ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

289ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 19572
Φύλλο στό PDF
33 ἀπό 105
Πηγή κειμένου
ψηφιακό κείμενο τοῦ PDF
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Ευ-θυμία: Οι Έλληνες και η καλή διάθεση — ΚΑΡΜΙΡΑΝΤΖΟΣ, ΚΩΣΤΗΣ
    ἀρχή: σελ. 19572 · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 289

Κείμενο φύλλου

Οἱ Ἕλ λη νες καὶ ἡ κα λὴ δι ά θε ση παπ ποῦς μου, λα ϊ κὸς θυ μό σο φος, ἔ λε γε: «Ἕ νας χα ρω πὸς κά νει δέ κα εὐ τυ χι σμέ νους. Ἕ νας κα κὸς χα λά ει τὴν παρέ α.» Για τί αὐ τὴ ἡ στά ση τοῦ ἀν θρώ που γιὰ τὸ «μι σο άδει ο» (ἀν τὶ νὰ βλέ πῃ τὸ πο τή ρι μι σο γε μᾶ το); Τὴν λύ πη τὴν προ τι μᾷ ἀ πὸ τὴ χα ρά. Ἦ ταν πάν τα ἔ τσι ἢ εἶ ναι ἀ ποτέ λε σμα τῆς θλί ψης καὶ τοῦ φό βου, ποὺ ἐν στα λά ζουν στὸν νοῦ οἱ θρησκεῖ ες; Πάν τως τὸ θέ μα ἀ πα σχο λοῦ σε καὶ τοὺς ἀρ χαί ους Ἕλ λη νες, γιὰ νὰ τὸ ἀ να φέ ρουν οἱ φι λό σο φοι μὲ τό ση συ χνό τη τα. Ç ΕΝΝΟΙΑ. Πράγ μα τι, γιὰ νὰ ἐκ φρά σουν τὴν «κα λὴ δι ά θε ση», ἐ φεῦ ραν καὶ χρη σι μο ποι οῦ σαν πολ λὲς δε κά δες λέ ξεις. Ἐν δει κτι κά: χα ρά, ἀ γαλ λί α σις, εὐ τυ χί α, ἀ πό λαυ σις, ἡ δο νὴ κ.ο.κ. Λέ ξεις ποὺ πα ρα μέ νουν ἀ τό φυ ες ἐ πὶ χι λι ε τί ες μέ χρι καὶ σήμε ρα. Ἀλ λὰ καὶ πε ρί ερ γες, ὅ πως «γη θέ ω». Καὶ βε βαί ως μὲ τὸ πρόθε μα εὐ- (εὐ·τυ χί α, εὐ·δαι μο νί α). [Σημ.: Στὰ ἐ λά χι στα ἀ πο μεί ναντα ἔρ γα τῆς Ἑλ λη νι κῆς Γραμ μα τεί ας (0,1%) οἱ λε κτι κοὶ τύ ποι ποὺ ἀρ χί ζουν ἀ πὸ εὐ- εἶ ναι πά νω ἀ πὸ μι σὸ ἑ κα τομ μύ ριο! Ἀν τί θε τα ἡ Ἀγ γλι κὴ Γλῶσ σα δι α θέ τει γιὰ τὴν ἔν νοι α «εὐ θυ μί α» βα σι κὰ μό νο 6 λέ ξεις: joy, gay, pleasure, happy, merry, cheer < χα ρά.] Ἡ ἔν νοι α «χα ρά» ὑ πάρ χει βέ βαι α σὲ ὅ λους τοὺς λα ούς/πο λι τισμούς. Ὅ μως ἡ με γά λη ποι κι λό τη τα τῶν ἀ πο χρώ σε ων καὶ ἡ συ νεχὴς ἀ να φο ρὰ ἀ πὸ τοὺς ἀρ χαί ους Ἕλ λη νες ἦ ταν (ὑ πάρ χει ἀ κό μα ἐν μέ ρει) ἀ πόρ ροι α τοῦ τρό που ζω ῆς τους. Δὲν τοὺς ἀρ κοῦ σε τὸ ζῆν. Στό χος τους τὸ εὐ ζῆν («μή τε τοῦ ζῆν μό νον ἕ νε κεν ἀλ λὰ μᾶλλον τοῦ εὖ ζῆν»: Ἀ ρι στο τέ λης, Πο λι τι κὰ 1280), ποὺ ἐ πή γα ζε ἀ πὸ τὸ Ἦ θος τῶν Ἑλ λή νων.1 Ç ΕΥΘΥΜΙΑ. Ἡ λέ ξη εἶ ναι σύν θε ση τῶν «εὖ» καὶ «θυ μός», ποὺ σή μαι νε «ψυ χή», δι ά θε ση, συν·αι σθη μα τι κὸ κέν τρο, κα τ’ ἐ ξοχὴν «συν·κί νη σις νο ός» [«συγ κι νή σεις πρὸς θυ μόν» (Κλή μης) καὶ «συγ κι νή σεις ψυ χι κάς» (ἰα τροὶ Παῦ λος καὶ Ἀ έ τιος)]. Ἡ λέ ξη «εὐ θυ μί α» πρω το α να φέ ρε ται τὴν 3η χι λι ε τί α –τοὐλά χι στον– σὲ μι νω ϊ κὴ πι να κί δα: tu·mo·te = θυ μῶ δες (εὔ θυ μον),2
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →