Α Μ ρχεῖο τῶν Σουλτάνων ΑΦΙΕΡΩ Τὸ Πατρια Ἀφορισμοὶ καὶ συγχωροχάρτια «μάχαιρα τοῦ ἀφορισμοῦ» ἀποτελοῦσε ἕνα ἀπὸ τὰ κυριώτερα μέσα ἐπιβολῆς τῆς ἐξουσίας τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Τουρκο- κρατίας. Τὸ Πατριαρχεῖο κι οἱ ἐπίσκοποι χρησι- μοποιοῦσαν τὸν ἀφορισμὸ τόσο σὰν κατασταλ- τικὸ ὅσο καὶ σὰν πειθαρχικὸ μέτρο κατὰ τῶν ραγιάδων, καὶ ὡς τέτοιο εἶχε τὴν ἐπικύρωση τῆς τουρκικῆς διοίκησης. Ἡ πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἰσχὺς τῶν ἱε- ραρχῶν οἰκοδομήθηκαν ὄχι μόνο πάνω στὴ δύναμη τοῦ ἀφορισμοῦ καὶ κυρίως στὴ δράση του σὰν ἀπαγόρευση μιᾶς μεταθανάτιας σω- τηρίας, ἀλλὰ κυρίως στὴν δυνατότητα ἐπιβολῆς ἀποκλεισμοῦ τοῦ ἀφωρισμένου ραγιᾶ ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ τοπικὴ κοινότητα. Ἄφευκτος συνέπεια τῶν ἀφορισμῶν ἦταν τὰ συγχωροχάρτια, τὰ ὁποῖα -ἀντίθετα μὲ ὅ,τι διδάσκεται- χρησιμοποιοῦνταν κατὰ κόρον ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὁ ἀφορισμὸς ἤ ἀνάθεμα εἶναι ποινὴ τῆς Ἰουδαϊκῆς θρησκείας, ἡ ὁποία ἐπιβάλ- λεται σ’ αὐτούς, ποὺ παραβαίνουν τὶς εντολές τοῦ Γιαχβέ. «Πᾶς, ὃς ἂν μὴ ἔλθῃ εἰς τρεῖς ἡμέρας, ὡς ἡ βουλὴ τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν πρεσβυτέρων, ἀναθεματισθήσεται πᾶσα ἡ ὕπαρξις αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς διασταλήσεται ἀπὸ ἐκκλησίας τῆς ἀποικίας.» («Ἔσδρας Β΄», ι΄ 8). Ἡ ποινὴ διακρίνεται σὲ τρεῖς βαθμούς:  Ἀποχωρισμὸς τῶν παραβατῶν ἀπὸ τὴν οἰκογένειά τους, τοὺς ἄλλους ἀνθρώ-