Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΕΝΤ ΓΚΡΗΝΓΟΥΩΛΤ, Ἔ χει θέ ση ὁ θε ὸς στὰ δη μό σια σχο λεῖ α; Μὲ ἰ δι αί τε ρη χα ρὰ γρά φω κρι τι κὴ γιὰ ἕ να τό σο ἰ σορ ρο πη μέ νο, δί και ο καὶ συ στη μα τικὸ βι βλί ο γιὰ τὴν θέ ση τῆς θρη σκεί ας στὰ δη μό σια σχο λεῖ α, ἰ δι αί τε ρα με τὰ τὶς κα κο η θέστα τες ἐ πι κρί σεις ποὺ δέ χθη καν οἱ ἐκ δό τες του Φί λιπ Χάμ πουργκ γιὰ τὸ βι βλί ο «Χω ρισμὸς Ἐκ κλη σί ας-Κρά τους» καὶ Ντά νι ελ Ντρέ ισ μπαν γιὰ τὸ βι βλί ο «Ὁ Τό μας Τζέ φερ σον καὶ τὸ Τεῖ χος ποὺ χω ρί ζει Ἐκ κλη σί α καὶ Κρά τος». Ὁ Κὲντ Γκρή ν γου ωλτ εἶ ναι ἕ νας δι α κε κρι μέ νος κα θη γη τὴς στὴν Νο μι κὴ Σχο λὴ τοῦ Πα νε πι στη μί ου Κο λούμ πια καὶ λό γιος, ὁ ὁ ποῖ ος εἰ δι κεύ ε ται στὴν θε σμο θε σί α κα νό νων, ποὺ δι έ πουν τὶς σχέ σεις Ἐκ κλη σί ας-Κρά τους. Αὐ τὸ τὸ ἐμ πε ρι στα τω μέ νο βι βλί ο προ τείνε ται ἐν θέρ μως σὲ ὅ ποι ον ἐν δι α φέ ρε ται γιὰ τὸ θέ μα καὶ ἀ νη συ χεῖ ἀ πὸ τὶς δι α στά σεις ποὺ παίρ νει ὁ δογ μα τι σμὸς στὴν δη μό σια ἐκ παί δευ ση. Πραγ μα τι κὰ εἶ ναι πο λὺ δύ σκο λο νὰ πα ρου σια σθῇ σὲ μί α συ νή θη βι βλι ο κρι σί α ἕ να βι βλί ο τό σο κα λὰ τε κμη ρι ω μέ νο (τερά στια βι βλι ο γρα φί α, 639 ὑ πο ση μει ώ σεις). Ὁ Γκρή ν γου ωλτ δι ευ κρι νί ζει, ὅ τι ἡ ὑ πάρ χουσα νο μο θε σί α, ὅ σον ἀ φο ρᾷ στὴν θρη σκεί α στὰ σχο λεῖ α, συ νο ψί ζε ται στὴν ἀρ χὴ τῆς μὴ προ ώ θη σης τῆς θρη σκευ τι κό τη τας ἀ πὸ τὰ δη μό σια σχο λεῖ α. Δυ στυ χῶς ἡ ἀρ χὴ αὐ τὴ δὲν ἀρ κεῖ γιὰ τὴν ἐ πίλυ ση πο λύ πλο κων συν ταγ μα τι κῶν ζη τη μά των καὶ θε μά των ἐκ παι δευτι κῆς πο λι τι κῆς. Ὁ συγ γρα φέ ας συμ φω νεῖ μὲ τὶς ἀ πο φά σεις τοῦ Ἀ νω τά του Δι κα στη ρί ου, σύμ φω να μὲ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ ἶ ναι ἀ λή θεια, ὅ τι ὁ κι νη μα το γρά φος ἀ πο τε λεῖ με γά λο προ πα γαν δι στικὸ καὶ κα τευ θυν τι κὸ χαρ τὶ στὰ χέ ρια τοῦ Συ στή μα τος. Εἶ ναι σπά νι ες οἱ ἐ ξαι ρέ σεις, ἂν καὶ δὲν νο μί ζω ὅ τι ὑ πάρ χει ται νί α, ποὺ νὰ συγ κρί νῃ ἀ προ κά λυ πτα τοὺς δύο κό σμους, Ἑλ λη νι σμὸ καὶ Ἰ ου δα ϊ σμὸ (μὲ τὰ πα ρά γω γά του). Συ νή θως πιά νουν μί α ξε κρέ μα στη ψυ χο λο γι κὴ πλευρά, κά τω ἀ πὸ τὴν ὁποί α κρύ βε ται τὸ Σύ στη μα, ἢ παί ζουν μὲ τὴν τε χνι κὴ καὶ τὰ πα ρό μοι α. Βε βαί ως τοῦ το ἔ χει σὰν ἀπο τέ λε σμα, μιᾶς καὶ τὸ Σύ στη μα δυ να στεύ ει τὰ πάν τα, για τὶ ἐ λέγ χει τὴν τε χνο λο γί α καὶ τὸ χρῆ μα, νὰ ὑ φί στα ται τὴν φθο ρὰ τοῦ χρό νου, δε δο μέ νου ὅ τι ὁ Ἰου δα ϊ σμὸς μὲ τὰ πα ρά γω γά του συ νε χῶς δι α ψεύ δον ται. Ἕ ως πό τε ὅ μως, ὅ ταν ἡ οἰ κο λο γί α προ ει δο ποι ῇ; Φυ σι κὰ ἡ Ἑλ λη νι κὴ Ἀρ χαι ό της μὲ τὴν Τρα γῳ δί α ἢ τὴν Σά τι ρα δι α χω ρί ζει τὴν θέ ση της ἀ πὸ τὸ Χόλ λυ γουντ. Ἄλ λω στε ἡ αἰ σθη τι κὴ τῆς με γά λης Τέ χνης της, τὸ σῶ μα ὑ γι ὲς σὲ νοῦ ὑ γι ῆ, ὁ δη γεῖ σὲ ἀρ χέ γονες ἀ νό θευ τες φυ σι κὲς βα θει ὲς ρί ζες. Τὸ Σύ στη μα παί ζει πο λὺ μὲ τὸν Φρο ϋ δι σμό, ὁ ὁ ποῖ ος τὸ κα θα γιά ζει, ἀ φοῦ παίρ νει σὰν θε ρα πεί α αὐ τὸ ποὺ ἀ κρι βῶς κά νει τὴν κά κω ση. Γνω στὴ ἡ ἑ βραι ο χρι στι α νι κὴ φι λο σο φί α, ἐ λέγ χου σα καὶ ἀ πα γο ρεύ ου σα. Οἱ ἑλ λη νι κὲς ἀ ρε τὲς εἰς τὸ πῦρ. Οἱ δι ά φο ροι κρι τι κοὶ κι νη μα το γρά φου πο τὲ δὲν θὰ κά νουν τέ τοι α ἀ νά λυ ση... ‣