἐ ξα κολου θεῖ νὰ εἶ ναι ἀ πο μο νω μέ νος καὶ ἐγ κα τα λε λειμ μένος, γε γο νὸς ποὺ εἶ ναι ἐν δει κτι κὸ τῆς ἀ δι α φο ρί ας τοῦ ΥΠ.ΠΟ. ἀ πέ ναν τι στοὺς ἀρ χαί ους Ἕλ λη νες δη μι ουρ γούς, τὴν Ἑλ λη νι κὴ Ἱστο ρί α καὶ τὴν πο λιτι στι κὴ πε ρι ου σί α. Ἀ πὸ τὴ δρα μα τουρ γί α τοῦ Εὐ ρι πί δη καὶ ἀ πὸ σῳ ζό με νες πη γὲς μαρ τυ ρεῖ ται, πὼς ὁ ποι η τὴς δι έ θε τε τὴν πλου σι ώ τε ρη βι βλι ο θή κη τῆς ἐ πο χῆς του. Ἡ σπ η λιὰ τῆς Σα λα μί νας μέ σα σὲ μα γευ τι κὸ πε ρι βάλ λον, ὅ που ἡ θά λασ σα καὶ τὸ πρά σι νο συ νέθε ταν χῶ ρο πνευ μα τι κῆς ἀ νά τα σης καὶ δη μι ουρ γι κῆς μό νω σης κα τὰ τὶς πε ρι ό δους συγ γρα φῆς τοῦ δρα μα τουρ γοῦ, κα τα δι κά ζε ται στὴν ἀ φά νεια ἀ πὸ τὸν σύγ χρο νο «ὠ χα δερ φι σμό», ἀλ λὰ καὶ τὴν ἀ πα ξι ω τι κὴ λει τουρ γί α ἰ θυ νόν των ἀ πέ ναν τι στοὺς φο ρεῖς τοῦ ἀρ χαί ου Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ. Δὲν ἦ ταν ἀν τι κοι νων ικὸς ὁ Εὐ ρι πί δης, ὅ πως εἶ ναι δυ να τὸν νὰ φαν τα σθῇ κα νείς. Ἦ ταν ἐ νερ γὸ καὶ δρα στή ριο μέ λος τῆς ἀ θη να ϊ κῆς κοι νω νί ας καὶ πο λι τεί ας. Ἦ ταν –ἀ κό μη– βα θὺς γνώ στης τό σο τῆς ἀν θρώ πι νης ψυ χο λο γί ας –καὶ ἰ δί ως τῆς γυ ναικεί ας– ὅ σο καὶ τῆς πο λι τι κῆς κα τά στα σης τῆς ἐ πο χῆς του. Ἐ πι πλέ ον εἶ χε ἄ πο ψη γιὰ τὶς κοι νω νι κὲς καὶ πο λι τι κὲς με ταρ ρυθ μί σεις ποὺ ἀ παι τοῦν ταν, προ κει μέ νου ἡ ζω ὴ στὴν ἀρ χαί α Ἑλ λά δα –καὶ ὄ χι μό νο στὴν Ἀ θή να– νὰ γί νῃ βί ω ση ἁρ μο νι κή.