«ΚΑΝΩ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΙΟΝΙΣΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ» Ἕ νας ἐ κρη κτι κὸς Ν. Κα λο γε ρό που λος ξα να ζων ταν τεύ ει τοὺς με γά λους Κυ νι κοὺς α λο γε ρό που λος, ὁ ἐκρη κτι κός : Θε α τρο γρά φος, σκη νο θέ της, στιχουρ γός, συν θέτης, ἠ θο ποι ός, τρα γου δι στὴς καὶ ὀρ γα νο παί χτης. «Ποῦ τὰ ἔ μα θες;», τὸν ρώ τη σα. Ἡ ἀ πάν τη σή του ἀ πο στο μω τι κή: «Στὸν δρό μο, δὲν ξέ ρω οὔ τε νό τες οὔ τε μου σι κὴ καὶ ἔ φευ γα ἀ πὸ ὅ λες τὶς σχο λές, ὅ που πή γαι να γιὰ νὰ μά θω ὑ πο κρι τι κή, για τὶ δὲν δε χόμουν τὶς συν τα γὲς ποὺ μοῦ σερ βίρα νε.» Στὰ Φι λια τρὰ Μεσ ση νί ας εἶ δε τὸ φῶς, με γά λω σε μέ σα στὰ ζῷ α, «σὰν τὸ ἀ γρί μι», ὅ πως ὁ ἴ διος λέ ει, στὸ σχο λεῖ ο τὸν ἀ πέ βαλ λαν συ χνὰ γιὰ τὶς ἀν τιρ ρή σεις του στὸ μάθη μα τῶν Θρη σκευ τι κῶν, στὴν Ἀ θή να ἤ θε λε νὰ γί νῃ ἠ θο ποι ός, δὲν εἶ χε δεῖ πο τέ του θέ α τρο, τὸ εἶ χε ἀ κού σει μό νο σὲ δρα μα το ποι η μέ νες ρα δι ο φω νι κὲς ἐκ πομ πὲς καὶ ἴ σως