Ἡ θεραπευτικὴ ἀξία τῆς Μουσικῆς.– Ἀπὸ τὸν Ὀρφέα στὸν Α. Τοματὶς ἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι θεωροῦσαν τὴν μουσικὴ ὡς τὴν εἰκόνα τῆς οὐράνιας ἁρμονίας τοῦ σύμπαντος. Σὲ ἀντί- θεση μὲ τὸ σήμερα, ποὺ τὰ περισσότερα σύγχρονα εἴδη μουσικῆς διεγείρουν τὰ πάθη, ἀντὶ νὰ τὰ καταπραΰνουν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ φθείρουν τὸ νευρικὸ σύστημα καὶ τὶς ψυχικὲς λειτουργίες. Ἡ λέξη ψυχ-αγωγία σήμαινε τὴν γενικὴ ἀγωγή- παιδεία τῆς ψυχῆς καὶ ὄχι ἀποκλειστικὰ τὴν διασκέδαση, ἔννοια πού, λόγῳ τῆς γλωσσικῆς ἐντροπίας, τῆς δίνουμε ἐμεῖς σήμερα. Ἡ Μουσικὴ καθ’ ὅλη τὴν διαχρονικὴ πορεία τῶν Ἑλληνικῶν Πολιτισμῶν ἀποτελοῦ- σε ἕνα ἀπ’ τὰ βασικώτερα μαθήματα τῶν ἑλληνοπαίδων ἀλλὰ καὶ τὸ βασικὸ συστατικὸ τοῦ μεγαλειώδους Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Κατὰ τὴν Ἑλληνικὴ Μυθολογία ἡ Μουσικὴ ἦταν μία ἐκ τῶν τεσσάρων ἰδιοτήτων τοῦ Ἀπόλλωνος, ὅπως μᾶς ἐξηγεῖ καὶ ὁ Πλάτων στὸν «Κρατύλο». Αὐτὲς ἦταν: ἡ Μουσική, ἡ Μαντική, ἡ Ἰατρικὴ καὶ ἡ Τοξικὴ ἢ Καθαρτική. Οἱ τέσσερις αὐτὲς δυ- νάμεις συμβολίζονταν μέσῳ τῆς τετράχορδης λύρας τοῦ θεοῦ. Ὁ Ὀρφέας ἦταν ὁ πρῶτος θνητός, ποὺ κατὰ τὴν παράδοση χρησιμοποίησε τὴν μουσικὴ ἐμπνεόμενος ἀπ’ τὴν οὐράνια ἁρμονία τοῦ σύμπαντος. Ἡ αἰθέρια μουσική του καὶ ἡ γαλήνια φωνή του μάγευαν τὰ ἄγρια θηρία, τὰ δένδρα, τὸ νερὸ καὶ τοὺς λίθους ἀκόμη, τὰ ὁποῖα τὸν πλησίαζαν, γιὰ νὰ ἀκροασθοῦν τὸν θεῖο ἀοιδό. Ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ ἡγεμό- νας τοῦ ᾍδη ὁ Πλούτων ἤθελε νὰ κατευνάζεται ἀπ’ αὐτόν. Χαρακτηριστικὸς εἶναι καὶ ὁ μύθος τοῦ σπουδαίου κιθαρῳδοῦ καὶ ἀοιδοῦ τῆς Ἀρχαιότητας Ἀμφίωνος, γυιοῦ τῆς Ἀντιόπης καὶ τοῦ Διός. Ὁ Ἀμφίων μαζὶ μὲ τὸν δίδυμο ἀδελφό του Ζῆθο ἔκτισαν τὰ τείχη τῶν Θηβῶν. Ὁ Ζῆθος κουβαλοῦσε μὲ τὴν δύναμή του τοὺς γιγάν-