Καμ μί α σχέ ση μὲ τὴν ἀρ χαί α ἑλ λη νι κὴ ἱ ἐκ πρό σω ποι τῆς θε ο κρα τί ας στὴ χώ ρα μας, ὀ πα δοὶ τοῦ ἑλ ληνο χρι στι α νι κοῦ ἰ δε ο λο γή μα τος, στὴν προ σπά θειά τους νὰ «ἀ ποδεί ξουν», ὅ τι τὸ Βυ ζάν τιο ἀ ποτέ λε σε δῆ θεν ὁ μα λὴ καὶ φυ σι κὴ συ νέ χεια τοῦ Ἀρ χαί ου Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ ὑ πο στη ρί ζουν, ὅ τι ἡ βυ ζαν τι νὴ μου σι κὴ ἀ πο τε λεῖ ἐ ξέ λι ξη τῆς ἀρ χαί ας ἑλ λη νι κῆς μου σι κῆς. Τοῦ το εἶ ναι τε λεί ως ἀ να κρι βές· ἡ βυ ζαν τι νὴ ἐκ κλη σι α στι κὴ μου σι κὴ εἶ ναι ἡ ἑ βρα ϊ κὴ λει τουρ γι κὴ μου σι κὴ μὲ με τα φρασμέ νους ἢ πα ρα φρα σμέ νους τοὺς στί χους της στὴν Ἑλ λη νι κή. Ἐ λά χι στες τυ χὸν ὁ μοι ό τη τες τῆς βυ ζαν τι νῆς μὲ τὴν ἑλ λη νι κὴ μου σι κὴ δὲν ὀ φεί λονται σὲ ἐ ξέ λι ξη τῆς βυ ζαν τι νῆς ἀ πὸ τὴν ἑλ λη νι κή, ἀλ λὰ σὲ –κα τ’ ἀ νάγ κην– ἀν τι γρα φὲς καὶ δά νεια εἴ τε τῆς βυ ζαν τι νῆς ἀ π’ εὐθεί ας, εἴ τε τῆς ἑ βρα ϊ κῆς –ἀ π’ ὅ που προ έρ χε ται ἡ βυ ζαν τι νή– ἀ πὸ τὴν κα τὰ πο λὺ ἀρ χαι ό τε ρη, τε χνι κώ τε ρη, ἐ πι στη μο νι κὴ καὶ πλού σια ἀρ χαί α ἑλ λη νι κὴ μου σι κὴ πα ρά δο ση. Οἱ Ἕλ λη νες ἦ ταν οἱ πρῶ τοι, οἱ ὁ ποῖ οι ἀ νή γα γαν τὴν Μου σι κὴ σὲ ἐ πι στή μη βγά ζοντάς την ἀ πὸ τὸ ἐμ πει ρι κὸ ἐ πί πε δο καὶ δη μι ουρ γῶν τας ἐ πι στη μο νι κὸ μου σι κὸ σύ στη μα χι λι ε τί ες πρὶν ἀ πὸ τοὺς ἄλ λους λα ούς. Χα ρα κτη ρι στι κὰ τῆς ἀρ χαί ας ἑλ λη νι κῆς μουσι κῆς εἶ ναι ὁ πλοῦ τος τῶν μέ τρων, τῶν τρό πων (κλι μά κων ἢ ἁρ μο νι ῶν) καὶ ἡ ποι κιλί α τῶν μου σι κῶν ὀρ γά νων. Ἀ πὸ τὰ ἔγ χορ δα ξε χω ρί ζουν ἡ δι ο νυ σια κὴ βάρ βι τος, ἡ