Ç ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ Συλ λο γι σμὸς Α΄ Κρί ση α΄: Ὁ Χ πα ρα κο λου θεῖ τὰ τη λέ φω να κά ποι ων ἐ ξου σια στῶν. Κρί ση β΄: Ὁ Χ πα ρα κο λου θεῖ τὰ τη λέ φω να κά ποι ων ἀν τι ε ξου σια στῶν. Συμ πέ ρα σμα: Ἄ ρα ὁ Χ δὲν κά νει δι ά κρι ση με τα ξὺ ἐ ξου σια στῶν καὶ ἀν τι ε ξουσια στῶν. Συλ λο γι σμὸς Β΄ Κρί ση α΄: Ὁ Χ ἀ φή νει νὰ δι αρ ρεύ σῃ στοὺς ἐ ξου σια στὲς καὶ ἀν τι ε ξου σια στές, ὅτι πα ρα κο λου θεῖ τὰ τη λέ φω νά τους. Κρί ση β΄: Οἱ πα ρα κο λου θού με νοι ἀ φή νουν νὰ δι αρ ρεύ σῃ (πρὸς πᾶ σαν κα τεύθυν ση), ὅ τι πα ρα κο λου θοῦν ται.. Συμ πέ ρα σμα: Ἄ ρα ὁ πα ρα κο λου θῶν Χ καὶ οἱ πα ρα κο λου θού με νοι συμ πί πτουν στὸ νὰ γί νῃ γνω στό, ὅ τι ὁ Χ πα ρα κο λου θεῖ καὶ οἱ ἄλ λοι πα ρα κολου θοῦν ται. Συλ λο γι σμὸς Γ΄ Κρί ση α΄: Ὁ πα ρα κο λου θῶν δὲν ἀ πο κα λύ πτει τὴν ταυ τό τη τά του. Κρί ση β΄: Οἱ πα ρα κο λου θού με νοι δὲν ἀ πο κα λύ πτουν τὴν ταυ τό τη τα τοῦ πα ρακο λου θοῦν τος (ἂν καὶ ἀ πο κα λύ πτουν τὴ δι κή τους). Συμ πέ ρα σμα: Ἄ ρα ἐ κεῖ ποὺ ταυ τί ζον ται πα ρα κο λου θῶν καὶ πα ρα κο λου θού μενοι εἶ ναι στὸ νὰ πα ρα μεί νῃ ὁ πρῶ τος ἄ γνω στος. ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Τὸ μό νο ἀ ναμ φι σβή τη το, τὸ μό νο μα θη μα τι κῶς βέ βαι ο καὶ τὸ μό νο γενικῆς ἰ σχύ ος γε γο νὸς ποὺ ζή σα με πρό σφα τα δὲν εἶ ναι οὔ τε οἱ πα ρα κο λουθή σεις, οὔ τε τὸ προ ϊ ὸν τῶν πα ρα κο λου θή σε ων, οὔ τε ἡ ἰ δι ό τη τα τῶν πα ρα κο λου θουμέ νων (ὅ λα αὐ τὰ εἶ ναι ἀν τι φατικὰ καὶ σο φιστικά) ἀλ λὰ ἡ ἰ δι ό τη τα «Ἄγνωστος» τοῦ δη μι ουρ γοῦ τοῦ γε γο νό τος. * * * δύ να μη τοῦ Ἀ γνώ στου εἶ ναι ἀ πό λυ τη. Καὶ μπρο στὰ στὸ παν το δύ ναμο Ἄ γνω στο ἡ ἀ δυ να μί α ὅλ ων τῶν Γνω στῶν εἶ ναι ἀ πό λυ τη. Ἂς δοῦμε, πῶς ἀν τι με τω πί ζε ται λο γι κά-φι λο σο φι κά-πο λι τι κά-ψυ χο λο γι κὰ τὸ Ἄ γνω στο, ὅ πως τὸ ἰ χνη λα τή σα με στὸν «Δαυ λό», σὲ μιὰ ἄλ λη εὐ καιρί α πρὶν ἀ πὸ δώ δε κα χρό νια, στὴ στή λη αὐ τὴ («Φι λο σο φί α τῆς Ἱστορί ας καὶ τοῦ Πο λι τι σμοῦ», τεῦ χος 149, Μά ι ος 1994, σσ. 8724-5): Ὅ,τι κα τα κτοῦ με γνω στι κὰ ἀ πο τε λεῖ ἀ νί ε ρη κλο πὴ ἀ πὸ τὴν πε ρι ο χὴ τοῦ Ἀ γνώ στου, ἀ ναι δῆ ἱ ε ρο συ λί α μας εἰς βά ρος του, ἀ σύγ γνω στο ἁ μάρ τη μά μας. Τὸ Ἄ γνω στο πρέπει παν τὶ τρό πῳ νὰ πα ρα μεί νῃ ἄ γνω στο. Γιὰ πε ρισ σό τε ρη ἐ ξα σφά λι ση τῆς μυστι κότη τάς του ἀ πὸ τοὺς βέ βη λους βγῆ κε ἀ πὸ τὸν Κό σμο μας, ἐγ κα τα στά θη κε πο λὺ μακρυ ά, ἔ γι νε Θε ὸς ἐ ξω κό σμιος, κι ἑ πο μέ νως ὅ λοι μας εἴμαστε καταδικασμένοι σὲ ἀ-