Στὰ ἴχνη τῆς ἑλληνικότητας μιᾶς περίεργης φυλῆς στὰ νότια τῆς Χιλῆς ὸ γω στὸ βι βλί ο τοῦ Λόν κο Κι λαπὰν ἄ να ψε τὸ ἐν δι α φέ ρον μου γιὰ ἕνα τα ξί δι στὴν Χι λή. Γιὰ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν ἐ πι σκε φθῆ τὴν ὄ μορ φη αὐ τὴ χώ ρα τῆς Νοτί ου Ἀ με ρι κῆς, ἴ σως νὰ φαν τά ζῃ κά πως «ξω τική» καὶ πρω τό γο νη. Ἐ μέ να ὅ μως μὲ ἐ ξέ πλη ξε ὁ πο λι τι σμὸς καὶ ἡ πνευ μα τι κὴ ὡ ρι μό τη τα αὐ τοῦ τοῦ λα οῦ. Βρίσκεται σὲ πολὺ ὑψηλότερη πο λι τισμι κὴ βαθ μί δα ἀ πὸ πολ λὲς εὐ ρω πα ϊ κὲς χῶ ρες. Ἀλ λὰ ἄς ξε κι νή σου με ἀ πὸ τὸ βι βλί ο. Ὁ Λόν κο Κι λα πὰν ἢ κα τὰ τὴν ἱ σπα νι κή του ὀ νομα σί α Σε ζὰρ Να βα ρέτ τε δι α τυ πώ νει τὴν θε ω ρί α, ὅ τι ἕ να με γά λο πο σο στὸ τῆς κουλ τού ρας τῶν Μαπού τσι ε, ἀλ λὰ ἰ δι αι τέ ρως τῶν Ἀ ρα ου κα νῶν-Μα πούτσι ε, ἔ χει ἄ με ση σχέ ση μὲ αὐ τὴν τῶν Σπαρ τια τῶν. Τὸ τε κμη ρι ώ νει μὲ ἱ στο ρι κὰ δε δο μέ να: Οἱ Ἕλ λη νες, ἔ χον τας προ ϊ στο ρι κὲς ἀ να φο ρὲς σὲ πον το πό ρα τα ξί δια (Ὅ μη ρος, Ἡ σί ο δος, Ὀρ φέ ας κ.ἄ.), εἶ χαν σχε διά σει χάρ τες, γιὰ νὰ δι ευ κο λυν θοῦν στὶς περαι τέ ρω ἐ ξε ρευ νη τι κές τους πο ρεῖ ες. Τοὺς χάρ τες αὐ τοὺς τοὺς ἀν τέ γρα φαν καὶ ἐ βελ τί ω ναν ἀ νὰ τοὺς αἰ ῶ νες (βλέ πε δι α φο ρὲς ἀ νά με σα στοὺς χάρ τες τῶν Ἐ ρα το σθέ νους, Πτο λε μαί ου καὶ «Πί ρι Ρέις»). Ἀ να το λι κῶς τῆς Ἀ σί ας (ἑλ λη νι κὴ ὀ νο μα σί α, ἀ πὸ τὸ Ἄ σιον πε δί ον, πε ρι ο χὴ ἡ γε-