Ἡ περιπέτεια τοῦ Χριστ. Παμπλέκη δι α φω τι στὴς καὶ ἀρ μα το λὸς Χρι στό δου λος Παμ πλέ κης, ἀ πὸ τὸ Ξη ρό με ρο τῆς Ἀ καρ να νί ας (1733-1793), ἐ πη ρεα σμέ νος ἀ πὸ τὸν Σπι νό ζα ἀλ λὰ καὶ ἀ πὸ τὴν πα τρῴ α Φι λο σο φί α, ἔ γρα ψε τὸ 1786 τὸ μὲ παν θε ϊ στι κὲς τά σεις βι βλί ο του «Πε ρὶ Φι λο σό φου, Φι λο σο φί ας, Φυ σι κῶν, Με τα φυ σι κῶν, Πνευ μα τι κῶν καὶ Θεί ων Ἀρ χῶν». Στὸ πε ρι ε χό με νο τοῦ ἔρ γου του ἀρ νή θη κε τὰ θαύ μα τα, καὶ γι’ αὐ τὸ τὸ λό γο τὸ Πα τρι αρ χεῖ ο τὸν ἀ φώ ρι σε. Οἱ φί λοι του ὅ μως ὄ χι μό νο δὲν ἔ πα ψαν νὰ τὸν θαυ μά ζουν καὶ νὰ τὸν ὑ πο στη ρί ζουν, ἀλ λὰ καί, σὰν πέ θα νε, τοῦ ἔ στη σαν μνη μεῖ ο σὲ ἕ να ἀ πὸ τὰ δη μό σια πάρ κα τῆς Λει ψί ας. Ὁ Κων σταν τῖ νος Σά θας στέ κε ται λί αν ἀ πο κα λυ πτι κὸς στὶς ἀ να φο ρές του γιὰ τὸν φι λό σο φο Χρι στό δου λο Παμ πλέ κη. Ἀ να φέ ρει ὅ τι: «Ὅ ταν πε ρὶ τὰ μέ σα τῆς πα ρελθού σης ἑ κα τον τα ε τη ρί δος (18ος αἰ ών) τὸ ἑλ λη νι κὸν ἔ θνος ᾐσθάν θη, ὅ τι ἤγ γι ζεν ὁ χρό νος τε λι κῆς ἀ πο πεί ρας εἰς ἀ πο τί να ξιν τοῦ τουρ κι κοῦ ζυ γοῦ, ἐκ τῶν μυ στη ρι ωδῶν τῆς Ἀ καρ να νί ας δα σῶν ἐ ξῆλ θεν εἷς ἀρ μα το λός, ὁ Χρι στό δου λος Ξη ρο με ρί της.»1 Καὶ ἀ πὸ ἀ δού λω τος πο λε μι στής, ἀν τάρ της, στρα τι ώ της, κλέ φτης καὶ ἀρ μα το λὸς ὁ Χρι στό δου λος βρέθηκε στὴ Γαλ λί α καὶ τὴ Γερ μα νί α, ἔ μα θε τὶς γλῶσ σες αὐ τῶν τῶν δύο ἐ θνῶν καὶ με λέ τη σε τὰ τό τε κυ κλο φο ροῦν τα φι λο σο φι κὰ συ στή μα τα. Ἐ κεί νη τὴν ἐ πο χὴ ὁ μέ γας κλοτ ζά ρης τοῦ ἡ γε μό να τῆς Μολ δο βλα χί ας Νι κο λά ου Μαυ ρο γέ νους, ὁ Ἰ ω άν νης Τζα νέ τος, δη μο σί ευ σε (1787) τό σο στὴν Ἑλ λη νι κὴ ὅ σο καὶ στὴ Γαλ λι κὴ δι ατρι βὴ μὲ τὸν τίτ λο «Κα τὰ Ὠ κέλ λου πε ρὶ τῆς τοῦ παν τὸς φω νῆς». Ὡ στό σο τὸ ὄ νο μα τοῦ πυ θα γο ρεί ου φι λο σό φου Ὠ κέλ λου δὲν ἦ ταν τί πο τα ἄλ λο πα ρὰ μί α πρό φα ση γιὰ τὸν Τζα νέ το, ὁ ὁ ποῖ ος μὲ τὸ σύγ γραμ μά του στό χευ ε ἐν γέ νει κα τὰ τῆς τό τε Δυ τι κῆς Φι λο σο φί ας, ἡ ὁ ποί α ὡς συ νέ χεια τῆς Ἰ τα λι κῆς σχο λῆς ἐν νο οῦν ταν ἀ πὸ τοὺς συν τηρη τι κοὺς κύ κλους ὡς ἀ πό πει ρα ἐ πα να φο ρᾶς τοῦ τό σο ἀ πε χθοῦς γιὰ τὴ ρω μαί ι κη (βυ ζαν τι νή) πα ρά δο ση μα νι χα ϊ κοῦ δυι σμοῦ.2