Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ PIERRE GRIMAL, Ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία Ὁ Γάλλος ἀκαδημαϊκὸς Πιὲρ Γκριμὰλ ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς διαπρεπέστερους ἑλληνι- στὲς τῆς σύγχρονης Εὐρώπης καὶ τιμήθηκε ἀναλόγως ἀπὸ τὴν χώρα του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν Ἰταλία καὶ τὴν δική μας χώρα, διότι ἀφιέρωσε τὴν ζωὴ καὶ τὸ ἔργο του στὴν μελέ- τη τοῦ Ἑλληνικοῦ καὶ τοῦ Ρωμαϊκοῦ Πολιτισμοῦ. Μὲ πρωτοβουλία τοῦ Γιάννη Ἀβραμίδη μεταφράστηκε καὶ στὴν Ἑλλάδα, ἔπειτα ἀ- πὸ μία δεκαετία περίπου, τὸ τελευταῖο ἔργο του μὲ θέμα τὴν ἱστορία τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐ- τοκρατορίας ἀπὸ τὸ 27 π.Χ. ὥς τὸ 427 π.Χ. Ἀπὸ τότε, δηλαδή, ποὺ μετατράπηκε ὁριστι- κὰ ἀπὸ τὸν Ὀκταβιανὸ Αὔγουστο τὸ Ρωμαϊκὸ Κράτος σὲ αὐτοκρατορία ὥς τὴν ὁριστι- κὴ κατάλυσή του ἀπὸ τοὺς βόρειους λαοὺς μετὰ τὴν πτώση τῆς Ρώμης ἀπὸ τοὺς Βανδά- λους. Στὸ σύγγραμμα αὐτὸ ὁ Γκριμὰλ προβαίνει σὲ συνοπτικὴ ἀποτίμηση τῶν στοιχείων ποὺ συνέθεσαν τὴν φυσιογνωμία τῆς αὐτοκρατορικῆς Ρώμης. Ἐξετάζει τὴν σημασία τοῦ αὐτοκρατορικοῦ θεσμοῦ καὶ τῆς ἰμπεριαλιστικῆς πολιτικῆς ποὺ εἰσήγαγε, τὸν ἱστορικὸ ρόλο τῶν δυναστειῶν, τὸν πολιτισμὸ ποὺ συντελέστηκε μέσα στὸ πλαίσιο αὐτό, τὴν ἐπί- δραση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ποὺ δέχτηκε ἡ Ρώμη, τὴν ἀνάμειξη τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν ρω- μαϊκὴ ἐξέλιξη καὶ ἄλλες πολὺ ἐνδιαφέρουσες πτυχὲς τῆς Ρωμαϊκῆς ἱστορίας. Ἐπίσης ἐξε- τάζει ὁ συγγραφέας τοὺς λόγους ποὺ ὡδήγησαν στὴν ἄνοδο καὶ τὸ ἀπόγειο, ἀλλὰ καὶ στὴν παρακμὴ καὶ τὴν πτώση τῆς αὐτοκρατορίας τῶν Ρωμαίων. Ἡ ἀξιόλογη ἑλληνικὴ ἔκδοση συνοδεύεται ἀπὸ χάρτες, φωτογραφικὸ ὑλικό, γλωσσά- ριο, χρονολόγιο καὶ εὑρετήριο. Ἀλέξανδρος Χ. Μήτσιου Ï ΔΑΙΔΑΛΟΣ ΚΑΙ Ï ΟΙΚΟΝΟΜΙΣΜΟΣ διάβασα πάλι μὲ εὐχάριστη ἔκπληξη μέσα στὸ σκοτάδι τῶν ἡμερῶν μας τὸν μύθο τοῦ Δαιδάλου, ὅπου ἀμόλυντος ἀπὸ τὰ σύγχρονα μα- γειρέματα τῶν ἐπικρατουσῶν σήμερα θρησκειῶν στὸν Πλανήτη, ἀναδεικνύει τὸ ἄφθαστο ὕψος τῆς Ἑλληνικῆς Διανόησης καὶ Πολι- τισμοῦ. Οἱ Ἴωνες Φιλόσοφοι καὶ οἱ μεγάλοι καλλιτέχνες τῆς Ἑλλη- νικῆς Ἀρχαιότητας μοναδικὰ συνέλαβαν τοὺς κωδικοὺς τῆς Φύσης ἐπιστημονικὰ καὶ αἰσθητικά, ὅσο μᾶς ἐπιτρέπει ἡ δομή μας, σεβόμενοι τὸ ἀπροσπέλαστο καὶ τὴν ἑνότητα τοῦ Σύμπαντος. Μακρυὰ ἀπὸ τὶς ὑπερβατικὲς ἀνθρωποκατασκευὲς τοῦ Δόγματος καὶ τῆς Πίστης, τιθασεύοντας αὐτὰ μὲ παραβολικοὺς καὶ χαριτωμένους μύθους βάθους, ἀποφεύγουν τὴν ὕβριν. Ἔτσι ὁ Δαίδαλος-ἄνθρωπος ὑπαρξιακὰ μὲ τὸν Ἡνίοχο, τὸν Ἑρμῆ, τὶς Καρυάτιδες, τὴν Ἀφροδίτη καὶ τόσα ἄλλα φθάνει εἰς τὸ ὕψιστο τῆς ἠθικῆς καὶ κοινωνικῆς του ὑπόστασης μὲ βάση πάντα τὴν Φύση, ὅμοια δὲ καὶ ἐπιστημονικὰ συλλαμβάνει τὴν ἔννοια (τῆς Φύσης) μέσα πάλι ἀπὸ τοὺς νό- μους της, συνδεόμενος μὲ αὐτὴ χωρὶς νὰ ξεπέσῃ σὲ μία οἰκονομίστικη τεχνολογία,‣