Ç «ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ»: Ç ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ὲ τὴν εὐκαιρία τῆς «Παγκόσμιας Ἡμέρας τῆς Γυναίκας» κάναμε τὴν ἀκόλουθη ἱστορικὴ ἀναδρομή: Στὴν «Παλαιὰ Διαθήκη» ἡ γυναῖ- κα θεωρεῖται κατώτερο ὂν κι ὑπαί- τια γιὰ ὅλα τὰ κακὰ τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ ἑβρα- ϊκὴ αὐτὴ ἀντίληψη πέρασε στὸ Χριστιανισμό, ποὺ κατάφερε νὰ ρίξῃ τὴ γυναῖκα στὸ τελευταῖο κοινωνικὸ σκαλοπάτι (βλ. «Δ», τ. 278) καλλιερ- γῶντας τὴν ἀντίληψη, ὅτι ἦταν ὑπεύθυνη γιὰ ὅλους τοὺς πειρασμούς, ποὺ ἔστελνε ὁ Σατανᾶς καὶ πὼς ἡ θέση της στὴν κοινωνία προωριζόταν μόνο γιὰ τὴν διαιώνιση τοῦ εἴδους. Ὅπως στὸ Βυζάντιο ἔτσι κι ἐπὶ Τουρκοκρατίας ἡ γυναῖκα δὲν εἶχε δικαιώματα παρὰ μόνον καθήκοντα: • Δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὸ σπίτι. Ἂν τὸ σπίτι εἶχε παράθυρα πρὸς τὸν δρόμο τὰ παντζούρια τους ἦταν πάντοτε κλειστά. • Οἱ γυναῖκες τῶν λαϊκῶν τάξεων πήγαιναν στὰ ἀμπέλια καὶ στὰ χωράφια, ὁ ἥλιος ὅμως δὲν τὶς ἔβλεπε στὸ δρόμο, γιατὶ ξημερώματα πήγαι- ναν γιὰ τὴ δουλειὰ καὶ νύκτα γύριζαν σπίτι. • Στοὺς ναοὺς ὑπῆρχε ὁ γυναικωνίτης κατ’ ἀντι- γραφὴ τῶν συναγωγῶν. • Ἂν κάποια γυναῖκα τολμοῦσε νὰ ντυθῇ, νὰ βα- φῇ καὶ νὰ κυκλοφορήσῃ ἔξω σὲ κάποια γιορτὴ ἢ πανηγύρι, ἀντιμετώπιζε τὴν κατακραυγὴ τῶν τοπικῶν ἱεραρχῶν καὶ τῆς κοινωνίας. • Στὶς ἀγροτικὲς περιοχὲς τῆς Στερεᾶς, τῆς Ἠπείρου καὶ τῆς Θεσσαλίας ὁ ξυλο- δαρμὸς τῶν γυναικῶν ἀπὸ τοὺς ἄντρες τους ἦταν σύνηθες φαινόμενο, ἐνῷ σὲ ὡρισμένες περιοχὲς ἔφτασε νὰ θεωρῆται καὶ δεῖγμα ἀγάπης, ὑπῆρχε μάλιστα καὶ ἡ παροιμία: «Δὲν μ’ ἀγαπᾷ ὁ ἄντρας μου, γιατὶ δὲν μ’ ἐματσούκωσε». Ὁ μισογυνισμός, ποὺ καλλιεργοῦσε ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱεραρχία ἀντικατοπτρίζεται στὸ ἔγγραφο, ποὺ κρατάει ὁ ἅγιος της εἰκόνας ἀπὸ τὴ μονὴ Λειμῶνος Λέσβου, στὸ ὁποῖο ἀναγράφεται, ὅτι ὁ ἄνδρας, ἂν καὶ προέρχεται ἀπὸ τὴ γυναῖκα, μόλις τὴν πλησιάζει διαλύεται, ὅπως διαλύεται τὸ ἁλάτι ὅταν πλησιάσῃ τὸ νερό, ἂν καὶ προέρχεται ἀπὸ αὐτό.