ΥΠΟ-ΚΛΟΠΕΙΣ ΤΗΣ ΥΠΟ-ΚΛΟΠΗΣ «Τί καὶ ἂν ἔκλεισες τὸ κινητό σου, ἀφοῦ δὲν ἔκλεισες τὸ στόμα σου...» (Σύνθημα τοίχου) Ἄκουσα καὶ διάβασα, πὼς παρακολουθοῦμαι καὶ εἶδα κι ἔπαθα νὰ καταλάβω τὸ «τί», (ἀφοῦ δὲν νιώθω καθόλου «star» < τὸ «κριθάρ’» παίζεται > καὶ ἀφοῦ τὰ «ποιός», «πότε», «πῶς», «ποῦ» καὶ «γιατί» κάλυψαν μὲ πληρότητα media κάθε τύπου, • κάνοντας χρήση ὑπερσύγχρονης τεχνολογίας (ποὺ μοῦ κόστισε «τὰ μαλλιοκέφαλά μου» –ἀγορὰ καὶ συντήρηση), • χειμῶνα-καλοκαίρι καὶ «βρέξει-χιονίσει» μέσα ἀπὸ ἕνα φορτηγὸ καὶ μίαν ἀνοιχτὴ βαλίτσα (μὴν πιάσω καὶ καμμιὰ πούντα καὶ πληρώνω καὶ ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψη ὀξέων περιστατικῶν καὶ Μονάδες Ἐντατικῆς Θεραπείας), • σὲ κατοικημένη περιοχὴ –κυρίως μεγαλόπολης (λόγῳ συντηρούμενης περιέργειας –μὲ αὐξητικὲς τάσεις–, κουτσομπολιοῦ καὶ ἔντονου ἐνδιαφέροντος κοινωνικῆς κριτικῆς στὴν ἐπαρχία καὶ τὰ χωριὰ τῆς ἐπικρατείας (μὴν «μοῦ βγῆ καὶ τὸ ὄνομα» < «θεὸς φυλάξοι!» > ἢ καὶ «τὸ μάτι» < ποτὲ δὲν ξέρεις! > –ἐλεύθερη γυναῖκα εἴμαι– «τρομάρα μου»! Γιατί, ἀπὸ τότε ποὺ ἡ τρομοκρατία ἐπέβαλε (ἢ τῆς ἐπέβαλε ἡ πλανηταρχία) νὰ «φυλάγωνται τὰ ροῦχα» καὶ τὸ περιεχόμενό τους καὶ «ἀπὸ τὴ σκιά του» < γιὰ τοὺς «Δίδυμους Πύργους» λέμε >, Δίδυμο Φυλάκων πληρώνω, < γιὰ νὰ μὴν τὰ περιμένω ὅλα ἀπὸ τὸ φύλακα-ἄγγελό μου («μεγάλη ἡ χάρη του»), ποὺ εἶναι ἄμισθος καὶ –ἄρα– εὐλόγως καὶ ἀργόμισθος. Ἄσε ποὺ ἡ ἀνατίμηση τοῦ θυμιάματος περιορίζει κυρίως στὸ τσιγάρο τὴ φωτιά μου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ «μοῦ κρατᾷ καὶ μοῦτρα» ἡ ἁγιότητά του –«βοήθειά μας».> Ἄς μοῦ ἐπιτραπῇ λοιπὸν ἡ διερεύνηση τοῦ «τί» ὑπο-κλέπτεται μὲ σειρὰ ἐρωτηματικῶν, ποὺ ἀκολουθοῦν. (Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ παρακολουθοῦν;) • Νἆναι ἡ ἐπίδοση τῆς κόρης μου στὴν ἐξεταστικὴ ἢ τὰ θέματα ποὺ ἔβαλε ὁ καθηγητὴς καὶ «τά’ παῖξε» ἡ μικρὴ (νικηφόρα); • Νἆναι τὸ ραντεβοῦ μὲ τὸν ὀδοντίατρό μου ἢ τὸ ραντεβοῦ μὲ τὸν δικό μου; • Νἆναι ἡ παραγγελία πίτσας «KROMA» < καὶ ὄχι «HERO» > ἢ τοῦ γεύματος τῆς «Halli diet»; Μπορεῖ νὰ εἶναι τὰ «τηλεφιλάκια», ποὺ στέλνω στοὺς ἀγαπημένους μου ἀπὸ μακριὰ καὶ ἀπὸ μοναξιὰ στὴ μεγαλούπολη. Χαλάλι τους ὅμως καὶ τὰ «τηλε-φιλάκια» τῶν ὑποκλοπέων! Γιατί χάρη στοὺς ὑποκλοπεῖς (τῆς ὑποκλοπῆς) δὲν εἶμαι καθόλου μόνη. Ἔνιωθα. Ἄσε ποὺ τὰ στέλνω, χωρὶς νὰ παρεξηγηθῶ (ποὺ θὰ γινόταν στὸ χωριό), ἀφοῦ τηρεῖται τὸ ἀπόρρητο· καὶ μὲ τὸ στόμα μου κλειστό. Εὐχαριστῶ! Διοτίμα