Κάποτε τόπος δημιουργίας, τώρα τόπος σκουπιδιῶν νακαλύφθηκε πρόσφατα στὴ Σα- λαμῖνα ὁ χῶρος, ὅπου δημιουρ- γοῦσε ὁ Εὐριπίδης· μιὰ σπηλιά. Παρ’ ὅλη τὴ σημασία τῆς ἀνακά- λυψης τοῦ ἀρχαιολόγου καθηγη- τοῦ, κ. Γ. Λώλου, ὁ χῶρος ἐξακο- λουθεῖ νὰ εἶναι ἀπομονωμένος καὶ ἐγκαταλελειμμέ- νος, γεγονὸς ποὺ εἶναι ἐνδεικτικὸ τῆς ἀδιαφορίας τοῦ ΥΠ.ΠΟ. ἀπέναντι στοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες δημιουργούς, τὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία καὶ τὴν πολι- τιστικὴ περιουσία. Ἀπὸ τὴ δραματουργία τοῦ Εὐριπίδη καὶ ἀπὸ σῳζόμενες πηγὲς μαρτυρεῖται, πὼς ὁ ποιητὴς διέθετε τὴν πλουσιώτερη βιβλιοθήκη τῆς ἐποχῆς του. Ἡ σπηλιὰ τῆς Σαλαμίνας μέσα σὲ μαγευτικὸ περιβάλλον, ὅπου ἡ θάλασσα καὶ τὸ πράσινο συνέ- θεταν χῶρο πνευματικῆς ἀνάτασης καὶ δημιουργικῆς μόνωσης κατὰ τὶς περιόδους συγγραφῆς τοῦ δραματουργοῦ, καταδικάζεται στὴν ἀφάνεια ἀπὸ τὸν σύγχρονο «ὠχαδερφισμό», ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπαξιωτικὴ λειτουργία ἰθυνόντων ἀπέναντι στοὺς φορεῖς τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Δὲν ἦταν ἀντικοινωνικὸς ὁ Εὐριπίδης, ὅπως εἶναι δυνατὸν νὰ φαντασθῇ κανείς. Ἦταν ἐνεργὸ καὶ δραστήριο μέλος τῆς ἀθηναϊκῆς κοινωνίας καὶ πολιτείας. Ἦταν –ἀκόμη– βαθὺς γνώστης τόσο τῆς ἀνθρώπινης ψυχολογίας –καὶ ἰδίως τῆς γυναι- κείας– ὅσο καὶ τῆς πολιτικῆς κατάστασης τῆς ἐποχῆς του. Ἐπιπλέον εἶχε ἄποψη γιὰ τὶς κοινωνικὲς καὶ πολιτικὲς μεταρρυθμίσεις ποὺ ἀπαιτοῦνταν, προκειμένου ἡ ζωὴ στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα –καὶ ὄχι μόνο στὴν Ἀθήνα– νὰ γίνῃ βίωση ἁρμονική.