Τὰ αἴ τια τῆς δυ σφή μη σής της απ φὼ ἡ παν το τι νή. Ἡ θρυ λι κὴ μορ φὴ ποὺ μὲ τὴν ποί η σή της καὶ κυ ρί ως μὲ τὴν προ σω πι κό τη τά της γο ή τευ σε τὸν ἀρ χαῖ ο κό σμο, ποὺ δι καί ως ὁ Πλά των τὴν ὠ νό μα σε δέ κα τη Μοῦ σα. Ἀ δι α φορῶν τας γιὰ τὶς ἐ πι τα γὲς τῆς ἐ πο χῆς της πρω το στά τη σε στὴ δη μι ουρ γί α ἑνὸς γυ ναι κεί ου προ τύπου μὲ τὴ δυ να μι κή της, τὶς ἀ πό ψεις της, τὴν ἴ δια της τὴν ζω ή. Μί α τέ τοι α μορ φὴ, τῆς ὁ ποί ας «τὰ λό για ἦ ταν ἀ να κα τε μέ να μὲ φλό γες», ὅ πως λέ ει ὁ Πλού ταρ χος, δὲν θὰ μπο ροῦ σε νὰ μεί νῃ ἀ λώ βη τη ἀ πὸ ἐ κεί νους ποὺ στε ροῦν ταν πνευ μα τι κῆς καλ λι έρ γειας καὶ γνώ σης, μὴ μπο ρῶν τας ἔ τσι νὰ κα τα νο ή σουν, ἀλ λὰ καὶ νὰ συ να γωνι στοῦν τὸ ἔρ γο της, μὰ κυ ρί ως ἀ πὸ χρι στι α νο κρα τι κὲς ἀν τι λή ψεις τοῦ τύ που «Ἡ δὲ γυ νὴ νὰ φο βῆ ται τὸν ἄνδρα», πλά θον τας σε νά ρια πε ρὶ ὁ μο φυ λο φι λι κῆς ζω ῆς. Ἡ Σαπ φὼ εἶ ναι γνω στό, ὅ τι ἔ χαι ρε πα νελ λή νιας αἴ γλης γιὰ πολ λοὺς αἰ ῶ νες, ἀλ λὰ ἀρ γό τε ρα συ κο φαν τή θη κε γιὰ τὶς ἐ ρω τι κές της προ τι μή σεις, πα ρό λο ποὺ αὐ το κτό νη σε ἀ πὸ τὸν ἔ ρω τά της γιὰ τὸν πλοί αρ χο Φά ω να. Ἡ δυ σφή μηση δι αι ω νί στη κε ἀ πὸ τὸν Χρι στι α νι σμὸ καὶ με τα δό θη κε παγ κο σμί ως, ταυ τίζον τας δυ στυ χῶς ἀ τε κμη ρί ω τα τὸ ὄ νο μα ἀλ λὰ καὶ τὴ γε νέ τει ρα τῆς με γά λης ποι ή τριας, τὴν Ἐ ρε σὸ τῆς Λέ σβου, μὲ τὴν ὁ μο φυ λο φι λί α!