«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ç ΓΛΙΤΣΑ, ΠΟΥ ΚΥΛΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΣΑΣ ΔΕΚΤΗ»* δι α φω τι στι κὸς λό γος, ποὺ ἄρ θρω σε ὁ «Δαυ λός» στὴν 25χρονη ἕ ως τώ ρα πο ρεί α του, τα ρα κού νη σε ἀν τι λή ψεις καὶ κα τε στη μέ να πρὸς κά θε κα τεύ θυνση. Προ σπα θῶν τας νὰ ὀρ γα νώ σουν τὴν ἄ μυ νά τους ὅ λα αὐ τὰ τὰ χρό νια οἱ κρα τοῦν τες τὰ ἡ νί α τῆς Ρω μι ο σύ νης ἑλ λη νορ θό δο ξοι ἔ χουν προ σπαθή σει νὰ σκα ρώ σουν παν τὸς εἴ δους τε χνά σμα τα, ὅ πως προ σω πι κὲς ἀ πει λές, ἀ πει λὲς γιὰ κλεί σι μο τοῦ πε ρι ο δι κοῦ, συ νέ δρια, κυ κλο φο ρί α στρα τευ μέ νων ἐν τύ πων κ.λπ. Ὕ στε ρα ἀ πὸ τὰ πα ρα πά νω τὰ τε λευ ταῖα χρό νια κάποιοι ἔ θε σαν σ’ ἐ φαρ μο γὴ ἕ να εὐ φυ έ στε ρο σχέ διο. Πα ρου σί α σαν στὸ προ σκή νιο δι α φό ρους ἐκδότες-συγγρα φεῖς, οἱ ὁ ποῖ οι –κα τὰ κά ποι ο τρό πο– προ σποι οῦν ται τοὺς «κλώ νους» τοῦ «Δ». Οἱ «κλῶ νοι» αὐ τοὶ προ ω θοῦν ται μὲ ὅ λους τοὺς τρό πους κι ἔ χουν κα τα κλύσει τὰ Μ.Μ.Ε. Σκο πὸς κι ἐ πι δί ω ξή τους εἶ ναι νὰ ἐ πι φέ ρουν σύγ χυ ση στὸ ἀ νυ ποψί α στο κοι νό, ὥ στε νὰ μὴν μπο ρῇ νὰ ξε χω ρί σῃ τὸ γνή σιο κι αὐ θεν τι κὸ ἀ νά με σα στοὺς πολ λα πλοῦς «κλώ νους», ἐ κλαμ βά νον τάς το κι αὐ τὸ ὡς φαι δρό. Ἐ τέ θη σαν σὲ κυ κλο φο ρί α λοι πὸν πλη θώ ρα ἐν τύ πων καὶ βι βλί ων κι ἐ δό θη τη λε ο πτι κὸ βῆ μα σὲ ἀν θρώ πους λο γο κλό πους, μὲ δί ψα γιὰ προ βο λὴ καὶ χρῆμα. Θέ μα τα Λό γου καὶ Πο λι τι σμοῦ –ποὺ ἔ χουν ἀ να δει χθῆ στὸ πα ρελ θὸν ἀ πὸ τὸ πε ρι ο δι κό μας– ἔ χουν πέ σει στὰ χέ ρια αὐ τῶν τῶν ἀτόμων, κα τα κλέ πτον ται καὶ δι α στρε βλώ νον ται, εὐ τε λί ζον ται καὶ πα ρου σι ά ζον ται ἀ να με μειγ μέ να μὲ «ἑλλαδεμπόριο», μυστικισμό, μετεμψυχώσεις, σει ρι ο λο γί α, οὐ φο λο γί α, προφη τεῖ ες δι ά φο ρων ἀ πί θα νων «προ σω πι κο τή των» –ἀ σκη τῶν τῆς ἐ ρή μου, διὰ Χρι στὸν σα λῶν κ.τ.λ.– μὲ ἐμ φα νῆ τε λι κὸ σκο πὸ τὸν πλή ρη εὐ τε λι σμό τους. Ὅ τι ὅ λες αὐ τὲς οἱ δρα στη ρι ό τη τες πρι μο δο τοῦν ται ἄ νω θεν ἀ πο δει κνύ ε ται καὶ ἀ πὸ τὸ γε γο νός, ὅ τι τὰ βι βλί α ποὺ ἐκ δί δον ται πω λοῦν ται κά τω τοῦ κό στους των, σχεδὸν δωρεάν. Πρό σφα το πα ρά δειγ μα ἀ πο τε λεῖ ἡ κυ κλο φο ρί α βι βλί ου ἀ πὸ γνω στὸ τη λεπω λη τῆ μὲ τίτ λο: «Ἡ Τε χνο λο γί α τῶν Θε ῶν», τὸ ὁ ποῖ ο κα τὰ κό ρον δι α φη μί ζει ἀ πὸ τη λε ο ρά σε ως. Τὸ ὁ μό τιτ λο βι βλί ο τοῦ συ νερ γά τη τοῦ «Δαυ λοῦ» Ἰ ω άν νη Λά ζα ρη ἐξε δό θη ἀ πὸ τὶς ἐκ δό σεις «Δαυ λός» πρὶν ἀ πὸ δυ ό μι συ χρό νια. Ὁ κ.