Ç «ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ»: Ç ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ὲ τὴν εὐ και ρί α τῆς «Παγ κό σμιας Ἡ μέ ρας τῆς Γυ ναί κας» κά να με τὴν ἀ κό λου θη ἱ στο ρι κὴ ἀ να δρο μή: Στὴν «Πα λαι ὰ Δι α θή κη» ἡ γυ ναῖκα θε ω ρεῖ ται κα τώ τε ρο ὂν κι ὑ παίτια γιὰ ὅ λα τὰ κα κὰ τῆς ἀν θρω πό τη τας. Ἡ ἑ βραϊ κὴ αὐ τὴ ἀν τί λη ψη πέ ρα σε στὸ Χρι στι α νι σμό, ποὺ κα τά φε ρε νὰ ρί ξῃ τὴ γυ ναῖ κα στὸ τε λευ ταῖ ο κοι νω νι κὸ σκα λο πά τι (βλ. «Δ», τ. 278) καλ λι εργῶν τας τὴν ἀν τί λη ψη, ὅ τι ἦ ταν ὑ πεύ θυ νη γιὰ ὅ λους τοὺς πει ρα σμούς, ποὺ ἔ στελ νε ὁ Σα τα νᾶς καὶ πὼς ἡ θέ ση της στὴν κοι νω νί α προ ω ρι ζό ταν μό νο γιὰ τὴν δι αι ώ νι ση τοῦ εἴ δους. Ὅ πως στὸ Βυ ζάν τιο ἔ τσι κι ἐ πὶ Τουρ κο κρα τί ας ἡ γυ ναῖ κα δὲν εἶ χε δι και ώ μα τα πα ρὰ μό νον κα θή κον τα: • Δὲν ἐ πι τρε πό ταν νὰ βγαί νῃ ἀ πὸ τὸ σπί τι. Ἂν τὸ σπί τι εἶ χε πα ρά θυ ρα πρὸς τὸν δρό μο τὰ παν τζού ρια τους ἦ ταν πάν το τε κλει στά. • Οἱ γυ ναῖ κες τῶν λα ϊ κῶν τά ξε ων πή γαι ναν στὰ ἀμ πέ λια καὶ στὰ χω ρά φια, ὁ ἥ λιος ὅ μως δὲν τὶς ἔ βλε πε στὸ δρό μο, για τὶ ξη με ρώ μα τα πή γαιναν γιὰ τὴ δου λειὰ καὶ νύ κτα γύ ρι ζαν σπί τι. • Στοὺς να οὺς ὑ πῆρ χε ὁ γυ ναι κω νί της κα τ’ ἀν τιγρα φὴ τῶν συ να γω γῶν. • Ἂν κά ποι α γυ ναῖ κα τολ μοῦ σε νὰ ντυ θῇ, νὰ βαφῇ καὶ νὰ κυ κλο φο ρή σῃ ἔ ξω σὲ κά ποι α γι ορ τὴ ἢ πα νη γύ ρι, ἀν τι με τώ πι ζε τὴν κα τα κραυ γὴ τῶν το πι κῶν ἱ ε ραρ χῶν καὶ τῆς κοι νω νί ας. • Στὶς ἀ γρο τι κὲς πε ρι ο χὲς τῆς Στε ρε ᾶς, τῆς Ἠ πεί ρου καὶ τῆς Θεσ σα λί ας ὁ ξυ λοδαρ μὸς τῶν γυ ναι κῶν ἀ πὸ τοὺς ἄν τρες τους ἦ ταν σύ νη θες φαι νό με νο, ἐ νῷ σὲ ὡ ρι σμέ νες πε ρι ο χὲς ἔ φτα σε νὰ θε ω ρῆ ται καὶ δεῖγ μα ἀ γά πης, ὑ πῆρ χε μά λι στα καὶ ἡ πα ροι μί α: «Δὲν μ’ ἀ γα πᾷ ὁ ἄν τρας μου, για τὶ δὲν μ’ ἐ μα τσού κω σε». Ὁ μι σο γυ νι σμός, ποὺ καλ λι ερ γοῦ σε ἡ ἐκ κλη σι α στι κὴ ἱ ε ραρ χί α ἀν τι κα το πτρί ζε ται στὸ ἔγ γρα φο, ποὺ κρα τά ει ὁ ἅ γιος της εἰ κό νας ἀ πὸ τὴ μο νὴ Λει μῶ νος Λέ σβου, στὸ ὁ ποῖ ο ἀ να γρά φε ται, ὅ τι ὁ ἄν δρας, ἂν καὶ προ έρ χε ται ἀ πὸ τὴ γυ ναῖ κα, μό λις τὴν πλη σιά ζει δι α λύ ε ται, ὅ πως δι α λύ ε ται τὸ ἁ λά τι ὅ ταν πλη σιά σῃ τὸ νε ρό, ἂν καὶ προ έρ χε ται ἀ πὸ αὐ τό.