Καμμία σχέση μὲ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ ἱ ἐκπρόσωποι τῆς θεοκρατίας στὴ χώρα μας, ὀπαδοὶ τοῦ ἑλλη- νοχριστιανικοῦ ἰδεολογήματος, στὴν προσπάθειά τους νὰ «ἀπο- δείξουν», ὅτι τὸ Βυζάντιο ἀπο- τέλεσε δῆθεν ὁμαλὴ καὶ φυσικὴ συνέχεια τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ὑποστηρίζουν, ὅτι ἡ βυζαντινὴ μουσικὴ ἀποτελεῖ ἐξέλιξη τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς μουσικῆς. Τοῦτο εἶναι τελείως ἀνακριβές· ἡ βυζαντινὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ εἶναι ἡ ἑβραϊκὴ λειτουργικὴ μουσικὴ μὲ μεταφρα- σμένους ἢ παραφρασμένους τοὺς στίχους της στὴν Ἑλληνική. Ἐλάχιστες τυχὸν ὁμοιότητες τῆς βυζαντινῆς μὲ τὴν ἑλληνικὴ μουσικὴ δὲν ὀφείλον- ται σὲ ἐξέλιξη τῆς βυζαντινῆς ἀπὸ τὴν ἑλληνική, ἀλλὰ σὲ –κατ’ ἀνάγκην– ἀντιγραφὲς καὶ δάνεια εἴτε τῆς βυζαντινῆς ἀπ’ εὐ- θείας, εἴτε τῆς ἑβραϊκῆς –ἀπ’ ὅπου προέρχεται ἡ βυζαντινή– ἀπὸ τὴν κατὰ πολὺ ἀρχαιότερη, τεχνικώτερη, ἐπιστημονικὴ καὶ πλούσια ἀρχαία ἑλληνικὴ μουσικὴ παράδοση. Οἱ Ἕλληνες ἦταν οἱ πρῶτοι, οἱ ὁποῖοι ἀνήγαγαν τὴν Μουσικὴ σὲ ἐπιστήμη βγάζον- τάς την ἀπὸ τὸ ἐμπειρικὸ ἐπίπεδο καὶ δημιουργῶντας ἐπιστημονικὸ μουσικὸ σύστημα χιλιετίες πρὶν ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαούς. Χαρακτηριστικὰ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς μου- σικῆς εἶναι ὁ πλοῦτος τῶν μέτρων, τῶν τρόπων (κλιμάκων ἢ ἁρμονιῶν) καὶ ἡ ποικι- λία τῶν μουσικῶν ὀργάνων. Ἀπὸ τὰ ἔγχορδα ξεχωρίζουν ἡ διονυσιακὴ βάρβιτος, ἡ