Ἡ θεραπευτικὴ ἀξία τῆς Μουσικῆς.– Ἀπὸ τὸν Ὀρφέα στὸν Α. Τοματὶς ἱ Ἕλ λη νες φι λό σο φοι θε ω ροῦ σαν τὴν μου σι κὴ ὡς τὴν εἰ κό να τῆς οὐ ρά νιας ἁρ μο νί ας τοῦ σύμ παν τος. Σὲ ἀν τίθε ση μὲ τὸ σή με ρα, ποὺ τὰ πε ρισ σό τε ρα σύγ χρο να εἴ δη μου σι κῆς δι ε γεί ρουν τὰ πά θη, ἀν τὶ νὰ τὰ κα τα πρα ΰ νουν, μὲ ἀ πο τέ λε σμα νὰ φθεί ρουν τὸ νευ ρι κὸ σύ στη μα καὶ τὶς ψυ χι κὲς λει τουρ γί ες. Ἡ λέ ξη ψυχ-α γω γί α σή μαι νε τὴν γε νι κὴ ἀ γω γήπαι δεί α τῆς ψυ χῆς καὶ ὄ χι ἀ πο κλει στι κὰ τὴν δι α σκέ δα ση, ἔν νοι α πού, λό γῳ τῆς γλωσ σι κῆς ἐν τρο πί ας, τῆς δί νου με ἐ μεῖς σή με ρα. Ἡ Μου σι κὴ κα θ’ ὅ λη τὴν δι α χρο νι κὴ πο ρεί α τῶν Ἑλ λη νι κῶν Πο λι τι σμῶν ἀ πο τε λοῦσε ἕ να ἀ π’ τὰ βα σι κώ τε ρα μα θή μα τα τῶν ἑλ λη νο παί δων ἀλ λὰ καὶ τὸ βα σι κὸ συ στα τι κὸ τοῦ με γα λει ώ δους Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ. Κα τὰ τὴν Ἑλ λη νι κὴ Μυ θο λο γί α ἡ Μου σι κὴ ἦ ταν μί α ἐκ τῶν τεσ σά ρων ἰ δι ο τή των τοῦ Ἀ πόλ λω νος, ὅ πως μᾶς ἐ ξη γεῖ καὶ ὁ Πλά των στὸν «Κρα τύ λο». Αὐ τὲς ἦ ταν: ἡ Μου σι κή, ἡ Μαν τι κή, ἡ Ἰ α τρι κὴ καὶ ἡ Το ξι κὴ ἢ Κα θαρ τι κή. Οἱ τέσ σε ρις αὐ τὲς δυνά μεις συμ βο λί ζον ταν μέ σῳ τῆς τε τρά χορ δης λύ ρας τοῦ θε οῦ. Ὁ Ὀρ φέ ας ἦ ταν ὁ πρῶ τος θνη τός, ποὺ κα τὰ τὴν πα ρά δο ση χρη σι μο ποί η σε τὴν μου σι κὴ ἐμ πνε ό με νος ἀ π’ τὴν οὐ ρά νια ἁρ μο νί α τοῦ σύμ παν τος. Ἡ αἰ θέ ρια μου σι κή του καὶ ἡ γα λή νια φω νή του μά γευ αν τὰ ἄ γρια θη ρί α, τὰ δέν δρα, τὸ νε ρὸ καὶ τοὺς λί θους ἀ κό μη, τὰ ὁ ποῖ α τὸν πλη σί α ζαν, γιὰ νὰ ἀ κρο α σθοῦν τὸν θεῖ ο ἀ οι δό. Ἀ κό μη καὶ αὐ τὸς ὁ ἡ γε μόνας τοῦ ᾍδη ὁ Πλού των ἤ θε λε νὰ κα τευ νά ζε ται ἀ π’ αὐ τόν. Χα ρα κτη ρι στι κὸς εἶ ναι καὶ ὁ μύ θος τοῦ σπου δαί ου κι θα ρῳ δοῦ καὶ ἀ οι δοῦ τῆς Ἀρ χαι ό τη τας Ἀμ φί ω νος, γυιοῦ τῆς Ἀν τι ό πης καὶ τοῦ Διός. Ὁ Ἀμ φί ων μα ζὶ μὲ τὸν δί δυ μο ἀ δελ φό του Ζῆ θο ἔ κτι σαν τὰ τεί χη τῶν Θη βῶν. Ὁ Ζῆ θος κου βα λοῦ σε μὲ τὴν δύ να μή του τοὺς γι γάν-